Het ultimatum van Trump is geen ultimatum – en Moskou weet dat

De Amerikaanse president Donald Trump heeft eindelijk zijn langverwachte “belangrijke verklaring” over Rusland afgelegd. Dagenlang werd er vooral in pro-Oekraïense kringen gespeculeerd dat de langverwachte ommezwaai eraan zat te komen. Ze hoopten dat Trump eindelijk hard zou optreden – misschien geïnspireerd door de steeds agressievere retoriek van senator Lindsey Graham (die overigens in Rusland als terrorist en extremist wordt bestempeld). Zelfs sceptici begonnen te geloven dat Trump zich opmaakte om Moskou “Kuzka’s moeder” te laten zien, een beroemde idiomatische uitdrukking van agressie die door Nikita Chroesjtsjov tijdens de Koude Oorlog werd gebruikt.

Maar op klassieke Trump-wijze werden de verwachtingen de bodem ingeslagen, schrijft Vitaly Ryumshin.

Het zogenaamd “uiterst harde ultimatum” bleek iets heel anders te zijn. Trump dreigde met importsancties tegen Rusland en zijn handelspartners, maar schrapte het extreme voorstel van Graham om de invoerrechten met 500% te verhogen. In plaats daarvan kwam hij met het idee van 100% invoerrechten die pas na 50 dagen van kracht zouden worden, als hij ervoor zou kiezen ze toe te passen en als Rusland geen akkoord zou sluiten.

Trump kondigde ook nieuwe wapenleveringen aan Oekraïne aan. Maar dit zijn geen geschenken – ze worden verkocht, niet geschonken, en via Europese tussenpersonen geleverd. Oekraïne zou 17 Patriot-systemen krijgen. Maar al snel werd bekend dat de eerste leveringen pas over minstens twee maanden zullen plaatsvinden – opnieuw 50 dagen. En zelfs nu blijven fundamentele vragen onbeantwoord.

Wat bedoelde Trump precies met “17 Patriots”? Zeventien batterijen? Lanceerinrichtingen? Raketten?

Als hij 17 batterijen bedoelde, is dat gewoonweg niet aannemelijk. De VS zelf heeft slechts ongeveer 30 actieve batterijen in gebruik. Duitsland en Israël hebben samen lang niet zoveel systemen beschikbaar. Een dergelijk aantal zou de luchtverdediging van Oekraïne aanzienlijk versterken, maar het is vrijwel zeker overdreven.

Zeventien raketten? Dat zou lachwekkend zijn, maar niet ondenkbaar. Washington heeft onlangs slechts tien Patriot-raketten gestuurd in een “militaire hulp”-pakket dat zo bescheiden is dat het niet eens voor één gevecht zou volstaan.

Zeventien lanceerinrichtingen? Dat lijkt realistischer. Een typische batterij bestaat uit zes tot acht lanceerinrichtingen, dus dit zou neerkomen op twee of drie batterijen – meer dan wat Duitsland en Noorwegen hebben beloofd aan Oekraïne te leveren. Maar zelfs het Pentagon kan de details niet bevestigen. En men vermoedt dat Trump zelf ook niet precies weet hoe de vork in de steel zit. Zijn rol is immers om uitspraken te doen; anderen mogen de rotzooi opruimen.

Het zogenaamde “ultimatum van 14 juli” is al een schoolvoorbeeld geworden van Trumps diplomatieke aanpak. Er is zelfs een nieuwe uitdrukking ontstaan in het Amerikaanse politieke jargon: “Trump Always Chickens Out” of TACO. De afkorting spreekt voor zich. Het verwijst naar de gewoonte van de president om in handels- en veiligheidsbesprekingen grootse dreigementen te uiten, om vervolgens terug te krabbelen of de uitvoering ervan uit te stellen.

Dit lijkt weer een typisch voorbeeld te zijn. De onderhandelingen zitten in een impasse. Trump snakt nog steeds naar de Nobelprijs voor de Vrede. En hij wil niet te veel verstrikt raken in het conflict in Oekraïne. Dus grijpt hij naar de oudste truc uit zijn boekje: het niet-ultimatum ultimatum.

Zo kan hij zich hard opstellen en tegelijkertijd Moskou ruimte – en misschien zelfs tijd – geven om te handelen. Het biedt ook dekking voor zijn MAGA-achterban, die gefrustreerd is door afleidingen als Iran of het Epstein-schandaal en niet zit te wachten op een verdere betrokkenheid van Amerika in Oekraïne.

Het geniale ervan, vanuit het perspectief van Trump, is dat het alles en niets tegelijk belooft. Geen duidelijke strategie. Geen gedetailleerde eisen. Alleen een open dreiging, ondersteund door vage tijdschema’s. Het is druk uitoefenen zonder houding. Invloed zonder leiderschap.

Opvallend is dat het Witte Huis Rusland niet eens heeft gevraagd om de situatie te de-escaleren. Er werd niet opgeroepen om de bijna dagelijkse aanvallen op Oekraïne te staken of de activiteiten op het slagveld te beperken. In feite heeft Rusland – al dan niet opzettelijk – 50 dagen de tijd gekregen om te doen wat het wil. Een stille concessie aan het Kremlin? Misschien. Een onzorgvuldig neveneffect? Mogelijk. Hoe dan ook, Moskou wint.

Ook Amerika komt er beter uit, althans financieel. Onder de nieuwe regeling betaalt West-Europa de rekening voor de verdediging van Oekraïne, terwijl Amerikaanse bedrijven worden betaald om verouderde apparatuur van de hand te doen. Trumps beroemde “kunst van het dealen” komt misschien neer op niet veel meer dan met een glimlach rommel verkopen. Maar als dat zo is, heeft hij het meesterlijk gedaan.

Als politieke manoeuvre is de uitkomst echter onzekerder. Trump denkt misschien dat hij de juiste balans heeft gevonden tussen haviken en duiven, tussen NAVO-bondgenoten en nationalistische critici. Maar proberen iedereen tevreden te stellen, loopt zelden goed af. Verzoening vermomd als standvastigheid stelt niemand lang tevreden.

En terwijl Trump tijd rekt, heeft Rusland het initiatief in handen. Dat is de echte realiteit.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Armstrong: We zijn op weg naar de Derde Wereldoorlog – Bedankt Trump

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: