Als mensen niet het natuurlijke vermogen tot ontkenning zouden hebben, zouden we allemaal dood zijn. Ontkenning is een essentiële eigenschap. Stel je eens voor hoe het zou zijn als je elke seconde van elke dag zou denken aan alle nare dingen die je zouden kunnen overkomen terwijl je door je huis, je achtertuin of je stad loopt, rijdt of gewoon zit en naar de nieuwste YouTube-kattenvideo kijkt.
Er zou kanker in je lichaam kunnen zitten, of andere ziekten die je zouden kunnen doden. Er zou een moordenaar of verkrachter op de loer kunnen liggen op de parkeerplaats van de supermarkt. Er zou een bus kunnen rijden die erop uit is je te overrijden. Om nog maar te zwijgen van de gevaren van het voedsel dat je eet, het gezelschap dat je omringt of de medische zorg die je krijgt. Weten die artsen wel echt wat ze doen? Weet de premier of president echt wat het beste voor je is, en hebben ze jouw belangen voor ogen? schrijft Todd Hayen.
Dan zijn er nog de mondiale zorgen, die misschien te ver weg zijn om je direct schade te berokkenen, maar waar je je toch zorgen over kunt maken: alle hongerige kinderen in de wereld, alle criminaliteit, alle burgerlijke onrust, rellen, demonstraties, opstanden en oorlogen.
Hoe zou je kunnen overleven als je niet in staat was om al deze chaos en potentiële fysieke schade uit je hoofd te bannen en gewoon te doen alsof het niet bestond? Als je dat eenmaal hebt gedaan, kun je gewoon doorgaan met je fijne dag: de zon op je gezicht voelen, nadenken over de aanstaande bruiloft van je zoon, je Big Mac eten zonder je ergens zorgen over te maken.
Veel mensen hebben last van wat we ‘overdenken’ noemen – is dat niet gewoon een gebrek aan gezonde ontkenning? Vaak word ik midden in de nacht wakker met gedachten waar ik me niet mee bezig zou moeten houden, en lig ik dan urenlang wakker. Als ik aan mijn dag begin, denk ik niet meer aan dezelfde dingen als waar ik in die vroege uurtjes aan dacht. Ik ben in gezonde ontkenning.
Dat gezegd hebbende, vraag ik me vaak af of ik gewoon te veel nadenk. Al deze capriolen in de wereld zijn al tientallen jaren aan de gang, maar ik heb er nooit echt bij stilgestaan. Ik dacht niet na over de gruwelen van de betrokkenheid van de regering tijdens de Vietnamoorlog (tot ik oud genoeg was om opgeroepen te worden!), omdat het mij gewoon niet direct aanging. Ik dacht niet veel na over de Koude Oorlog omdat ik niet genoeg wist om te beseffen hoe dicht we allemaal bij een totale vernietiging waren. Was dat goed? Voor mij wel. Misschien maakte het voor de wereld niet veel uit wat ik wist. Ik had er toch niets aan kunnen doen, hoe bezorgd ik ook was.
Wat is het ‘Sereniteitsgebed’?
God, geef mij de sereniteit om de dingen te accepteren die ik niet kan veranderen, de moed om de dingen te veranderen die ik wel kan veranderen, en de wijsheid om het verschil te zien.
Dat vat het wel zo’n beetje samen, nietwaar? De ‘wijsheid om het verschil te zien’ is een gezonde vorm van ontkenning. Of toch niet? Nou, niet echt. Het gebed zegt niet: ‘en de wijsheid om het verschil te zien, zodat ik het bestaan ervan kan ontkennen’. Ik denk dat het gebed ons iets meer krediet geeft dan dat. Misschien moeten we de kracht ontwikkelen om het verschil te zien en gewoon accepteren dat we machteloos zijn om het te veranderen. Is dat niet precies wat zorgen zijn? Bezorgd zijn omdat we vinden dat we iets moeten doen aan het onrecht in de wereld?
Is een van de grootste zorgen van de wappies niet dat de schapen wakker worden en uit hun ontkenning worden gehaald? Ja, dat is het. En ironisch genoeg worden de schapen inderdaad wakker voor bepaalde dingen, maar naar mijn mening om de verkeerde redenen. Ze zijn vastbesloten om Trump uit zijn ambt te zetten en al zijn bruine hemden van de straat te halen. Ze zijn zeker wakker en niet langer in ontkenning, nietwaar? Maar ik ben bang dat het om de verkeerde redenen is. Toch kunnen we blij zijn dat ze in ieder geval de moed hebben om voor iets op te komen?
Ik hoor nu dat links het Tweede Amendement verdedigt, nadat ze er altijd tegen waren. Terwijl de Democratische Partij en liberale politici grotendeels blijven aandringen op strengere wapenwetgeving, is er bij sommige linkse individuen een opvallende verschuiving waarneembaar naar het omarmen van persoonlijk wapenbezit voor zelfverdediging – tegen nazi’s nota bene (en waarschijnlijk ook tegen feeksachtige vrouwen). Deze trend versnelde tijdens de COVID-19-pandemie, toen onder de nieuwe wapenkopers een groter aandeel liberalen, vrouwen en minderheden te vinden was, vaak gemotiveerd door angst voor raciaal of politiek geweld – al die ongevaccineerde heidenen die door de straten zwerven. Uit enquêtes blijkt dat zwarte volwassenen en mensen met liberale overtuigingen na de verkiezingen van 2024 vaker van plan zijn vuurwapens aan te schaffen en te dragen, omdat ze zich onveilig voelen in de huidige situatie. Organisaties als de Liberal Gun Club hebben aan populariteit gewonnen door verantwoord wapenbezit te promoten en tegelijkertijd regelgeving te blijven steunen.
Dit is geen totale ommekeer – de meeste liberalen geven nog steeds de voorkeur aan wapencontrole boven wapenrechten – maar het weerspiegelt een pragmatische verschuiving naar het uitoefenen van de rechten uit het Tweede Amendement te midden van vermeende dreigingen. Is dit een teken dat men uit de ontkenning komt?
Andere recente verschuivingen aan de linkerkant zijn onder meer een ommezwaai naar een strenger immigratiebeleid en grensbeveiliging, waarbij figuren als Kamala Harris tijdens de campagne van 2024 de nadruk leggen op handhaving, na jarenlang voorstander te zijn geweest van meer open grenzen (ha ha). Er is ook een terugslag geweest tegen de retoriek van “defund the police”, waarbij veel Democraten nu voorstander zijn van meer financiering voor de politie en initiatieven voor de veiligheid van de gemeenschap (zolang het geen federale politie betreft). Bovendien zijn sommige progressieven begonnen te pleiten voor schoolkeuzemogelijkheden in achtergestelde gebieden, traditioneel een conservatief standpunt, als een manier om ongelijkheden in het onderwijs aan te pakken. Deze veranderingen vloeien vaak voort uit electorale druk en veranderende zorgen over de openbare veiligheid.
Ik denk dat links zich zorgen begint te maken over rechts, niet alleen politiek, maar ook fysiek. Maar ze springen tenminste op en neer over iets.
Ik vraag me vaak af of schreeuwers zich te veel zorgen maken. Ik denk dat veel van deze dingen ons echt raken. Ja, we moeten eerlijk geïnformeerd blijven, maar we moeten ook de wijsheid verzamelen om te weten wat we wel en niet kunnen veranderen. Er gebeurt veel waar we helemaal geen controle over hebben, en veel daarvan zal voorlopig geen invloed op ons hebben. En als dat wel het geval is, hebben we misschien meer opties, zoals niet meewerken, vreedzaam protesteren of iets dergelijks. Veel dingen waar we ons zorgen over maken, zullen helemaal niet gebeuren, of liggen zo ver in de toekomst dat we misschien al dood zijn voordat ze gebeuren (ik weet dat de kans groot is dat ik er niet meer zal zijn als veel van deze rommel door de pijplijn komt).
Ik pleit nog steeds voor het vinden van een wappiesemeenschap met gelijkgestemde wappies om mee om te gaan. Ik denk dat we dan het grootste deel van de tijd onze ruimte kunnen vullen met positieve gedachten, door met kinderen om te gaan en ze te zien opgroeien, door te helpen in de gemeenschap, enz. Dat is een goed leven. Als het moment komt om een standpunt in te nemen, is het altijd het beste om dat te doen zonder dat angst je verteert. Je kunt je veilig voelen als je samen met andere gelijkgestemden schouder aan schouder staat.
Onthoud dat ontkenning soms een goede zaak is. Misschien is gezonde ontkenning niet het ontkennen van het ding zelf, maar het ontkennen van de angst die het met zich mee kan brengen. Niemand ontkent dat vliegen in een vliegtuig gevaarlijk kan zijn, maar de meesten ontkennen dat de kans op overlijden een zekerheid is tijdens het vliegen. Gezonde ontkenning beschermt ons tegen voortdurende overweldiging en maakt ruimte voor vreugde, verbondenheid en het dagelijks leven. Maar zoals elk hulpmiddel werkt het het beste wanneer het in balans is: gezonde ontkenning helpt ons te functioneren, terwijl opzettelijke blindheid ons in slaap houdt.
De gave van de wappie is dat hij weet wanneer hij het sluier net genoeg moet laten vallen om duidelijk te kunnen zien, zonder dat de vloed ons overspoelt. Gebruik ontkenning verstandig: laat het je rust beschermen, maar laat het je nooit blind maken voor de momenten waarop actie, gemeenschap of stille verzet echt belangrijk zijn. Uiteindelijk is dat hoe we scherp blijven, menselijk blijven en de wereld stap voor stap blijven ontmaskeren.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Vroeger, vroeger…
Ja, vroeger had ik geen kinderen die ik deze rotzooi zou nalaten.
Waarvoor ik me geen zorgen zou hoeven te maken of ze zich wel tussen de ratten zouden kunnen staande houden.
En hoe ze dat zouden doen : medeplichtig of als een soort don quichot of ergens in het midden ?
Vroeger is niet helemaal een eerlijk vergelijk met vandaag.
Temeer daar we vroeger allemaal nog goedgeloviger waren.
En vroeger werden we niet bedreigd door de parasieten.
Tegenwoordig kennen deze helemaal geen rem meer bij het annexeren van bezit en vrijheden.
En het wordt er absoluut niet beter op.
Treinen die naar warschau reden in 40-45 zaten ook vol met mensen die geen angst hadden tijdens het ontkennen.
Ik heb ooit het verhaal gelezen van een man,op zijn knieën, die aan het aftellen was terwijl hij de loop van een pistool tegen zijn achterhoofd voelde en naast hem al drie voorgangers dood op de grond lagen.
Hoe hij altijd gedacht had, dat als hij ooit in die situatie zou verkeren hij strijdend om zich heen slaand ten onder zou gaan.
En nu….ongelovig, wachtend op de explosie, zich aan iedere seconde vastklampend, deed hij niks…
Hij had enorm veel geluk, de executie werd afgeblazen door iets van buitenaf.
Dat geluk dat de meesten niet hadden.
Blijf je uitspreken, de kracht zit in de herhaling. En daarom ook de roep om censuur.
Voor de meeste mensen worden het leven en de primaire levensgoederen duurder en duurder.
Anderen varen daar wel bij.
https://www.msn.com/nl-nl/nieuws/other/ferrari-monza-van-2-miljoen-dollar-trekt-veel-bekijks/vi-AA1UYSIP?ocid=msedgntp&pc=LCTS&cvid=698aff7b02284fb3b938539d031ae812&ei=17
En nee, ik ben niet jaoers, ik moet hier om lachen.
“Die” van mij geeft veel vrouwen een goed gevoel.
Als ik mijn gemoedstoestand zo mag omschrijven.
Ik heb geen uiterlijke verlengstukken nodig.
“Wat is het ‘Sereniteitsgebed’? God, geef mij de sereniteit om de dingen te accepteren die ik niet kan veranderen, de moed om de dingen te veranderen die ik wel kan veranderen, en de wijsheid om het verschil te zien.”
Het kan veel korter, zoals Seinfeld liet zien: “Serenity now!” https://www.youtube.com/watch?v=Ow_9MglZrhs
“Horen – Zien en Zwijgen” staan in de verkeerde volgorde op de foto.
ik denk dat het moment van sterven ergens vast ligt .
ik heb meermaals (zoals het gezegde) door het oog van een naald gekropen tijdens mijn werk.
het was goed betaald , tot op het moment dat ik mijn gehoor bijna helemaal verloor ben ik er uitgestapt .
terwijl andere voorafgaande incidenten mijn dood had kunnen betekenen deed ik toch verder mijn werk .
dus doe dingen waar je plezier in hebt ook al kan het je leven kosten .
zolang je het leven van een ander niet in gevaar brengt .
Dat vind ik zo een mooie opmerking in de Bijbel; de haren op je hoofd zijn al geteld. Dus je tijd staat vast, de zon komt op voor de slechte en de goede mens. Dus als je je afvraagt waarom slechte mensen lang leven, dan hoeft dat niet, het is zo bepaald.
Geniet van het leven en maak je geen zorgen voor de dag van morgen, ook zo een mooie uitspraak. Vraag en u zal gegeven worden, ook. Alles krijgt men in de schoot geworpen, mits men . . . (dit vul ik wegens te moeilijk en te gevoelig niet in, maar het lijkt erop dat als iemand gelooft in een (goede) God, dat die God dan pas kan geven, of zo. Als een vader die verwacht en hoopt dat zijn kinderen van hem houden en dat zij in hem geloven.)