Media onthult Trumps persoonlijke ‘omkering’ van zijn opvattingen over de oorlog in Oekraïne

Een andere fascinerende onthulling komt uit het laatste artikel in de Financial Times, waarvan de ‘bronnen’ een beeld van Trump schetsen dat 180 graden verschilt van zijn ‘publieke’ imago:

Toegegeven, ik hameren er vaak op dat ‘bronnen’ uit deze mainstream mierdias nooit voor waar mogen worden aangenomen, maar in dit geval vertellen ons gezond verstand en rede dat deze berichtgeving waarschijnlijk waar is. In tegenstelling tot zijn publieke verklaringen dat Rusland miljoenen mannen verliest en dat de economie op instorten staat, waarschuwde Trump Oekraïne in privé dat Rusland de Oekraïense staat zou “vernietigen” als Zelensky niet onmiddellijk grote concessies zou doen door Donbass op te geven, schrijft Simplicius.

Alsof dat nog niet genoeg was, is Trumps privé-mening over de economische situatie van Rusland ook het tegenovergestelde van zijn publieke mening. Denk aan de video die ik in het vorige artikel heb gepost, waarin Trump zegt dat de Russische economie “instort” – het lijkt erop dat zelfs hij zijn eigen onzin niet gelooft:

Wel, wel, wel, wie had gedacht dat westerse leiders hun domme massa’s totale onzin voorschotelen omwille van politiek opportunisme?

Vergeet ook niet de inmiddels beroemde tirade van Trump op social media, waarin hij verklaarde dat Oekraïne de oorlog zeker kan winnen en in de aanval moet gaan. Mijn standpunt dat dit een totale trol-actie van Trump was, werd door sommigen als ‘controversieel’ beschouwd, omdat mensen het gewoon voor waar aannamen; weer een van onze opvattingen over Trumps bedrog die juist bleek te zijn.

Realisten in het Westen zien steeds vaker deze meer dan voor de hand liggende realiteit:

Veldmaarschalk Lord Richards, die aan het hoofd stond van de Britse strijdkrachten en de hoogste leider was in de commandostructuur, gelooft dat Oekraïne geen kans heeft om te winnen. Hoewel deze mening inmiddels algemeen wordt gedeeld, is het belangrijkste verschil hier dat Richards gelooft dat Oekraïne geen kans heeft, zelfs niet met alle middelen die de bondgenoten bij elkaar kunnen sprokkelen en overhandigen:

Ongelovig vroeg The Independent hem nogmaals:

Nou.

In feite zijn de verdere inzichten van Lord Richards nog veelzeggender vanwege hun gevoel voor realpolitik:

Overigens moeten er een aantal belangrijke dingen worden gezegd over het voorstel voor de bijeenkomst in Boedapest.

Ten eerste is het, net als de vorige keer, de Amerikaanse kant die de “aanstaande” bijeenkomst rapporteert alsof het een uitgemaakte zaak is, terwijl de Russen veel voorzichtiger hebben verklaard dat het voorstel voor een bijeenkomst zal worden bestudeerd. Om nog maar te zwijgen van het feit dat Rubio en Lavrov eerst bij elkaar zouden moeten komen om de agenda uit te werken, lang voordat de ontmoeting tussen Trump en Poetin überhaupt kan plaatsvinden. Er is dus goede reden om aan te nemen dat de bijeenkomst niet zal plaatsvinden, omdat het moeilijk voor te stellen is over welke ‘agenda’ beide partijen het eens kunnen worden: Trump en Poetin hebben simpelweg niets te bespreken, aangezien beide partijen niet eens op één lijn zitten wat betreft de oplossing van het conflict.

Maar wat dat onderwerp betreft – en dit is het andere belangrijke punt – zijn er nieuwe berichten dat Poetin tijdens het recente telefoongesprek met Trump heeft herhaald dat hij bereid is delen van Cherson en Zaporozhye op te geven in ruil voor het opgeven van Donbass door Oekraïne, namelijk de delen van die regio’s die niet onder controle staan van Rusland. Dit heeft de ‘Z-Patriot’-kant in woede-uitbarstingen of afwijzing gestort. Maar ik ben hier om u te vertellen: het idee is niet onrealistisch, noch betekent het dat Poetin “capituleert” of de doelstellingen van het conflict verlaagt, hoewel het op het eerste gezicht misschien zo lijkt.

De reden hiervoor is dat deze vermeende bewering in de juiste context moet worden geplaatst. De context hier is niet een totale en definitieve beëindiging van de oorlog – Poetin heeft zoiets nooit aangeboden. Wat Poetin heeft aangeboden, is dat hij een onmiddellijk staakt-het-vuren zou afkondigen – dat als voorwaardelijk en tijdelijk wordt beschouwd – als de Oekraïense troepen zich uit de regio’s Donetsk en Loehansk zouden terugtrekken.

Het doel van dit staakt-het-vuren is – zoals zojuist vermeld – niet het totale einde van de oorlog, maar een voorlopige vermindering van de vijandelijkheden om verdere echte onderhandelingen over de resterende kwesties te vergemakkelijken. Met dat in gedachten kan Poetins “aanbod” van Cherson en Zaporozhye in het volgende licht worden gezien: in zijn ogen is het een win-win-situatie, omdat het hem inschikkelijk doet lijken tegenover zijn “partners”, niet in het minst Trump. Tegelijkertijd levert het Rusland op slimme wijze een enorme hoeveelheid grondgebied op in de vorm van Donetsk en Loehansk. Het belangrijkste wat hiermee wordt gewonnen, is de hele agglomeratie van Slavyansk-Kramatorsk, die Oekraïne zou moeten afstaan.

En daar komt de sluwheid om de hoek kijken. Enerzijds is de kans zeer klein dat Zelensky of de AFU op deze manier vrijwillig zowel Slavyansk als Kramatorsk zouden opgeven, waardoor Poetins aanbod een risicoloze zet is om zich bereidwillig te tonen voor onderhandelingen.

Aan de andere kant weet Poetin ook dat zelfs als Zelensky zijn bluf zou doorzien en Slavyansk en Kramatorsk zou afstaan, de kloof tussen Oekraïne en Rusland over de verschillende kwesties die een einde aan de oorlog kunnen maken zo groot is, dat Poetin weet dat er weinig kans is dat het voorwaardelijke staakt-het-vuren stand zou houden. Dat betekent dat Rusland Slavyansk en Kramatorsk gratis zou krijgen – die nu “achter” het Russische leger zouden liggen – terwijl de regio’s Kherson en Zaporozhye, die Poetin ogenschijnlijk in ruil daarvoor heeft “afgestaan”, nog steeds op tafel liggen om door Rusland te worden bevrijd. De voordelige speltheoretische waarde hiervan is vrij eenvoudig te zien.

Aan het front blijven de grote Russische winstcijfers binnenstromen.

Het meest opvallend is dat in het gebied rond de rivier de Yanchur langs het front bij Gulyaipole. Bedenk dat de Russische troepen net waren begonnen met een aanval op de reeks nederzettingen daar. Nu zijn ze op de een of andere manier de rivier overgestoken en Novomykolaivka binnengevallen, dat ze volledig hebben veroverd, evenals een deel van het naburige Novovasilyvske:

In de buurt van Pryviliya, dat net in het laatste rapport werd veroverd, hebben Russische troepen het gebied al aanzienlijk naar het zuiden uitgebreid, waardoor de uitstulping groter is geworden:

Deze keten van nederzettingen langs de Yanchur-rivier wordt snel door Russische troepen veroverd, wat bewijst dat de uitgeputte Oekraïense verdedigingslinies hier in erbarmelijke staat moeten verkeren.

In Pokrovsk hebben Russische troepen zich beperkt tot het consolideren van het centrum van de stad, het opzetten van logistieke voorzieningen en het versterken van hun positie om verder op te rukken. In het naburige Mirnograd zijn Russische troepen doorgegaan met het binnendringen van de stad zelf in de zuidelijke buitenwijken:

Wat op dit moment nog belangrijker is, is dat Russische troepen een groot deel van Rodynske vanuit noordoostelijke richting hebben veroverd:

Het feit dat Rodynske nu voor de helft of bijna voor de helft is veroverd, is nog groter nieuws omdat de volledige verovering van deze stad betekent dat de belangrijkste bevoorradingsroute daar volledig wordt afgesneden, in plaats van alleen maar vuurleiding – zoals hieronder te zien is:

Net ten noorden daarvan, aan de oostelijke flank van de Dobropillya-uitsteeksel, zijn Russische troepen eindelijk begonnen met het bestormen van Shakhove vanuit het noordwesten, waarbij ze voor het eerst het eerste deel van de nederzetting hebben veroverd:

In de richting van Lyman hebben Russische troepen de weg naar de stad zelf geconsolideerd door een groot deel van het gebied te veroveren dat ruwweg overeenkomt met het blauw omlijnde gebied hieronder:

Zoals u kunt zien, betekent dit dat Russische troepen nu vrijwel aan de poorten van de stad staan, wat verklaart waarom er de vorige keer berichten waren dat DRG’s al de stad zelf waren binnengedrongen.

Ondertussen beschrijft het laatste artikel van The Economist de onverbiddelijke Russische opmars als volgt:

Eerlijk gezegd is het niet eens de moeite waard om bovenstaande onzin in detail te bespreken. Het is dezelfde oude, afgezaagde drogreden dat Rusland niet veel land heeft gewonnen als je ‘ver genoeg uitzoomt op de kaart’.

Hé, kijk eens, zie je die kronkelige lijn, dat is alles wat Rusland heeft veroverd, ha ha!

Het is dezelfde afgezaagde sofisterij, verpakt in infantiele tactieken. Het Westen weet heel goed dat het Oekraïense leger wordt verpletterd en dat de staatsinfrastructuur instort, terwijl de Europese en geallieerde steun tot een recorddieptepunt is gedaald – weet je nog wat ik zei over PURL?

Het artikel in The Economist eindigt met deze lachwekkende voorspelling:

Een vluchtige zoekopdracht levert een groot aantal artikelen van The Economist op uit 2022 waarin de economische ineenstorting van Rusland wordt voorspeld. Voor een blad met de naam The Economist weet het wel erg weinig van economie.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Nog vijf jaar tot de oorlog met Rusland? De EU is al in oorlog

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: