Moeilijke tijden creëren ook sterke vrouwen

Nadat de kiezers in New York City de terrorist-sympathiserende communist Zohran Mamdani hadden gekozen om hen naar een toekomst met meer criminaliteit, hogere belastingen en slechtere openbare dienstverlening te leiden, werd in post-electorale analyses (of misschien pre-analyses van de onvermijdelijke zelfmoord van New York) opgemerkt hoe overweldigend veel jonge vrouwen voor Zohran de Barbaar hadden gekozen. Volgens exit polls stemde 84% van de vrouwen tussen de achttien en negenentwintig jaar op de magische marxistische moslim.

Alleen blanke mannen stemden tegen de man die grappen maakt met islamitische fundamentalisten die de terreuraanslagen van 11 september vierden. Democratische experts wijzen op deze statistiek als bewijs dat “blanke suprematie” en het anti-immigranten “patriarchaat” springlevend zijn. Ik zou zeggen dat blanke mannen iets minder geneigd zijn om voor meer belastingen en meer criminaliteit te stemmen, alleen maar om de bloviators tevreden te stellen die hen “racisten” noemen, ongeacht wat ze doen. Heel veel blanke mannen in en rond New York City hebben ofwel tegen de jihadisten in Irak en Afghanistan gevochten, of hebben een familielid dat dat heeft gedaan. Hoezeer arbeiders zich ook nog steeds met de Democraten identificeren, stemmen op iemand die glimlacht met mensen die jou dood wensen, gaat net een stap te ver., gaat toch echt te ver, schrijft J.B. Shurk.

Wat betreft de overvloed aan vrouwen die voor een buitenlander hebben gekozen om hun belangen te behartigen, nou, dat is nog eens cognitieve dissonantie.

Al tientallen jaren stemmen te veel jonge vrouwen op de Democratische Partij omdat ze die zien als de trouwe beschermer van abortus op verzoek. Daar hebben ze gelijk in. Toen Bill Clinton president was, erkenden de Democraten ten minste stilzwijgend dat het doden van een baby een ernstige morele kwestie is door te beweren dat abortusprocedures “veilig, legaal en zeldzaam” moeten zijn. Toen de Democraten echter afgelopen augustus Kamala Harris als hun presidentskandidaat installeerden, parkeerde Planned Parenthood een “abortusbusje” naast een foodtruck buiten de nationale conventie van de Democraten en doodde minstens vijfentwintig baby’s gratis. Sprekers op de eerste avond van de conventie spraken 119 keer over het belang van abortus, en het programma van de Democratische Partij voor 2024 bevatte dertien verwijzingen naar abortus als een soort “deugd” en “reproductieve vrijheid”. Zonder acht te slaan op het geweld tegen ongeboren kinderen en de langdurige schade voor moeders, heeft de Democratische Partij haar status als de “Shout Your Abortion”-partij omarmd.

Als het kunnen doden van je kind zonder juridische gevolgen of maatschappelijke afkeer je belangrijkste politieke kwestie is, lijkt het vreemd om te stemmen op een moslimman wiens vrienden erop staan te bepalen hoe vrouwen zich kleden, denken en gedragen. Aan de andere kant zien pro-abortusstemmers Mamdani misschien juist als het soort jihad-sympathisant dat geen moeite zal hebben met het afslachten van onschuldige westerlingen.

Nadat zoveel vrouwen hadden geholpen om een Oegandees tot de volgende burgemeester van New York City te kiezen, overspoelden niet-linksen de social media met ietwat sarcastische oproepen om “de 19e in te trekken” – het grondwetsamendement dat het stemrecht van vrouwen erkent.

Het is zeker waar dat de directe deelname van vrouwen aan het verkiezingsproces de Amerikaanse politiek in de afgelopen eeuw ingrijpend heeft veranderd. Zonder de consistente steun van vrouwelijke kiezers zou de Democratische Partij vandaag de dag niet bestaan. Amerikaanse mannen zouden niet zo tot zwijgen zijn gebracht als de gestage feminisering van de Amerikaanse cultuur hun testikels niet had afgesneden en hen met hun eigen geamputeerde familiejuwelen tot onderwerping had geslagen. We zouden zeker geen debatten voeren over geslachtsvoornaamwoorden of nationale discussies voeren over waarom mannen uit de buurt moeten blijven van kleine meisjes in damestoiletten.

Vrouwelijke atleten zouden geen kampioenschapswedstrijden hebben verloren van gestoorde mannen in stringondergoed. De minister van Oorlog zou niet hebben hoeven uitleggen aan militairen dat superieure dodelijke kracht – en niet ‘diversiteit’ of mannen in rokken – hun belangrijkste missie is. Er zouden geen ‘’safe spaces’ of ‘hate speech’ of sociale mediaplatforms zoals BlueSky zijn die de gevoelens van Democraten beschermen tegen de realiteit.

Vrouwelijke vormen van ongecontroleerde empathie – wanneer ze niet in evenwicht worden gehouden door nobele vormen van mannelijkheid die gezinnen beschermen en de sociale orde handhaven – nodigen soms uit tot problemen en brengen de grotere groep in gevaar. Zonder dat vrouwen hen daartoe aanzetten, zouden de meeste mannen nooit een ‘coexist’-bumpersticker op hun auto plakken. Mannen zijn geprogrammeerd om buitenstaanders met argwaan te bekijken en onbeveiligde grenzen als gevaarlijk te beschouwen. Mannen zijn van nature niet geneigd om een open immigratiebeleid te omarmen dat buitenlanders aanmoedigt om in de buurt van hun families te komen wonen. Mannen bouwen muren en gaan dan op die muren staan om iedereen te bevechten die brutaal genoeg is om dichterbij te komen.

Een door mannen gedomineerde samenleving zou geen ‘trans’-beweging hebben gecreëerd die pedofielen aanmoedigt om kinderen te misbruiken.

Nog niet zo lang geleden zouden jongens die de kleedkamers van meisjes binnenslopen onder het voorwendsel dat ze meisjes zijn die gevangen zitten in jongenslichamen, door andere jongens snel in elkaar geslagen zijn. Afwijkend en potentieel gevaarlijk gedrag zou niet getolereerd of aangemoedigd worden. Volgens de huidige normen klinkt dat misschien wreed en weerzinwekkend, maar het ontbreken van verdiende afranselingen in het verleden heeft de omstandigheden gecreëerd waardoor mannen vandaag de dag de privéruimtes van vrouwen kunnen binnendringen.

Dat gezegd hebbende, wil ik me verzetten tegen deze “Repeal the 19th”-beweging. In mijn ervaring is er niets formidabeler dan een conservatieve vrouw. Toen de krantenkoppen begonnen te melden dat 84% van de jonge vrouwen in New York City op de terrorist-sympathiserende communist had gestemd, was mijn eerste gedachte: “Het is de andere 16% die ons een kans geeft om te vechten.”

Het is je misschien opgevallen dat er in Amerika en in het hele Westen een epidemie heerst van slopende groepsdenken. Er is een reden waarom Democratische politici klinken als gestoorde papegaaien, die allemaal woord voor woord exact dezelfde slogans herhalen. Mensen herhalen wat ze horen, en Democraten gebruiken deze eigenschap om hun boodschap over het hele land te verspreiden. Het is zowel analytisch intrigerend als angstaanjagend om te zien hoe een slogan van de Democratische Partij zich op een willekeurige dag over social mediaplatforms verspreidt. Deze instrumenten voor massacommunicatie hebben traditionele vormen van groepsdruk versterkt en de psychologische druk op individuen om zich aan te passen aan de heersende sociale normen exponentieel vergroot. Natuurlijk heeft 84% van de jonge vrouwen in New York gestemd op Zohran de Barbaar! Absoluut alle informatie die ze in hun leven hebben gekregen, moedigde hen daartoe aan.

Maar dan is er nog de vrijdenkende 16% die zich verzet. Hoe dwingend een samenleving ook wordt, er lijkt altijd een koppige 20% te zijn die weigert zich te onderwerpen. Communisten weten dit; daarom hebben Stalin en Mao miljoenen mensen vermoord. Keer op keer geeft ongeveer 20% van elke samenleving er de voorkeur aan om te vechten en te sterven in plaats van toe te geven. Die vrouwen in New York die erop stonden om voor zichzelf te denken – ook al vertelden alle kranten, televisieprogramma’s en vrienden op socialmedia hen dat ze op de communist moesten stemmen – verdienen een pluim.

Zij zullen een belangrijke rol spelen in de komende strijd. De linkse cultuur heeft de afgelopen eeuw de vrouwenkwesties gedomineerd. Dat zal niet altijd zo blijven. Wij conservatieven wijzen er vaak op dat “moeilijke tijden sterke mannen creëren”, zonder voldoende aandacht te besteden aan de bijbehorende waarheid: moeilijke tijden creëren ook sterke vrouwen. Pioniervrouwen overleefden niet omdat hun echtgenoten altijd in de buurt waren om hen te beschermen. Onze Amerikaanse voorouders overleefden omdat echtgenoten en echtgenotes samenwerkten om alle bedreigingen te overwinnen. Een vuurwapen in de handen van een vrouw geeft haar de middelen om elke man neer te halen – daarom zijn de plannen van de Democraten voor “wapenbeheersing” inherent anti-vrouwelijk. Wanneer een gewapende vrouw tussen een vijandige vreemdeling en haar kinderen staat, denkt ze niet na over de slogans van de Democraten die haar aansporen tot “coëxistentie”. Misschien is dat de reden waarom linkse regeringen vrouwen aanmoedigen om geen kinderen te krijgen.

Het grappige aan die hardnekkige 20% van de samenleving is dat ze vaak de voorhoede blijken te zijn van een veel grotere beweging. De bedreigingen van vandaag zetten vrouwen ertoe aan om hun vroegere overtuigingen te heroverwegen. Sterke conservatieve vrouwen worden niet zo gemakkelijk belachelijk gemaakt als jonge meisjes hen als heldinnen zien. Ze zijn hard nodig voor de moeilijke tijden die voor ons liggen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Geen genade: woke-linksen zijn het probleem en ze moeten weg

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: