Alexander Dugin: De oorlogen in Epstein’s schaduw

Radio Sputnik, Escalation Host: Laten we beginnen met een onderwerp dat, zo lijkt het, enigszins over het hoofd is gezien in de Russische media, maar als je er dieper op ingaat, is er heel wat aan de hand: het gaat om de Amerikaanse elite en, zo blijkt, zelfs Rusland. Ik heb het over de zaak van Jeffrey Epstein, de voormalige miljardair en pedofiel die te midden van een oorverdovend schandaal in de gevangenis belandde.

En dit is wat op dit moment interessant is: Democraten en Republikeinen liggen weer met elkaar in de clinch. Democraten wijzen met de vinger naar Trump en zeggen dat hij banden had met Epstein. Trump reageert: oké, laten we de lijsten publiceren, dan zie je meteen alles. Ze botsen met elkaar, en ondertussen heeft een Amerikaanse publicatie een vernietigend detail boven water gehaald. In Epsteins correspondentie met zijn broer (blijkbaar uit 2018) staat een directe uitspraak: als je echt vuile was over Donald Trump wilt, vraag het dan aan Vladimir Poetin.

En dan valt alles ineens op zijn plaats. Dit is de perfecte hefboom! Het verklaart de afgelopen verkiezingen, deze verkiezingen en al het vreemde gedrag van Trump in de afgelopen jaren.

Alexander Dugin: Over het algemeen is de zaak van Epsteins lijst verre van een ondergeschikte kwestie. Ten eerste was het een van Trumps campagneslogans: dat hij bereid was de lijst te publiceren van mensen die deelnamen aan pedofiele orgieën, waar minderjarigen werden blootgesteld aan absoluut monsterlijk geweld, misbruik en vernedering. Dit alles ging gepaard met kinderhandel, waarschijnlijk orgaanhandel, en een soort onmenselijke experimenten op mensen op het eiland van Epstein. Dit heeft het Amerikaanse publiek jarenlang met afschuw vervuld. Epstein werd gevangengezet en stierf vervolgens op mysterieuze wijze in de gevangenis, naar verluidt door zelfmoord, maar het bleek dat er verschillende fragmenten ontbraken op de bewakingscamera’s, die gewoonweg uit de opnames waren verdwenen. Het is mogelijk dat iemand daar binnen is gegaan en dat het een onnatuurlijke dood was. Zijn medeplichtige, Ghislaine Maxwell, is gevangengezet en zit haar straf uit.

Trump koppelde de publicatie van Epsteins lijsten aan zijn verkiezing: stem op mij en ik zal ze publiceren. Waarom is dat? Ten eerste komt het herstellen van gerechtigheid en orde op de eerste plaats. Het straffen van de schuldigen is de tweede prioriteit. Maar het belangrijkste in deze situatie is het politieke aspect, want volgens de hele verkiezingscampagne van Donald Trump en zijn eerste verklaringen als president zijn de belangrijkste figuren op deze lijst leiders van de Democratische Partij en vertegenwoordigers van globalistische kringen: Bill Clinton, Hillary Clinton, Obama, Biden en Kamala Harris. Met andere woorden, het zijn de topfiguren van de Democratische Partij die aan deze orgieën hebben deelgenomen. En dus was er, afgezien van het morele aspect en sociale rechtvaardigheid, ook een politieke taak: politieke tegenstanders ontmaskeren en legitieme repressie tegen hen beginnen. Dit alles werd enthousiast ontvangen door de kiezersbasis van Trump, en iedereen stemde ervoor, applaudisseerde en wachtte af. Maar dit is niet zomaar een groep mensen – dit is Amerika, weet je wel?

Tegelijkertijd begonnen er volstrekt ongelooflijke dingen te gebeuren. Ten eerste begon er op een gegeven moment enorme informatie te circuleren over deze lijsten, dat buitenlandse speciale diensten, met name de Israëlische inlichtingendienst, achter deze hele nachtmerrie zaten. De vader van Ghislaine Maxwell bleek een Mossad-agent in de VS te zijn. Toen kwam de informatie dat Ehud Barak deze evenementen had bijgewoond. Over het geheel genomen ontstond het beeld dat het hier ging om het verzamelen van compromitterende informatie over de heersende Amerikaanse elite door de Israëlische inlichtingendienst. En op dat moment, toen duidelijk werd dat de invloed van Israël op de Amerikaanse politiek in zo’n monsterlijke vorm aan het licht zou moeten komen, en dit algemeen bekend werd, zei Trump niet simpelweg: “Laten we afwachten”, maar zei hij: er zijn geen Epstein-lijsten; die bestaan niet, mijn vijanden hebben ze verzonnen. Dit is de zogenaamde “hoax”.

Dit gaat ook gepaard met externe kwesties: Trumps steun voor Netanyahu, het door de vingers zien van de genocide in Gaza, deelname aan het bombarderen van nucleaire installaties in Iran, steun voor neoconservatieven, pro-Israëlische kringen – zoals de terrorist Lindsey Graham, Mark Levin en anderen. En dit is een schok voor Trumps aanhangers: hoe kan dit? Wij hebben op u gestemd, Israël was er in het begin niet eens, er was geen Israël. Het is alleen zo dat Epstein, net als vele anderen, geloofde dat alle etnische groepen in Amerika gelijk zijn. Ghislaine Maxwell is joods, Epstein is joods, en ze hadden banden met een groot aantal Amerikaanse joden, maar niet alleen met hen. En daarom speelde de etnische factor of de geopolitieke factor van Israël aanvankelijk geen rol in Epsteins lijsten, wat erg belangrijk is. Maar toen dit onderwerp begin dit jaar aan de oppervlakte kwam, volgde een reeks politieke gebeurtenissen en zeggen de aanhangers van Trump: nu wordt het serieus. Wat is er aan de hand – is onze politiek gekaapt en gaat Israël ons nu vertellen wat we moeten doen omdat het invloed heeft op een gecompromitteerde, criminele pedofiele elite die ons land regeert? Kom op, Trump, geef ons snel die lijsten. En dan zegt Trump “alsjeblieft” en deelt hij wat onzin uit – alles wat al in het publieke domein was. Eerst aan een paar bloggers, die foto’s begonnen te maken, en dan begint er een onbegrijpelijk verhaal.

En dan zegt Trump vrij snel: er zijn geen lijsten, dat is het, ze bestaan niet. Dan begint de schok, eerst onder zijn aanhangers, die zeggen dat Trump waarschijnlijk zelf op die lijsten staat. Dan begint Musk te zeggen dat Trump op het eiland van Epstein was. Trump ontkent het niet. Dan is er nog meer: ze zeggen dat hij Melania daar in dat vliegtuig heeft ontmoet. Vervolgens komt het verhaal over de escorts. Dan begint de echte nachtmerrie voor Trump. En dit alles wordt niet gezegd door buitenstaanders, maar door zijn naaste aanhangers: Alex Jones, Candace Owens, zelfs Charlie Kirk begon zich af te vragen, en Tucker Carlson – dat wil zeggen, iedereen. Tegen deze achtergrond zijn de Israëlische factor, de pedofielenlobby en de strijd tegen politieke tegenstanders met elkaar verweven tot een onlosmakelijk geheel in de Amerikaanse politiek.

Presentator: Wie van deze tegenstanders heeft momenteel het initiatief om aan te vallen met deze mogelijk virtuele, maar hoogstwaarschijnlijk zeer reële documenten, lijsten, beschuldigingen, enzovoort? Onlangs haalde Trump in zijn gebruikelijke stijl uit naar een journalist die deze kwestie aan de orde wilde stellen, door te zeggen dat je er niets van begrijpt, dat je niets hebt, dat je onprofessioneel bent en alleen maar probeert je negativiteit te richten op de beste regering in de geschiedenis van de VS. Dus, grofweg gezegd, zijn de Democraten of de Republikeinen nu beter in staat om elkaar met dit wapen te raken?

Alexander Dugin: Weet je, het is niet meer alleen de Democraten tegen de Republikeinen. Er is ook MAGA – dat is ongeveer de helft van de Republikeinen, maar niet allemaal. En de helft van de Democraten – zoals Bernie Sanders of Mamdani – is fel gekant tegen Israël. De verdeeldheid is multidimensionaal en meervoudig geworden: beide partijen zijn precies verdeeld over de Israëlische kwestie. Op dit moment is het het belangrijkste onderwerp dat overal wordt besproken.

Trump is al begonnen met het citeren van microscopisch kleine figuren uit het anti-Israëlkamp. Onlangs citeerde hij Nick Fuentes, een obscure extreemrechtse radicale nationalist, openlijk pro-Russisch, die onlangs nog niet eens 200 mensen voor zijn stream kon verzamelen. Een gewone nichefiguur, een marginale figuur. Nu is hij plotseling een nationale held met tientallen miljoenen aanhangers omdat hij er openlijk over spreekt. En Trump zegt: nou ja, Fuentes was te gast bij Tucker Carlson – geen big deal. Met andere woorden, hij wordt al gedwongen om op meerdere fronten tegelijk te spelen.

Dit is niet langer Republikeinen tegen Democraten. Het is de helft van de Republikeinen tegen de helft van de Democraten. De kaarten worden gedeeld in een zeer ingewikkeld solitaire-spel. De Democraten roepen: publiceer de dossiers! Trump antwoordt: jullie staan erin, we zullen nu alles zien – en ze vallen stil. Dan: waarom zouden we ze niet publiceren als alleen Democraten erin staan? Omdat er ook Republikeinen in staan, waaronder Trump zelf.

De lijst van Epstein ondermijnt de hele politieke elite, niet slechts één partij. De enigen die geen compromitterende informatie over zich lijken te hebben, zijn twee “arme” mensen: Matt Gaetz en Marjorie Taylor Greene. Maar Trump zelf excommuniceert hen nu uit de Republikeinen en laat hen niet terugkeren in het Congres en de Senaat. Het blijkt dat het iedereen tegen iedereen is.

De enigen die onaangetast blijven, zijn gewone Amerikanen die gerechtigheid willen. De hele elite – beide partijen, op een paar marginale figuren na – zit er tot over haar oren in. Als de lijst onbewerkt en in zijn geheel wordt gepubliceerd, zal dat het einde van de Amerikaanse geschiedenis betekenen. Afgaande op de ophef bevat de lijst compromitterende informatie over iedereen en bewijs dat Israël deze monsterlijke val met minderjarigen heeft opgezet om de hele top in haar greep te houden.

Dit is de bom van de eeuw. Israël zal het laatste beetje prestige dat het nog in de wereld heeft, verliezen. De politieke elite van beide partijen zal nooit meer haar imago kunnen oppoetsen. Epsteins eiland, zijn arrestatie, zijn vreemde dood, Ghislaine Maxwells steeds veranderende getuigenis (van “Ik zal voor het Congres getuigen” tot “Eigenlijk niet”) – dit is een schandaal dat de Verenigde Staten als project zou kunnen vernietigen.

De Republikeinen zijn nu hun dossiers aan het opschonen, de Democraten doen hetzelfde. Iedereen is klaar om “serieuze gegevens” vrij te geven, maar met hun eigen delen gewisd, omdat de Democraten of Republikeinen onmiddellijk de gegevens van de andere partij zullen vrijgeven.

In principe zijn we geïnteresseerd in alles wat zo snel mogelijk in zijn geheel wordt blootgelegd – zodat deze anti-menselijke kliek, die decennialang de wereld heeft geregeerd door middel van chantage en pedofilie, eindelijk in de vergetelheid verdwijnt. Laat eerlijke mensen – Candace Owens, Tucker Carlson – meekomen en iets fatsoenlijks bouwen op deze as.

Voorlopig is dit het Amerika van Epstein, het Amerika van het eiland, het Amerika van deze monsterlijke uitspattingen van de elite – het heeft zichzelf al in diskrediet gebracht in zijn eigen ogen. Trump maakt deel uit van dit proces. Het was gemakkelijk voor hem om te zeggen: “Er zijn geen dossiers, het is een truc van de Democraten.” De Democraten pikken het op: “Ja, een valstrik voor de Democraten” – en het circus begint. Als hij ze wel publiceert, zullen de Democraten roepen: “Republikeinse nep.” Hij is al twintig keer van standpunt veranderd.

Als onze inlichtingendiensten echt iets hebben, is dit dus het moment om na te denken over hoe we het proces op een cruciaal moment vooruit kunnen helpen en misschien een deel ervan openbaar kunnen maken. Dit zou uiterst opportuun zijn. Zo’n kans doet zich niet elke dag voor.

Presentator: Een van de meest opvallende en belangrijke militair-politieke projecten van Trump van de afgelopen weken is wat zij de “bevrijding” van de Caribische Zee van drugskartels noemen: controle van leveringen, periodieke beelden van het Amerikaanse leger dat op verdachte schepen schiet. Dit alles lijkt een duidelijke dreiging voor Venezuela.

Onlangs vloog een Russisch vliegtuig naar Venezuela – met een tussenstop, zo lijkt het, in Afrika – en het werd meteen duidelijk dat er enkele belangrijke documenten waren ondertekend.

Dit verhaal drijft beide partijen tot het uiterste. Journalisten wakkeren de situatie aan: wat zal er gebeuren met Maduro, wat zal er gebeuren met Venezuela zelf. En Trump verklaart, in zijn kenmerkende stijl, dat Venezuela persoonlijk met hem wil praten. Ik benadruk: niet met de Verenigde Staten, maar specifiek met Donald Trump.

Alexander Gelyevich, wat zijn uw verwachtingen voor de ontwikkeling van de gebeurtenissen in Venezuela?

Alexander Dugin: Ten eerste denk ik dat Trump zich voorbereidt om Venezuela binnen te vallen. Misschien gebeurt dit parallel aan een invasie van Colombia. En we zien dat er in Mexico een kleurenrevolutie is begonnen tegen de Morena-partij en Claudia Sheinbaum, die zich verzet tegen de Amerikaanse hegemonie. In feite zijn de leiders van Colombia, Mexico en Venezuela, ondanks alle verschillen tussen deze drie vrij grote mogendheden, allemaal tegen de Amerikaanse hegemonie.

Trump begon goed, maar hij zal slecht eindigen. Hij wilde Groenland en Canada aanvallen, wat geweldig zou zijn geweest omdat het globalistische gebieden zijn, en dat is heel goed. Dat is het noorden. Dat was het idee van Ted Cruz. Het was een geweldige start. Maar helaas besloot hij om naar het zuiden te gaan – tegen die regimes en stromingen in Latijns-Amerika die zeer gezonde, soevereine standpunten vertegenwoordigen. Ja, het zijn linkse mensen, maar ze zijn anti-globalisten en staan voor soevereiniteit – Venezuela, en vandaag de dag, paradoxaal genoeg, Colombia, dat in de vorige fase de belangrijkste bondgenoot van de VS was, evenals Mexico.

Daarom wil Trump in alle drie deze landen tegelijk een staatsgreep plegen. Het is onwaarschijnlijk dat er een massale troepenlanding zal plaatsvinden, maar hoogstwaarschijnlijk zullen de Amerikanen een raketaanval uitvoeren op besluitvormingscentra, in ieder geval in Venezuela. Dat lijkt zeer waarschijnlijk; ze zijn zich erop aan het voorbereiden. Natuurlijk is het hele narratief over de drugshandel complete onzin, slechts een dekmantel. De belangrijkste synthetische drugs worden in de VS zelf geproduceerd, en de CIA zit daarachter. Als ze de levering van deze drugs zouden willen stoppen, zou dat vrij eenvoudig zijn. Het is hun eigen marine. Maar ze hebben oorlog nodig. Nu hebben ze een Ministerie van Oorlog onder leiding van Hegseth. Ze hebben een nederlaag nodig.

Kortom, Trump is gewoon een nieuwe Biden, Bush, Clinton, Hillary Clinton of Obama geworden – dezelfde absoluut hegemonische agressieve kracht, alleen met de individuele seniele waanzin van een actieve zakenman die alles zegt wat in hem opkomt. De stijl is anders, maar in wezen is het een nog agressiever beleid, dat nog meer wordt gedicteerd door neoconservatieven. Ik denk dat we voorzichtiger moeten zijn met de neoconservatieven, die in de Russische Federatie verboden zijn, omdat deze beweging fundamenteel destructief is voor ons en voor de hele mensheid.

Trump voert momenteel dus een neoconservatief beleid: hij heeft zijn aandacht gericht op de landen in het zuiden en is van plan een reeks invasies, interventies, staatsgrepen en regimewisselingen in Latijns-Amerika te organiseren. En hij is niet vergeten druk op ons uit te oefenen door iedereen die met ons handel drijft een tarief van 500 % in te stellen. Kortom, hij probeert op alle fronten te vechten. Als hij tegen ons vecht, moeten wij ook tarieven op hem instellen. Er zijn trouwens een aantal zaken waar anderen van ons afhankelijk zijn, zoals zeldzame aardmetalen en kernenergie.

Daarom denk ik dat we moeten stoppen met ons alleen maar te verdedigen en een reactief beleid te voeren, door te zeggen dat Oekraïne van ons is, dat we hier zijn en dat we hier zullen vechten, en dat de rest in blauwe vlammen kan opgaan. Nee, laat het niet allemaal in vlammen opgaan. We moeten ons overal verzetten tegen dit agressieve, volkomen krankzinnige neoconservatieve Amerika. Op alle fronten – door Mexico, Venezuela, Colombia en iedereen die problemen heeft met Amerika te helpen, moeten we hen helpen. Want zij doen hetzelfde, ongegeneerd, cynisch, zonder zelfs maar te proberen het te verbergen. Ze zijn in oorlog met ons en doen alsof ze boven de strijd staan.

Wij kunnen ook doen alsof we boven de strijd staan. We sturen onze drones en onze nieuwe wapens naar Mexico, Venezuela en Colombia. En tegelijkertijd zeggen we: laat ons vrede stichten voor jullie, zodat jullie jullie Zuid-Amerikaanse gebieden niet kwijtraken. We nodigen jullie uit naar Kamtsjatka, Tsjoekotka en Tajmyr.

In dit hele verhaal kan Rusland samen met Amerika optreden. Niet alleen door te vechten tegen waar Trump ons in meesleept, door gedeeltelijke problemen in onze eigen achtertuin op te lossen. We moeten begrijpen: niemand zal ons met rust laten. Laten we dus verklaren dat dit ook onze oorlog is. Venezuela is onze vriend, Colombia moet ook tot onze vrienden worden gerekend, Sheinbaum is onze vriend. En laten we nadenken over wat we kunnen doen. Kunnen we bijvoorbeeld een kleurenrevolutie in de Verenigde Staten zelf organiseren? Kunnen we op de een of andere manier drones over de grens vanuit Mexico lanceren – niet met drugs, maar met iets anders? “Amerikanen, geef u over, sluit u aan bij de Russisch-orthodoxe imperiale meerderheid! Of sluit u aan bij BRICS!” Ik verzin dit natuurlijk en overdrijf.

Maar het feit is dat dit zo beangstigend is voor ons bewustzijn. We hebben onze hele geschiedenis lang oorlog gevoerd met Amerika – en we bevonden ons regelmatig in de hoofdsteden van Europese staten. We zijn echter nooit in Londen gekomen. Misschien is dat het probleem, dat we het nooit hebben gehaald. We moeten de oogkleppen van niet-inmenging afzetten, dit soort sluwheid: we hebben een sluw plan – we zullen één dorp onder druk zetten en dan sluiten we weer vrede. Niemand trapt daar nog in; ze vegen er gewoon hun voeten aan af. Nu is het tijd voor grootse verhalen.

Als Trump Canada en Groenland samen met Denemarken en de Europese Unie zou aanvallen, denk ik dat we Trump moeten steunen en zeggen: laat ons u adviseren over de beste manier om Canada of Groenland te annexeren. We hebben poolreizigers en specialisten. En als ze degenen aanvallen die ze niet zouden moeten aanvallen – Mexico, Colombia, Venezuela – dan moeten we een proactief beleid voeren.

Het Westen voert een totale oorlog tegen ons. Wij zijn het doelwit van deze oorlog, en die is direct en hard. Wapens, dreigementen, druk en sancties komen uit het Westen. We moeten een gelijkwaardig niveau van uitwisseling bereiken: jullie geven ons iets, wij geven jullie iets. Op dit moment hebben ze Mexico, Venezuela, Oekraïne en Europa. Laten we het tegenovergestelde doen: Mexico, Venezuela en Colombia voor ons, Oekraïne voor ons, Europa voor ons. Ze zullen zeggen: “Zijn jullie helemaal gek geworden?” Wij zullen antwoorden: “Jullie doen hetzelfde.” Laten we een verandering doorvoeren. Canada en Groenland voor jullie, en wij zeggen: oh jee, we moeten alleen de DPR terugwinnen, en dan stoppen we. We hebben geen reden om te stoppen. Ze zien hoe bescheiden en vreedzaam we zijn, en ze gaan gewoon door zonder er aandacht aan te schenken.

Ik denk dat we onze houding ten opzichte van de wereld moeten veranderen. Nu zijn we sterk genoeg, soeverein genoeg en hebben we alle serieuze beproevingen doorstaan. Vanaf nu kunnen we alleen maar sterker worden in de wederopbouw van de staat, de samenleving, de economie en de militaire industrie. We moeten onze samenwerking met partners in de multipolaire wereld intensiveren. Het voelt alsof we net zijn ontwaakt en beseffen wie we zijn en in wat voor wereld we leven. Daarvoor waren er hallucinaties en historisch bewustzijn. En nu komen veel landen tot een beschavingsbewustzijn. Het belangrijkste thema van het grote forum in Shanghai was de terugkeer van de Chinese samenleving naar traditionele waarden, naar het confucianisme. Wij doen hetzelfde, en India ook.

We moeten actiever wakker worden. Ambtenaren die hier niet geschikt voor zijn, moeten rustig worden vervangen – oudere mensen kunnen met pensioen gaan. En degenen die de uitdagingen van het nieuwe tijdperk aangaan, waarin Rusland zijn enorme, tot nu toe bevroren potentieel onthult, moeten hun belichaming vinden in mensen met de juiste instelling. Ik ontmoet ze op alle niveaus van de overheid – elke dag meer en meer. Er vindt een echte rotatie van elites plaats. Mensen die de basis van ons systeem vormen, zijn niet langer geschokt door avant-gardistische strategieën op het Amerikaanse continent. Hun bewustzijn is hier klaar voor. De vraag is: zijn er middelen? Middelen ontstaan naarmate het project vordert. We hebben een krachtig, alomvattend Russisch project nodig.

We zijn niet alleen in deze wereld; we hebben beschavingen die ons vriendelijk gezind zijn. En we zullen het Westen in vrede laten leven – nadat we het hebben gestraft, vernederd en binnen zijn natuurlijke grenzen hebben geplaatst. We moeten het globalisme een strategische nederlaag toebrengen, zodat er nooit meer ook maar een hint zal zijn dat iemand anderen zal vertellen hoe ze moeten leven. We moeten hen op hun plaats zetten – de eervolle plaats van “America First” onder gelijken, niet als meester en dienaar. Dit gesprek zal niet werken met ons, China, India, de islamitische wereld of Afrika.

Op dit moment gaat het ongeveer zo: Trump zegt: “Wegwezen, ik mag die vent in Venezuela niet, die in Colombia, die vrouw in Mexico – laat mij ze omverwerpen, anders komt Hegseth en richt hij een Ministerie van Oorlog op.” We moeten ons hiertegen verzetten. Anders laten we het hier toe, en dan laten we het daar ook toe. We moeten allemaal in opstand komen en ons verzetten. En dan zeggen: wij staan boven de strijd en kunnen jullie helpen jullie situatie op te lossen.

Natuurlijk is het goed dat wij nu niet aan de beurt zijn. Maar zelfs als wij vandaag niet aan de beurt zijn, zijn wij morgen wel aan de beurt. Gisteren waren het de Iraniërs, Syriërs, Hezbollah, Jemenieten – nu is het Venezuela. En dan is er niemand meer over en zal niemand voor ons opkomen. Dus dat vliegtuig waar je het over hebt – één, twee, zoveel als je wilt. Laat er maar veel van onze vliegtuigen naar Venezuela, Mexico en Colombia gaan. Wat erin zit – dat weet ik niet eens.

Presentator: Sta mij toe nog een land toe te voegen: ik volg Nicaragua al vele jaren persoonlijk. We hebben met geen enkel ander land in het Midden-Amerikaanse bekken zulke nauwe contacten. Vladimir Poetin belt regelmatig, delegaties vliegen heen en weer. In 2014 hebben ze de Krim erkend en vervolgens de referenda van drie jaar geleden. Oekraïne heeft, als ik me goed herinner, zelfs zijn ambassade teruggetrokken. Ik volg de gebeurtenissen daar op de voet. In die zin is het absoluut juist om een stok in het hart van Amerika’s achtertuin te steken en daar alles op te schudden; er is geen andere uitweg. Uw woorden zijn gewoonweg verbazingwekkend, correct, men kan het er alleen maar mee eens zijn.

Toch zou ik u willen vragen om iets meer commentaar te geven op Mexico: zou daar uiteindelijk een kleurenrevolutie kunnen plaatsvinden, een soort “vreedzame” revolutie of iets in die trant? Alles is immers gunstig gepositioneerd: tegen corruptie, tegen kartels – wie zou daar tegen zijn? Al vele decennia wordt Mexico juist daarmee geassocieerd. Is zoiets mogelijk? Wetshandhavingsinstanties beginnen actieve maatregelen te nemen; we kunnen ons campagnes uit het verleden herinneren waarbij kandidaten live op televisie werden neergeschoten. Is het een erg moeilijk land?

Alexander Dugin: Het is natuurlijk complex en moeilijk, maar nu hebben we het over aanhangers van de VS, Soros-groeperingen, die overheidsgebouwen bestormen en de aftreden eisen van de populairste politieke kracht – Morena. Ja, alles is moeilijk voor hen, maar de VS zelf zit achter deze kartels – dat was hun strategie. De oprichting van een enorm drugshandelssysteem dat in heel Latijns-Amerika en daarbuiten samenwerkte met de CIA. Zelfs tijdens de bezetting van Afghanistan was het de officiële bezetting van het Amerikaanse leger: papaverplantages, levering aan Europa – een enorme business. En het zijn niet de drugsbaronnen zelf die het controleren, maar hun curatoren van de CIA. De VS is verantwoordelijk, het globalistische beleid is verantwoordelijk. Daarom gebruiken ze het aan beide kanten. De strijd tegen de kartels is geweldig; alle normale, gezonde krachten zijn tegen hen.

Maar we kunnen het probleem van de drugsdealers in Mexico niet oplossen. We kunnen wel de bestaande legitieme regering steunen. Steun van Rusland is heel belangrijk. Rusland is een enorm land, we hebben veel, we kunnen ons niet eens voorstellen hoeveel. We hebben onze capaciteiten nog niet echt geëvalueerd – noch in termen van grondgebied, noch in termen van rijkdom, noch in termen van menselijk potentieel, noch in termen van sociale technologieën. En de betrekkingen met Mexico zijn nul. Met Nicaragua gaat het beter, maar met Mexico niet. We vinden dat het onze zaak niet is. Hoezo is het onze zaak niet? Canada is inderdaad onze zaak niet, maar Mexico wel. Latijns-Amerikanen zijn goede mensen die hebben geleden onder deze monsterlijke Noord-Amerikaanse samenleving; enorme gebieden zijn hen ontnomen.

En daarom moeten we een proactief beleid voeren. Misschien heeft Claudia Sheinbaum iets nodig dat wij hebben. We hebben gewoon niet gevraagd en niets aangeboden, we hebben niet in die richting gedacht. Onze ambassade zit daar, geeft visa af aan de Gonzales’, en dat is het dan. We moeten terug naar Latijns-Amerika, zoals in de Sovjettijd: om te begrijpen wie hier welke macht heeft, waar we moeten graven, waar we dingen moeten neerzetten, waar we vliegtuigen, helikopters, parachutes, technologie of een paar politieke strategen naartoe moeten sturen. We hebben er honderden, duizenden die niets te doen hebben. We hebben geen PR meer nodig binnen het land: de mensen begrijpen alles al en stemmen correct. Maar we hebben politieke strategen opgeleid, dus laten we ze naar Mexico, Venezuela en Nicaragua sturen. Zij kunnen helpen op het externe front.

We zullen het drugshandelprobleem niet oplossen totdat de Amerikanen hun netwerken terugtrekken – maar dat is een andere kwestie. Maar op het gebied van geopolitiek, wereldbeeld, traditionele waarden, technologie en hulpbronnen kunnen we helpen. En zeg tegen de Mexicanen: steun Venezuela en Nicaragua. We moeten ons om alles in de wereld bekommeren.

Presentator: Stel je voor dat ze zouden aankondigen: we gaan nog een kanaal graven! Mexico is te ver weg, oké, maar in Nicaragua is er een meer waar milieuactivisten altijd over schreeuwen: oh nee, daar mag je niet graven. Kun je je een alternatief voor het Panamakanaal voorstellen als een project als dat?

Alexander Dugin: Natuurlijk, laten we iets graven, iets aanleggen, wat kabels doorknippen – laten we iets goeds doen of, onverwacht, iets minder goeds.

Maar we moeten actief zijn. Russen zouden nu overal moeten zijn: in het Noordpoolgebied, op Antarctica, tussen de pinguïns, in Papoea-Nieuw-Guinea. Als we een multipolaire wereld willen opbouwen, moeten we overal aanwezig zijn en alle mechanismen begrijpen. Mexico is een enorm land dat direct naast onze belangrijkste tegenstander ligt. We mogen daar niet wegglijden.

Het belangrijkste is om optimistisch naar onze Russische toekomst te kijken, onvermoeibaar te vechten voor de overwinning, te geloven in ons leiderschap, dat de juiste weg is ingeslagen, en bij te dragen aan het ontwaken van ons volk en onze samenleving.

Via Geopolitika.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Rusland’s Alexander Dugin: “Zelensky is er geweest, Oekraïne is er geweest”

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: