De Grote Feminisering

Een vruchtbaar perspectief om de hedendaagse westerse wereld te begrijpen is de grote feminisering, of de term nu demografisch, ideologisch of metafysisch wordt opgevat. Het bevindt zich op het snijvlak van verschillende populaire termen, van ‘longhouse’ tot ‘girl-boss’ (‘yass queen’), en draagt ook bij aan een beter begrip van de politieke polarisatie tussen mannen en vrouwen.

Het perspectief is in wezen niet bijzonder nieuw; de Zweedse auteur Lars Holger Holm beschreef Zweden tien jaar geleden als de “heksenstaat” en Julius Evola beschreef iets minder dan een eeuw daarvoor de gynecocratie. Maar wat enkele jaren geleden nog beperkt was tot radicale milieus, hermetisch afgescheiden van de rest van de publieke sfeer, bereikt nu steeds grotere delen van de burgerlijke sfeer. Voor velen van ons die al een tijdje meedraaien, is dit een ongewone ervaring. Een voorbeeld hiervan is hoe het artikel “The Great Feminization” van Helen Andrews is ontvangen door bredere Republikeinse kringen. Andrews heeft eerder Boomers: The Men and Women Who Promised Freedom and Delivered Disaster geschreven en is een van de meer inzichtelijke conservatieve Amerikaanse stemmen.

Andrews’ redenering is gebaseerd op twee factoren. De ene is evolutionair: gezien de geschiedenis zijn er verschillen in hoe mannen en vrouwen functioneren. Andrews merkt bijvoorbeeld op dat de vrouwelijke logica uitgaat van “empathie boven rationaliteit, veiligheid boven risico, cohesie boven competitie”. De andere is institutioneel: vrouwen nemen tegenwoordig centrale sferen over, zoals de media en de rechtspraak. Het resultaat is een feminisering van die sferen en van de samenleving in het algemeen. Ze schrijft onder andere dat het woke-fenomeen nauw verbonden is met de grote feminisering: “Wokeness is geen nieuwe ideologie, een uitvloeisel van het marxisme of een gevolg van de desillusie na Obama. Het zijn gewoon vrouwelijke gedragspatronen die worden toegepast op instellingen waar tot voor kort maar weinig vrouwen werkten” en “cancelcultuur is gewoon wat vrouwen doen als ze met genoeg zijn in een bepaalde organisatie of een bepaald vakgebied”, schrijft Joakim Andersen.

Andrews’ beschrijving van hoe instellingen zoals de media door vrouwen zijn overgenomen, is interessant, deels omdat het bevestigt dat veel van het gepraat over het patriarchaat ideologie retoriek is die bedoeld is om een deels tegengestelde realiteit te verbergen. Ze merkt bijvoorbeeld op dat “in 1974 slechts 10 procent van de verslaggevers van The New York Times vrouw was. “Het personeel van The New York Times bestond in 2018 voor het grootste deel uit vrouwen en vandaag de dag is het aandeel vrouwen 55 procent” — soortgelijke tendensen worden beschreven in de rechtspraak en de academische wereld. Dit leidt ertoe dat deze domeinen gefeminiseerd worden, d.w.z. dat ze anders functioneren dan voorheen.

Andrews maakt zich vooral zorgen over hoe de rechterlijke macht zal functioneren als deze eenmaal gefeminiseerd is, waarbij ze lage straffen en terughoudendheid om uit te zetten vergelijkt met het feit dat rechters en anderen meer empathie voelen voor laagfunctionerende daders dan voor hun slachtoffers. Andrews schrijft hierover: “Het gebied dat mij het meest beangstigt, is de rechtspraak. We zijn allemaal afhankelijk van een goed functionerend rechtssysteem, en om het bot te zeggen: de rechtsstaat zal het niet overleven als de advocatuur een meerderheid aan vrouwen krijgt. De rechtsstaat gaat niet alleen over het opschrijven van regels. Het betekent dat je je aan die regels houdt, zelfs als ze een uitkomst opleveren die je hart raakt of in strijd is met je intuïtieve gevoel over welke partij meer sympathie verdient.”

Het is ook interessant dat zij dit beschouwt als een gevolg van social engineering in plaats van concurrentie of meritocratie: “Feminisering is geen organisch resultaat van vrouwen die mannen overtreffen. Het is een kunstmatig resultaat van social engineering, en als we onze duim van de weegschaal halen, zal het binnen een generatie instorten… dat lijkt niet op vrouwen die beter presteren dan mannen. Het lijkt erop dat vrouwen mannen wegjagen door vrouwelijke normen op te leggen aan voorheen mannelijke instellingen. Welke man wil er nu werken in een sector waar zijn eigenschappen niet welkom zijn?” Dit zou dan kunnen worden omgebogen door gerichte inspanningen tegen antidiscriminatiewetgeving, waardoor mannelijke domeinen zouden kunnen ontstaan.

Al met al is het artikel van Andrews de moeite waard. Het kan ook worden gelezen als een dialoog met andere denkers die andere aspecten van dezelfde processen hebben behandeld. Andrews is zich er bijvoorbeeld van bewust dat ze geen typische vrouw is; ze herinnert ons hier aan eerdere concepten die werden gebruikt om verschillende soorten vrouwen (en mannen) te onderscheiden. Guillaume Faye verwees bijvoorbeeld naar Abellio en sprak over de oorspronkelijke vrouw, de mannelijke vrouw en de ultieme vrouw (die eigenschappen van de eerste twee verenigt). Blüher sprak over Calypso versus Penelope; vergelijk Fanny zu Reventlow’s Viragines oder Hetären, en evenzo Ludovici’s gebruik van de term virago om een meer “mannelijk” vrouwentype te beschrijven. Het is niet onwaarschijnlijk dat Andrews en de kleinere groepen vrouwen die als eersten carrière maakten in historisch mannelijke domeinen, juist zulke virago-eigenschappen hebben of hadden. Hoe dan ook, de analyse wordt bot als we geen conceptueel apparaat hebben om onderscheid te maken tussen verschillende soorten vrouwen… en tussen verschillende soorten mannen, zou men eraan toe willen voegen. Een dimensie die Andrews niet direct aan de orde stelt, maar die impliciet aanwezig is in Boomers, is de degeneratie van mannen die de grote feminisering voorspelt.

In een wereld van “man-tantes” is het niet geheel verrassend dat mannelijke domeinen in twijfel worden getrokken. Ludovici sprak in dit verband van ‘“lauwe, zwakke mannen” en ‘“subnormale mannen”.’ Blüher schreef dat “het overigens niet verwonderlijk is dat in onze tijd, waarin de koninklijke en mannelijke heerszucht door het bourgeois-type terzijde is geschoven, de vrouwen streven naar gelijke rechten”.

Het liberalisme en de bourgeoisie vormden cohorten van man-tantes en het was toen niet vreemd dat veel vrouwen hen wilden helpen bij het nemen van de sociale verantwoordelijkheid die zij duidelijk niet aankonden. Hier zien we een dubbel proces, waarbij mannen worden gefeminiseerd en vrouwen worden gemasculiniseerd. Dit proces wordt op productieve wijze beschreven door Eva Illouz in werken als Cold Intimacies. De komst van de psychoanalyse op de werkplek betekent dat deze gefeminiseerd is, maar tegelijkertijd zijn het huis en relaties gekwantificeerd en geïnstrumentaliseerd (dat is een “mannelijke” logica). Je kunt haar woorden interpreteren als zou de managementrevolutie een samenleving hebben gecreëerd die het slechtste van het archetypische mannelijke en vrouwelijke combineert.

Vergelijkbaar met het perspectief van Illouz is dat van de beschavingscriticus Ivan Illich. In Gender beschreef hij hoe historische samenlevingen “gegenderd” waren, dat wil zeggen dat ze mannelijke en vrouwelijke sferen kenden. Vrouwen hadden autonomie binnen hun sfeer, en vice versa. Illich stelde dat onze samenleving een economisch regime is waarin mannen en vrouwen alleen “geslacht” zijn.

Ze concurreren daarom in dezelfde sferen, een concurrentie die vrouwen gedoemd waren te verliezen (“terwijl vrouwen onder het bewind van gender ondergeschikt kunnen zijn, zijn ze onder elk economisch regime slechts het tweede geslacht. Ze zijn voor altijd gehandicapt in spellen waar je speelt voor genderloze inzetten en ofwel wint ofwel verliest. Hier worden beide geslachten ontdaan en gecastreerd, en komt de man als winnaar uit de bus”).

Een mogelijke interpretatie van Illich is dat wat Andrews feminisering noemt, een hergendering is, waarbij wetgeving, media enz. worden gegenderd als vrouwelijke domeinen. Haar interesse in social engineering zou anders verklaren waarom mannen uit deze domeinen worden verdreven. Achter dit proces kunnen we een klasse van ‘superpatriarchen’ bespeuren (vergelijk kapitaallogica en de staat volgens Jouvenel). In ieder geval is het metapolitiek interessant: de sferen die gefeminiseerd zijn, behoren grotendeels tot wat Althusser beschreef als ISA, het institutionele staatsapparaat, met voorspelbare gevolgen voor zaken als debat en vrijheid van meningsuiting. “De waakhonden van de ideologie” zijn vaker vrouwen.

Een dieper perspectief wordt geboden door Julius Evola met het concept van gynecocratie. Hij bedoelde daarmee niet noodzakelijkerwijs demografische feminisering, maar een feminisering van attitudes, spiritualiteit, politiek en cultuur. Evola schreef hierover: “Aangezien dingen een proces van voortdurende vernieuwing zijn, manifesteren de variëteiten van deze ‘tellurische’ cultuur zich opnieuw waar een cyclus eindigt, waar de heroïsche spanning en de constructieve wil verdwijnen en decadente en ontaarde vormen van leven en spiritualiteit weer beginnen te verschijnen”.

Evola had toegang tot een meer genuanceerd conceptueel apparaat en beschreef aspecten van het geheel als tellurisch, lunaire, afroditisch en amazoneachtig; de scherpzinnige lezer zal ze herkennen uit bijvoorbeeld de politiek en de populaire cultuur. Opgemerkt moet worden dat Evola ook de tegenhanger van feminisering, het mannelijke en heroïsche, beschrijft op een manier die aangeeft hoe diepere vrouwelijke tendensen zich kunnen verbergen achter schijnbaar mannelijke fasen (vergelijk de tellurische kanten van de consumptiemaatschappij). Het verband tussen Evola, Ludovici en Blüher met betrekking tot de degeneratie van mannelijkheid is duidelijk.

De voorwaarde voor de grote feminisering is de latente tegenstelling tussen twee centrale kenmerken van de westerse wereld. Enerzijds de broederschap van mannen als fundamentele institutionele vorm, en anderzijds het historische respect voor de capabele vrouwen van de westerse wereld. De broederschap van mannen werd geseculariseerd en gemarginaliseerd, van de academische wereld en het leger tot de kerk en de economie. Wat Blüher beschreef als de creatieve kern van onze samenleving, raakte verarmd. Kapitaal en staat konden haar plaats innemen en het toneel was klaar voor het proces waarbij superpatriarchen/elites de grote feminisering van instellingen in gang zetten. Met de vandaag de dag bekende gevolgen.

Het proces is niet geheel nieuw, John Glubb beschreef iets soortgelijks in The Fate of Empires, maar Andrews merkt op dat de grote feminisering unieke kenmerken heeft: “De grote feminisering is werkelijk ongekend. Andere beschavingen hebben vrouwen stemrecht gegeven, hen eigendomsrechten toegekend of hen de troon van imperiums laten erven. Geen enkele beschaving in de geschiedenis van de mensheid heeft ooit geëxperimenteerd met het laten controleren van zoveel vitale instellingen van onze samenleving door vrouwen, van politieke partijen tot universiteiten tot onze grootste bedrijven”. De uitdaging vandaag de dag is om nieuwe vormen te vinden waarin zowel de broederschap van mannen als het respect voor vrouwen kunnen worden verenigd met minder dramatische gevolgen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Geen genade: woke-linksen zijn het probleem en ze moeten weg

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: