Er is geen tekort aan mislukte vredesplannen in bezet Palestina, die allemaal gedetailleerde fasen en tijdschema’s bevatten, teruggaand tot het presidentschap van Jimmy Carter. Ze eindigen allemaal op dezelfde manier. Israël krijgt aanvankelijk wat het wil – in het laatste geval de vrijlating van de resterende Israëlische gijzelaars – terwijl het alle andere fasen negeert en schendt totdat het zijn aanvallen op het Palestijnse volk hervat.
Het is een sadistisch spel. Een draaimolen van dood en verderf. Dit staakt-het-vuren is, net als die in het verleden, een reclameonderbreking. Een moment waarop de ter dood veroordeelde een sigaret mag roken voordat hij wordt neergeschoten in een kogelregen, schrijft Chris Hedges.
Zodra de Israëlische gijzelaars zijn vrijgelaten, zal de genocide worden voortgezet. Ik weet niet hoe snel. Laten we hopen dat de massale slachting ten minste een paar weken wordt uitgesteld. Maar een pauze in de genocide is het beste waarop we kunnen hopen. Israël staat op het punt Gaza te ontruimen, dat na twee jaar van meedogenloze bombardementen vrijwel volledig is verwoest. Het zal niet worden tegengehouden. Dit is de bekroning van de zionistische droom. De Verenigde Staten, die Israël sinds 7 oktober 2023 maar liefst 22 miljard dollar aan militaire hulp hebben gegeven, zullen hun pijplijn, het enige instrument dat de genocide zou kunnen stoppen, niet afsluiten.
Israël zal, zoals altijd, Hamas en de Palestijnen de schuld geven van het niet naleven van de overeenkomst, hoogstwaarschijnlijk een weigering – al dan niet waar – om te ontwapenen, zoals het voorstel vereist. Washington zal de vermeende schending door Hamas veroordelen en Israël groen licht geven om door te gaan met zijn genocide om Trumps fantasie van een Gaza Riviera en een “speciale economische zone” te creëren, met de “vrijwillige” hervestiging van Palestijnen in ruil voor digitale tokens.
Van de talloze vredesplannen die de afgelopen decennia zijn opgesteld, is het huidige plan het minst serieus. Afgezien van de eis dat Hamas de gijzelaars binnen 72 uur na het begin van het staakt-het-vuren vrijlaat, ontbreken concrete details en een tijdschema. Het staat vol met voorbehouden die Israël in staat stellen de overeenkomst op te zeggen. En dat is ook de bedoeling. Het is niet bedoeld als een haalbare weg naar vrede, wat de meeste Israëlische leiders ook begrijpen. De grootste krant van Israël, Israel Hayom, opgericht door de overleden casinomagnaat Sheldon Adelson om als spreekbuis te dienen voor premier Benjamin Netanyahu en het messiaanse zionisme te verdedigen, adviseerde zijn lezers zich geen zorgen te maken over het plan van Trump, omdat het slechts “retoriek” is.
Israël zal, in één voorbeeld uit het voorstel, “niet terugkeren naar gebieden waaruit het zich heeft teruggetrokken, zolang Hamas de overeenkomst volledig uitvoert”.
Wie beslist of Hamas de overeenkomst “volledig heeft uitgevoerd”? Israël. Gelooft iemand in de goede trouw van Israël? Kan Israël worden vertrouwd als objectieve scheidsrechter van de overeenkomst? Als Hamas – gedemoniseerd als terroristische groepering – bezwaar maakt, zal iemand dan luisteren?
Hoe is het mogelijk dat een vredesvoorstel voorbijgaat aan het advies van het Internationaal Gerechtshof van juli 2024, waarin opnieuw werd bevestigd dat de bezetting door Israël illegaal is en moet worden beëindigd?
Hoe kan het zijn dat er geen melding wordt gemaakt van het recht op zelfbeschikking van de Palestijnen?
Waarom wordt van de Palestijnen, die volgens het internationaal recht het recht hebben op gewapende strijd tegen een bezettingsmacht, verwacht dat zij hun wapens inleveren, terwijl dat niet geldt voor Israël, de illegale bezettingsmacht?
Op grond van welke bevoegdheid kan de VS een “tijdelijke overgangsregering” instellen – de zogenaamde “Board of Peace” van Trump en Tony Blair – en daarmee het recht van de Palestijnen op zelfbeschikking terzijde schuiven?
Wie heeft de VS de bevoegdheid gegeven om een “Internationale Stabilisatiemacht” naar Gaza te sturen, een beleefde term voor buitenlandse bezetting?
Hoe moeten de Palestijnen zich verzoenen met de aanvaarding van een Israëlische ‘veiligheidsbarrière’ aan de grenzen van Gaza, een bevestiging dat de bezetting zal voortduren?
Hoe kan een voorstel voorbijgaan aan de langzame genocide en annexatie van de Westelijke Jordaanoever?
Waarom hoeft Israël, dat Gaza heeft verwoest, geen schadevergoeding te betalen?
Wat moeten de Palestijnen denken van de eis in het voorstel om de bevolking van Gaza te ‘deradicaliseren’? Hoe moet dit worden bereikt? Heropvoedingskampen? Grootschalige censuur? Het herschrijven van het schoolcurriculum? Het arresteren van beledigende imams in moskeeën?
En hoe zit het met de opruiende retoriek die routinematig wordt gebruikt door Israëlische leiders die Palestijnen omschrijven als “menselijke dieren” en hun kinderen als “kleine slangen”?
“Heel Gaza en elk kind in Gaza zou moeten verhongeren”, verklaarde de Israëlische rabbijn Ronen Shaulov. “Ik heb geen medelijden met degenen die over een paar jaar volwassen zullen zijn en geen medelijden met ons zullen hebben. Alleen een domme vijfde colonne, een hater van Israël, heeft medelijden met toekomstige terroristen, ook al zijn ze vandaag nog jong en hongerig. Ik hoop dat ze zullen verhongeren, en als iemand een probleem heeft met wat ik heb gezegd, is dat hun probleem.”
Israëlische schendingen van vredesakkoorden hebben historische precedenten.
De Camp David-akkoorden, die in 1978 werden ondertekend door de Egyptische president Anwar Sadat en de Israëlische premier Menachem Begin – zonder deelname van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) – leidden tot het vredesverdrag tussen Egypte en Israël van 1979, dat de diplomatieke betrekkingen tussen Israël en Egypte normaliseerde.
De volgende fasen van de Camp David-akkoorden, waaronder een belofte van Israël om samen met Jordanië en Egypte de Palestijnse kwestie op te lossen, Palestijns zelfbestuur in de Westelijke Jordaanoever en Gaza binnen vijf jaar mogelijk te maken en een einde te maken aan de bouw van Israëlische nederzettingen in de Westelijke Jordaanoever, inclusief Oost-Jeruzalem, werden nooit uitgevoerd.
In de Oslo-akkoorden van 1993, ondertekend in 1993, erkende de PLO het bestaansrecht van Israël en erkende Israël de PLO als de legitieme vertegenwoordiger van het Palestijnse volk. Wat echter volgde was de ontmanteling van de PLO en haar transformatie tot een koloniale politiemacht. Oslo II, ondertekend in 1995, beschreef in detail het proces naar vrede en een Palestijnse staat. Maar ook dit akkoord was bij voorbaat gedoemd te mislukken. Het bepaalde dat elke discussie over illegale Joodse “nederzettingen” moest worden uitgesteld tot de “definitieve” statusbesprekingen. Tegen die tijd zou de terugtrekking van het Israëlische leger uit de bezette Westelijke Jordaanoever voltooid moeten zijn. Het bestuur zou worden overgedragen van Israël aan de zogenaamd tijdelijke Palestijnse Autoriteit. In plaats daarvan werd de Westelijke Jordaanoever opgedeeld in gebieden A, B en C. De Palestijnse Autoriteit had beperkte bevoegdheden in de gebieden A en B, terwijl Israël het hele gebied C, meer dan 60 procent van de Westelijke Jordaanoever, controleerde.
Het recht van Palestijnse vluchtelingen om terug te keren naar het historische land dat Joodse kolonisten hen in 1948 bij de oprichting van Israël hadden ontnomen – een recht dat in het internationaal recht is vastgelegd – werd opgegeven door PLO-leider Yasser Arafat. Dit vervreemde onmiddellijk veel Palestijnen, vooral die in Gaza, waar 75 procent vluchteling is of afstamt van vluchtelingen. Als gevolg daarvan keerden veel Palestijnen de PLO de rug toe en kozen ze voor Hamas. Edward Said noemde de Oslo-akkoorden “een instrument van Palestijnse overgave, een Palestijns Versailles” en hekelde Arafat als “de Pétain van de Palestijnen”.
De geplande Israëlische militaire terugtrekkingen onder Oslo hebben nooit plaatsgevonden. Toen het Oslo-akkoord werd ondertekend, waren er ongeveer 250.000 joodse kolonisten in de Westelijke Jordaanoever. Hun aantal is vandaag gestegen tot minstens 700.000.
De journalist Robert Fisk noemde Oslo “een schijnvertoning, een leugen, een truc om Arafat en de PLO te verleiden tot het opgeven van alles waarvoor zij meer dan een kwart eeuw hadden gestreden, een methode om valse hoop te wekken om zo het streven naar een eigen staat te ondermijnen”.
Israël verbrak op 18 maart van dit jaar eenzijdig het laatste twee maanden durende staakt-het-vuren toen het verrassingsaanvallen uitvoerde op Gaza. Het kantoor van Netanyahu beweerde dat de hervatting van de militaire campagne een reactie was op de weigering van Hamas om gijzelaars vrij te laten, de afwijzing van voorstellen om het staakt-het-vuren te verlengen en de pogingen van Hamas om zich opnieuw te bewapenen. Israël doodde meer dan 400 mensen tijdens de eerste nachtelijke aanval en verwondde meer dan 500 mensen, waarbij het mensen afslachtte en verwondde terwijl ze sliepen. De aanval deed de tweede fase van de overeenkomst mislukken, waarin Hamas de resterende levende mannelijke gijzelaars, zowel burgers als soldaten, zou vrijlaten in ruil voor Palestijnse gevangenen en de instelling van een permanent staakt-het-vuren, samen met de uiteindelijke opheffing van de Israëlische blokkade van Gaza.
Israël voert al decennialang moorddadige aanvallen uit op Gaza en noemt het bombardement cynisch genoeg “het gras maaien”. Geen enkel vredesakkoord of staakt-het-vuren-overeenkomst heeft ooit roet in het eten gegooid. Deze zal geen uitzondering zijn.
Deze bloedige saga is nog niet voorbij. De doelstellingen van Israël blijven ongewijzigd: de onteigening en uitroeiing van de Palestijnen van hun land.
De enige vrede die Israël de Palestijnen wil bieden, is de vrede van het graf.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Natuurlijk komt er geen vrede.
Was het niet Kallas die oreerde dat Poetin gevaarlijk bleef, ook al werd eer een vrede in Oekraine gerealiseerd ?
Globalisten willen totale macht, dat willen ze al generaties lang.
En daar zullen ze de gewone burgers nog generaties mee terroriseren.
eer = er