Accepteert Kiev het verlies van grondgebied?

De centrale kwesties in de onderhandelingen over Oekraïne zijn de gebieden die nu tot Rusland behoren, de toetreding tot de NAVO en de kwestie van de rechten van minderheden in Oekraïne.

Wat het NAVO-lidmaatschap betreft, lijkt alles inmiddels duidelijk, nadat de regering-Trump heeft verklaard dat dit onderwerp van de agenda is gehaald. Volgens berichten wordt Zelensky voor het eerst sinds 2022 niet uitgenodigd voor de komende NAVO-top, schrijft Thomas Röper.

De kwestie van de rechten van etnische minderheden in Oekraïne is ingewikkelder en tot nu toe niet opgelost, omdat Oekraïne daarvoor de facto een nieuwe staatsideologie nodig heeft die de Oekraïners niet langer boven de andere bevolkingsgroepen in het land plaatst en een einde maakt aan de gedwongen Oekraïnisering van minderheden. Dit betreft niet alleen de Russische, maar ook de Roemeense, Hongaarse en andere minderheden in het land.

Op het derde punt, de territoriale kwestie, lijkt er vooruitgang te zijn. In het Westen worden verschillende scenario’s doorgenomen, bijvoorbeeld het “Koreaanse” en het “Israëlische” scenario (waarover de Duitse media in hun oorlogsijver nauwelijks of niet berichten), die echter al in 2023 door de RAND-Corporation werden voorgesteld, waarover de Anti-Spiegel destijds uitgebreid berichtte.

Een Russische analist heeft in een artikel voor het Russische persbureau TASS erop gewezen dat de Oekraïners al worden voorbereid op het verlies van gebieden. Deze voorbereiding in de media is belangrijk, omdat de regering in Kiev tot nu toe van mening was dat zij geen gebiedsverlies zou accepteren, maar terug wilde keren naar de grenzen van 1991, dus inclusief de Krim.

Ik heb het Russische artikel hierover vertaald.

Begin van de vertaling:

Gebieden opgeven, maar het land behouden: de Oekraïners worden langzaam voorbereid op het onvermijdelijke

Andrej Nisamutdinov over het scenario waarop Oekraïne wordt voorbereid

De Russische media verspreidden een verklaring van Rada-afgevaardigde Taras Tarassenko, die een versie van de oplossing van het conflict met Rusland voorstelde die duidelijk verschilt van het standpunt van de regering in Kiev. Terwijl Vladimir Zelensky en zijn gevolg, afgaande op hun uitspraken, nog steeds niet bereid zijn de realiteit te accepteren en over de fundamentele eisen van Rusland te praten, acht Tarassenko het mogelijk om de door Kiev niet gecontroleerde gebieden in het zuidoosten “de facto op te geven,” maar tegelijkertijd de aansluiting van deze regio’s bij Rusland “de jure niet te erkennen”.

De kern van het voorstel

Het parlementslid lichtte zijn aanpak als volgt toe: “Eerst moeten we onze Oekraïense natie behouden, dan de gebieden die we nu hebben, en dan kunnen we ons verder ontwikkelen.”

Met andere woorden, er wordt voorgesteld om te kiezen voor het behoud van Oekraïne als staat en de zogenaamde nationale identiteit, waarvoor men “voorlopig” akkoord kan gaan met het verlies van een deel van het grondgebied.

Vanuit deze prioriteit trok Tarassenko op zijn manier de grenzen van de publieke opinie en de standpunten over de oplossing van het conflict: “Als we het hebben over rode lijnen en hoe die door de bevolking worden ervaren, gaat het voor veel militaire veteranen met wie ik spreek eerder om het verlies van hun broeders. Dus: waar hebben we voor gevochten? Ze hebben voor Oekraïne gevochten, niet voor concrete gebieden.”

Het parlementslid voegde eraan toe dat hij zich meer zorgen maakt over hoe de Oekraïense samenleving zich in de naoorlogse periode zal verenigen, zodat de verdeeldheid haar niet van binnenuit vernietigt.

Hoewel Tarasenko lid is van de regerende fractie “Dienaren van het Volk,” wijken zijn uitspraken, zoals reeds vermeld, duidelijk af van het officiële standpunt van de Oekraïense regering. Maar het zou verkeerd zijn om deze uitspraken alleen als de persoonlijke mening van een enkel parlementslid te beschouwen, zeker als we kijken naar een toeval dat nauwelijks toeval genoemd kan worden.

Toeval?

Tarassenko deed zijn uitspraken namelijk slechts enkele dagen na de publicatie van een rapport van analisten van de grootste Amerikaanse bank JP Morgan Chase, getiteld “De eindfase van het conflict tussen Rusland en Oekraïne en de toekomst van Europa.” Uitgaande van het feit dat “Europa de wapens, Oekraïne de soldaten en de VS het geduld opraken en de trans-Atlantische eenheid uiteenvalt,” stelden de analisten van de bank, voor wie dit rapport de eerste ervaring met geopolitiek was, voor dat Zelensky onderhandelingen met Rusland moest aangaan die “de gevechtshandelingen zouden bevriezen, maar niet zouden leiden tot een alomvattend vredesakkoord.”

Volgens de auteurs van het rapport zou het beste scenario voor Kiev het “Zuid-Koreaanse scenario” zijn. In dit scenario zou Oekraïne ongeveer 20 procent van zijn grondgebied verliezen en niet het felbegeerde NAVO-lidmaatschap krijgen. De aanwezigheid van Europese soldaten en de voortgezette steun van de VS zouden het land echter in staat stellen een “bloeiende democratische weg” in te slaan. De kans dat dit scenario zich voordoet is echter klein, namelijk slechts 15 procent.

De analisten achtten het “Israëlische scenario” met 20 procent iets waarschijnlijker. Ook in dit scenario zou Oekraïne zijn grondgebied moeten opgeven, maar zou het zich dankzij sterke militaire en economische steun kunnen ontwikkelen tot een “oninnemelijke vesting.” Maar de Oekraïners zouden deze vesting zelf moeten verdedigen, zonder de hulp van NAVO-troepen.

Het meest waarschijnlijke scenario, met een kans van 50 procent, is het “Georgische” scenario: er zullen geen buitenlandse troepen komen, noch sterke steun van het Westen, en als gevolg van de “voortdurende instabiliteit” zal Oekraïne “geleidelijk terugkeren naar de invloedssfeer van Rusland.”

Het ergste scenario voor Kiev is volgens de analisten het “Wit-Russische” scenario (kans van 15 procent). Volgens dit scenario trekken de VS hun steun aan Oekraïne in, is Europa niet in staat zich te inmengen en capituleert Oekraïne en wordt het een “vazalstaat van Moskou,” wat neerkomt op de overwinning van Rusland, de splitsing van het Westen en het einde van de naoorlogse wereldorde.

In feite is het rapport van JP Morgan Chase zo opgesteld dat het niet zozeer verschillende opties voor de ontwikkeling van de gebeurtenissen biedt, maar veeleer een poging is om precies die scenario’s te realiseren die de analisten het beste achten. De auteurs van het rapport bevelen zelfs rechtstreeks aan: accepteer het feitelijke verlies van enkele gebieden, in ruil waarvoor het land in de invloedssfeer van het Westen blijft.

Het is gemakkelijk te zien dat deze boodschap overeenkomt met de stellingen van parlementslid Tarassenko.

Waar gaat dit heen?

Het is geen geheim dat zowel de regeringsfractie “Dienaren van het Volk” als de Verchovna Rada als geheel niet monolithisch zijn. Het duo Zelensky-Jermak heeft natuurlijk geprobeerd de geldstromen zo goed mogelijk onder controle te houden. Maar zowel in het parlement als in de regering zijn er nog steeds veel mensen die worden gevoed door verschillende buitenlandse stichtingen en sponsors, waaronder JP Morgan Chase met zijn mogelijkheden en invloed niet de laatste plaats inneemt.

Blijkbaar hebben de Amerikanen de situatie nuchter ingeschat en zijn ze begonnen de Oekraïense samenleving en vooral haar elites voor te bereiden op het onvermijdelijke. Of beter gezegd, het definitieve antwoord aan te passen aan het gewenste resultaat, dat wil zeggen het “Zuid-Koreaanse” of “Israëlische” scenario te realiseren.

In dat geval zullen ze niet inzetten op Volodymyr Zelensky, wiens giftigheid de huidige president in het Witte Huis, Donald Trump, openlijk ergert en een aanhoudende afkeer bezorgt, maar op gematigder figuren. Hoogstwaarschijnlijk op politici uit de tweede rij, die niet te nauw verbonden zijn met de huidige en voormalige leiding in Kiev.

Als deze veronderstelling juist is, kunnen we in de nabije toekomst nieuwe uitspraken van huidige en voormalige politici verwachten. Bijvoorbeeld van iemand als de voormalige vice-minister van Buitenlandse Zaken Alena Serkal, die dezelfde stelling “de staat is belangrijker dan gebieden” bevestigde met Petro Porosjenko’s oude slogan “leger – taal – geloof.”

Het gaat echter niet om het grondgebied. Het probleem voor de politici in Kiev en hun westerse scenarioschrijvers en regisseurs is dat ze nog steeds proberen de toekomst van Oekraïne vorm te geven zonder rekening te houden met de door Rusland gestelde basisvoorwaarde: het wegnemen van de “kankergezwel” van de oorzaken van het conflict als voorwaarde voor het tot stand brengen van een langdurige rechtvaardige vrede. En om dat te bereiken, moeten er veel veranderingen worden doorgevoerd in diezelfde nationale identiteit.

Einde van de vertaling

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Verlamd door acute dementie verklaart Europa Rusland opnieuw de oorlog

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: