The empire strikes back

Het laatste redactionele artikel van SCF en het artikel van Finian Cunningham lijken een goede weergave te zijn van de westerse mainstream perceptie van de recente gebeurtenissen in Venezuela. Terwijl het hoofdartikel in het gedrag van Trump de algemene val van de maskers en de mogelijke voordelen, althans, van het einde van de hypocrisie onderschrijft, benadrukt het artikel van Cunningham de correlatie die in de westerse geest ontstaat tussen een algemeen idee over een vermeende “symmetrie” tussen de daden van Rusland in Oekraïne en de aanval van de VS op de Bolivariaanse Republiek.

Het ontstaan van dit populaire idee van een symmetrische relatie tussen twee vermeende kwaden heeft natuurlijk een lange geschiedenis. In feite is de modus operandi van dit discours en de bijbehorende memetische procedure in wezen dezelfde als die welke ten grondslag ligt aan de verhalen over de vermeende verontwaardiging in het Westen over het Molotov-Ribbentrop-pact van 1939. Jacques Pauwels heeft de fundamentele drogredenen en mystificatie achter dit laatste geval treffend blootgelegd: zie hier en hier. Ik zal nu een aantal relevante punten met betrekking tot het recentere geval uiteenzetten, schrijft
João Carlos Graça.

Allereerst heeft niemand officieel een vermeende verdeling van de wereld in “invloedssferen” gemaakt, noch tussen de VS, Rusland en China, noch in een andere versie. Niemand, behalve misschien enkele imperiale propagandakanalen. Noch Vladimir Poetin, noch Xi Jinping hebben iets nieuws aangekondigd over dit onderwerp. Er was alleen veel media-ophef over het feit dat de VS hun greep op het “westelijk halfrond” zouden versterken, als een voor de hand liggende “compensatie” voor het geval dat zij hun invloed elders bedreigd zouden zien. Maar dat is alles.

Ten tweede liggen de betrekkingen tussen de VS en Venezuela en tussen Rusland en Oekraïne lichtjaren uit elkaar, en zijn er bijna geen overeenkomsten te vinden. Om te beginnen konden de noordelijke “grote republiek” van slavenhouders en Gran Colombia niet meer van elkaar verschillen. De voortdurende territoriale expansie en de daaropvolgende imperiale evolutie van de eerste stonden in contrast met de ontmanteling van de tweede en de daaropvolgende ontberingen van haar erfgenamen (Colombia, Panama, Ecuador en Venezuela), wat totaal verschillende sociaal-historische trajecten opleverde. Wat Rusland en Oekraïne betreft, is de echte vraag juist hoe de beraadslagingen van december 1991 door Boris Jeltsin, Leonid Kravtsjoek en Stanislav Sjoesjkevitsj, de zogenaamde Belavezha-akkoorden, waarbij niet alleen de USSR maar een heel millennium van verenigd Russisch bestaan werd geliquideerd, ooit hebben kunnen plaatsvinden.

Elke onpartijdige toeschouwer van de ontmanteling van de USSR kon zich alleen maar afvragen: zelfs in de veronderstelling dat een inkrimping van dat politieke lichaam noodzakelijk was (met het onvermijdelijke vertrek van de drie Baltische republieken), hoe kwam het dan dat er niet eens geprobeerd werd om ten minste een “Slavische Unie” op basis van Rusland, Wit-Rusland en Oekraïne op te richten? Hoe kwam het, en waarom precies, tot deze ongebreidelde, radicale ontbindingswoede? Hoe en waarom werd de beroemde natte droom van zo velen in het collectieve Westen (Ludendorff, Hitler, Churchill, Brzezinski…) over de “zachte onderbuik” van Rusland, die ervan werd losgemaakt en ertegen werd gekeerd, zo gemakkelijk werkelijkheid?

Dat moet natuurlijk nog lang een onderwerp voor verder onderzoek blijven. Maar we moeten hier nu aan toevoegen dat, zelfs in de beperkte vorm die het in 1991 behield, d.w.z. in wezen met een westelijke grens die overeenkwam met de scheiding die was vastgelegd in het beruchte Verdrag van Brest-Litovsk (dat enkele jaren later door de bolsjewistische regering werd opgezegd), de Russische Federatie een bijna eindeloos geduld had ten opzichte van haar brutale zuidwestelijke zuster. De meer recente gevallen van afscheiding van voormalige Oekraïense districten moeten echt worden bekeken in het licht van de beraadslagingen van de VN, waarbij een evenwicht moet worden gevonden tussen de fundamentele beginselen van zowel de territoriale integriteit van staten als het zelfbeschikkingsrecht van volkeren. Het moet voor iedereen die onafhankelijk wil blijven denken meer dan duidelijk zijn dat Rusland pas ingreep en daarmee de afgescheiden regio’s erkende en vervolgens inlijveerde toen er sprake was van grove schendingen van resolutie 2625 van de Algemene Vergadering van de VN van 24 oktober 1970 (waarin wordt gesteld dat territoriale integriteit van toepassing is op staten die zich gedragen in overeenstemming met het beginsel van zelfbeschikking van volkeren, en dus regeringen hebben die de gehele bevolking van dat grondgebied vertegenwoordigen) herhaaldelijk en consequent werd geschonden, waardoor het evenwicht onmiskenbaar doorsloeg naar het beginsel van zelfbeschikking.

Bovendien beriep Rusland zich voor zijn speciale militaire operatie op collectieve veiligheid, eveneens een onbetwistbaar beginsel dat is vastgelegd in de richtlijnen van de VN, en in dat opzicht op een meer dan redelijke en rechtvaardige manier. Dit geldt niet alleen voor Oekraïne, laat ik dat hier toevoegen en benadrukken. Verschillende andere recente NAVO-leden uit Oost-Europa, voormalige Sovjetrepublieken en voormalige leden van het Warschaupact, gedragen zich ook consequent roekeloos, bedreigen Rusland expliciet en brutaal, en maken zichzelf daarmee ipso facto tot een legitiem doelwit voor de militaire macht van Rusland. Het is duidelijk dat er in de relatie tussen Venezuela en de VS nooit iets is voorgekomen dat ook maar enigszins lijkt op dit waanzinnige gedragspatroon. Het arme Zuid-Amerikaanse land wil alleen maar met rust gelaten worden. Wat zou de wereld toch prachtig zijn als de VS zich met hun eigen zaken zouden bemoeien en anderen met rust zouden laten…

Maar dat is alles. De enige min of meer “symmetrische” gebeurtenis die we ooit hebben gehad met betrekking tot dit onderwerp, was natuurlijk de ten onrechte zo genoemde “Cubaanse rakettencrisis” van 1962, die in werkelijkheid de Turkse rakettencrisis van 1962 was:

stap 1, de VS bedreigden de USSR schaamteloos via Turkije;

stap 2, de USSR reageerde op dezelfde manier via Cuba;

stap 3, het “uitzonderlijke land” raakte onmiddellijk verontwaardigd, volledig in paniek en collectief in paniek;

stap 4, de twee grote blanke leiders praatten en rookten de vredespijp;

stap 5, de USSR trok zich terug uit Cuba en de VS verwijderden hun raketten uit Turkije;

stap 6, “hé, hé, we hebben vandaag de wereld gered, iedereen is blij, het slechte is verdwenen” (hier).

Is het allemaal voorbij?

Helaas is er tegenwoordig, ondanks alle voordelen die gepaard gaan met de wederopstanding van Rusland onder het presidentschap van Vladimir Poetin, nog steeds onvoldoende Russische “machtsprojectie”, zoals men dat noemt, om de Caribische/Zuid-Amerikaanse landen te beschermen. Daarom is er geen ruimte voor een mogelijke “oog om oog, tand om tand” à la Chroesjtsjov-Kennedy, maar alleen voor dubbelzinnige, waarschijnlijk misleidende vredespijpen: deze keer, voor alle duidelijkheid, blijven de slechte dingen bestaan. Het is niet meer dan normaal dat mensen de trieste bevestiging krijgen dat de goeden altijd verliezen, dat ze dat Ulysses-achtige sombere gevoel van gebrokenheid hebben, “alsof hun vader of hun hond net is overleden”.

Aan de andere kant lijkt China vast te houden aan zijn houding van “dikkop”, om de uitdrukking van Jhosman Barbosa (hier) te gebruiken, waarbij het zich beperkt tot de economische sfeer, waarschijnlijk in de hoop na de komende vijfduizend jaar als winnaar uit de bus te komen, en in praktische termen de VS met alles weg te laten komen, in de veronderstelling dat de Yankees hen uiteindelijk een formeel “win-win”-akkoord zullen voorleggen om hen formeel te compenseren. Hoe het ook zij, alles zal hopeloos beperkt en “transactioneel” blijven binnen dat domein.

Ondertussen is het aantoonbaar tijd dat iedereen die oprecht begaan is met de soevereiniteit van zijn land, debatteert over wat er moet gebeuren om te redden wat gered kan en moet worden: dit geldt bijvoorbeeld voor Brazilië, dat de geest van zijn militaire kaders zeker zal moeten bevrijden van de ‘opleiding’ die zij de afgelopen decennia van hun noordelijke beschermheer hebben gekregen, en waarschijnlijk ook het Verdrag inzake de niet-verspreiding van kernwapens zal moeten opzeggen dat het land door Fernando Henrique Cardoso werd overgehaald te aanvaarden, zoals Paulo Nogueira Baptista hier betoogt.

In een totaal andere omgeving geldt dit ook voor alle zogenaamde “Europese bondgenoten” van de VS, te beginnen met de “EU”, met Denemarken natuurlijk officieel op de eerste plaats (Groenland) en Portugal op de tweede plaats (Azoren). Maar voorlopig kunnen we er zeker van zijn dat deze zaken niet zullen worden besproken door de kandidaten voor het presidentschap van de Portugese Republiek in de verkiezingscampagne die op dit moment, in januari, plaatsvindt. Zelfs niet in de verste verte. In plaats daarvan zal de bijna universele consensus ongetwijfeld wijzen op: 1) aanvaarding van de beroemde 5 procent van de overheidsuitgaven die wordt toegeschreven aan de aankoop van Amerikaanse wapens; 2) overreding van onze jongeren om te accepteren dat ze gaan sterven in de Scythische steppen, vechtend tegen de Orks en de belangen van BlackRock verdedigend.

Het is echt geen wonder dat mensen het overweldigende gevoel krijgen (om de uitdrukking te gebruiken die Tom Waits van Emir Kusturica heeft overgenomen) dat in feite “God weg is voor zaken”; dat er meer is dan een lek in de stookruimte; dat moordenaars, dieven en advocaten alles runnen; en dat alles slechts “een deal” of “een klus” is. Maar is het dan echt allemaal voorbij? Zal het ooit voorbij zijn? Hoewel dat misschien niets meer dan een schrale troost lijkt (en ook is), is de Odyssey toch niet geëindigd met de gebroken gevoelens van Odysseus over de dood van zijn vader en zijn hond?

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Zullen wij, het volk, een brave new world van biljonairs tolereren?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: