De Strontvreters: Frankrijk geeft ons een les over de plunderaarsklasse

Door de jaren heen heb ik vaak geschreven over wat ik de “plunderaarsklasse” en de “producentenklasse” noem, in een poging te onderzoeken waarom bepaalde mensen, groepen en culturen altijd lijken terug te vallen op plundering en vernietiging in plaats van zelf iets van waarde op te bouwen.

Het is een bedreiging waarmee het Westen al duizenden jaren te maken heeft: wij ontwikkelen, creëren en plannen voor de toekomst, en in plaats van hetzelfde te doen, besluit de plunderaarsklasse dat het gemakkelijker is om af te pakken wat wij hebben. Soms gaan ze subtiel te werk, als een parasiet, en soms zijn ze minder subtiel, als een zwerm sprinkhanen, schrijft Brandon Smith.

Er bestaan talloze theorieën over waarom dit gebeurt. Sommigen denken dat het voortkomt uit genetica, anderen uit een laag IQ, weer anderen denken dat het uitsluitend een cultureel verschijnsel is, en sommige mensen beweren dat het slechts een reactionaire reactie op armoede is. Ik vermoed dat het een combinatie van al deze factoren is. In wezen lijkt het er echter op dat bepaalde groepen simpelweg met het plunderaarsinstinct worden geboren; een deel van de bevolking dat voortdurend vastzit in een toestand waarin het van aas leeft.

Een goede vergelijking om dit te begrijpen is het klassieke dilemma van de “loterijwinnaar”. Gegevens suggereren dat ongeveer 70% van alle loterijwinnaars binnen vijf jaar of minder elke gewonnen cent kwijtraakt. Het maakt niet uit of het om duizenden of miljoenen dollars gaat; ze lijken hun rijkdom niet te kunnen vasthouden.

Ze gaan zo snel van een onverwachte financiële meevaller naar faillissement en financieel falen dat het winnen van de loterij vaak eerder als een vloek dan als geluk wordt beschouwd. Dit gebeurt omdat ze niet in staat zijn om voor morgen te plannen. Hun hersenen zijn ogenschijnlijk onderontwikkeld en ze kunnen alleen denken in termen van het huidige moment. Ze zijn gedoemd in armoede te leven omdat ze niet in staat zijn boven hun meest primitieve verlangens uit te groeien.

De plunderaarsklasse lijkt hier sterk op. Je kunt hen uit de getto’s van de wereld halen, hen naar je eigen land brengen en hun iedere denkbare mogelijkheid bieden om hun omstandigheden te verbeteren, en toch zullen ze altijd kiezen voor diefstal en barbarij. Het enige wat misschien verandert, is de complexiteit van hun misdaden.

Somalische fraude met kinderopvang en medische voorzieningen in de VS is een uitstekend voorbeeld. Valse universitaire diploma’s en het stelen van Amerikaanse banen via H-1B-visa door Indiase oplichters vormen een ander voorbeeld. De islamitische “stille jihad” – een strategie van invasie door middel van schijnintegratie – vormt eveneens een dringende bedreiging.

Deze mensen zijn niet dankbaar voor de kansen die hun worden geboden. Ze vinden dat ze er recht op hebben. In alle gevallen beweren ze dat juist Amerikanen dankbaar zouden moeten zijn voor de migranten op ons grondgebied, omdat zij degenen zijn die “ons land hebben opgebouwd” (immigratie uit de derde wereld naar de VS was tot het midden van de jaren zestig sterk beperkt, dus deze bewering is onzin). Het kan hun niets schelen dat hun invasies uiteindelijk de kip met de gouden eieren zullen slachten. Sommigen van hen WILLEN de kip met de gouden eieren slachten.

Op dit moment zeggen migranten die in Frankrijk rellen veroorzaken dat ze plunderen en brandstichten omdat ze meer willen. Meer toegang tot onderwijs. Een betere levensstandaard. Meer invloed op de regering. Dit alles is een leugen; wat ze werkelijk willen, is een excuus om alles te stelen wat niet vastgeschroefd zit en vervolgens de rest te vernielen. Maar het is interessant dat hun morele argument voor het plunderen van Parijs is dat ze recht hebben op meer gratis voorzieningen in een land dat hen al heeft opgenomen. Dit vertelt ons alles wat we over hen moeten weten.

Naast de neiging van de gemiddelde plunderaar om te begeren wat het Westen bezit, is er een element van samenzwering dat de multiculturele toestroom voedt. In mijn artikel “Plunderaars versus producenten: er zijn maar twee manieren om de westerse wereld te redden” ga ik specifiek in op het bondgenootschap tussen culturen uit de derde wereld en marxistisch activisme. Dit bondgenootschap is de bron van het radioactieve slib dat het Westen kanker bezorgt. Het is dit partnerschap dat de toenemende invallen van migranten in de westerse wereld aanwakkert.

Degenen onder ons die proberen te vechten tegen de georganiseerde afbraak van onze samenleving zijn zeker niet de eersten die het gevaar zien aankomen. Onlangs kwam ik een boek tegen dat ik alleen maar profetisch kan noemen – een boek dat bijna alles beschrijft wat er tegenwoordig in de wereld gebeurt, en dat al in 1973 werd gepubliceerd.

The Camp of the Saints, van de Franse auteur Jean Raspail, is in veel bibliotheken over de hele wereld verboden, terwijl de schrijver werd beschuldigd van “racisme” en “vreemdelingenhaat” vanwege zijn fictieve beschrijving van een migrantenstormloop op Europa, die in Frankrijk begint en leidt tot de ondergang van het Westen. Het verhaal speelt zich af in de nabije toekomst en leest als een tijdlijn van de huidige gebeurtenissen.

De centrale premisse van The Camp of the Saints is dat er een demonisch bondgenootschap bestaat tussen liberaal links en plunderaars uit de derde wereld. De nihilistische progressieven, die zich verlustigen in atheïsme, marxisme en globalisme, worden vertegenwoordigd door het personage “Ballan”, een arrogante en goddeloze linkse filosoof die sterk lijkt op de Franse marxist Jean-Paul Sartre.

Ballan reist naar de ellende van India als onderdeel van een “humanitaire missie” om tienduizenden migrantenkinderen naar Europa te sturen voor adoptie. De groep wordt uiteindelijk beschuldigd van duistere motieven, waarbij medelijden en schuldgevoel worden gebruikt om het Westen te ondermijnen. Ballan geeft het plan in wezen toe en schreeuwt tegen zijn beschuldigers dat grenzen, naties en culturen “rommel” zijn die vernietigd moet worden.

In zijn woede marcheert Ballan de straten van Calcutta op en stuit op een Indiase man die de “Strontvreter” wordt genoemd; een absoluut meelijwekkend exemplaar van een mens. De Strontvreter behoort tot de “onaanraakbare klasse” in India en werkt als een “mestroller”; iemand die menselijke uitwerpselen van de straat verzamelt en de mest tot stenen rolt die als brandstof voor vuur worden gebruikt. Het is ook bekend dat hij de stenen opeet in tijden van hongersnood (dit alles is helaas gebaseerd op zeer reële praktijken uit de recente geschiedenis van India).

De Strontvreter is een grote man die belast is met de zorg voor zijn misvormde zoon, die hij vaak op zijn rug draagt. Het kind kan niet spreken en maakt alleen onverstaanbare geluiden. (Tot het afgelopen decennium vertegenwoordigden huwelijken tussen bloedverwanten, of inteelthuwelijken, in India ongeveer 23% van alle huwelijken in het land. Dat percentage is nu naar verluidt gedaald tot 11%, maar blijft een voortdurend probleem op het platteland.)

Ballan beschouwt de ontmoeting als een wonder, een diepgaand moment. Hij redeneert dat deze man en zijn kind het toppunt van lijden hebben ervaren en daardoor de ultieme kennis van de mensheid bezitten (dit is een veelvoorkomende waanvoorstelling onder linkse mensen – het idee dat de “onderdrukte klassen” een superieure kennis van het leven bezitten en daarom als kostbaar moeten worden behandeld, of misschien zelfs aanbeden).

De Strontvreter droomt ervan naar het Westen te gaan, en Ballan probeert hem daarbij te helpen. Tijdens dit proces verandert Ballan de Strontvreter in een demagoog, een leider van de migrantenmassa’s. De filosoof fluistert duistere retoriek in het oor van de man, die deze vervolgens herhaalt en oosterse en christelijke religieuze concepten vermengt tot theosofisch gebrabbel over het Oosten dat het christelijke Westen komt redden. Zijn misvormde kind wordt een messiaans symbool van de beweging, een “inspiratie” voor massale immigratie.

Nogmaals, dit is op briljante wijze profetisch. Tegenwoordig voorziet politiek links mensen uit de derde wereld voortdurend van gesprekspunten en leert het hun een beroep te doen op onze christelijke en grondwettelijke principes. Hoe vaak hebben we in de VS migrantenvertegenwoordigers niet horen praten over het Eerste Amendement, godsdienstvrijheid, Amerika als een “smeltkroes” en de conservatieve “christelijke plicht” om mensen in nood te helpen?

Dit zijn allemaal zorgvuldig uitgeschreven manipulaties die bedoeld zijn om onze eigen idealen te gebruiken om ons te vernietigen. Zoals ik in eerdere artikelen heb besproken, zijn deze beweringen gebaseerd op onjuiste en verdraaide versies van Bijbelse leerstellingen en verkeerde voorstellingen van de bedoelingen van de Founding Fathers. Op geen enkel moment heeft het westerse erfgoed ons ooit opgeroepen verantwoordelijkheid te aanvaarden voor de plunderaarsklasse.

Uiteindelijk wordt het personage Ballan het slachtoffer van zijn eigen schepping. Een enorm migrantenleger vertrekt onder leiding van de Strontvreter met een armada van schepen naar Frankrijk, en Ballan probeert zich bij hen aan te sluiten. In plaats daarvan slaan ze hem in elkaar en verdrinken hem in de vuile en weerzinwekkende rivier de Ganges, simpelweg omdat hij blank is.

Ondertussen verwelkomen linkse politici en activisten in Europa de migranteninvasie met open armen, in naam van empathie en humanitarisme. Dit leidt ertoe dat nog meer vloten en karavanen het Westen overspoelen. Uiteindelijk worden westerlingen cultureel vervangen als slachtoffers van genocide. De mensen die wel proberen terug te vechten, worden beschuldigd van racisme en hun inspanningen worden ondermijnd door een gebrek aan sterk leiderschap.

De linkse mensen beschouwen de vernietiging van het Westen als gerechtvaardigd en juichen de vervanging toe, om vervolgens zelf vervangen te worden. Het verhaal gaat over de ideologische zelfsabotage van het Westen door het liberalisme. Het is een waarschuwing van vijftig jaar geleden die vandaag werkelijkheid wordt.

Het enige wat The Camp of the Saints mist, is de realiteit van een onderliggende en kwaadaardige agenda – de globalistische invloed, de financiering door ngo’s, de steun van de VN, alle machtselementen die manoeuvreren en helpen om de vervanging door mensen uit de derde wereld mogelijk te maken. Zij creëren de plunderaarsklasse niet, die bestaat al en heeft altijd bestaan. In plaats daarvan hebben de globalisten de plunderaarsklasse geïdentificeerd als een bruikbaar wapen en richten zij de barbaarse horde op de VS en Europa om de marxistische visie van een grenzeloos, gehomogeniseerd socialistisch rijk te verwezenlijken.

Volgens progressieven is dit een rechtvaardige daad vanwege het koloniale verleden van het Westen. In hun ogen ZIJN westerlingen de plunderaars. Zoals de marxist Jean-Paul Sartre ooit zei:

“Maar om volledig inheemsen te worden, moet onze grond worden bezet door een volk dat vroeger gekoloniseerd werd, en moeten wij verhongeren…”

“U zult ervan overtuigd raken dat het beter voor u zou zijn om een inheemse te zijn in de diepste ellende waarin hij verkeert, dan een voormalige kolonist.”

De demonisering van de westerse kolonisatie berust op onwetendheid over de geschiedenis en een geromantiseerd beeld van “inheemse volkeren”. Het Westen bracht technologie, infrastructuur en een alternatief voor de wreedheid van de oude wereld. Er bestaan veel verontrustende verslagen over deze archaïsche culturen, geschreven door ontdekkingsreizigers, missionarissen en inheemse getuigen. Ze lezen als de meest groteske horrorverhalen die je je kunt voorstellen.

Wrede slavernij, marteling, massamoord, kinderoffers, rivieren van bloed, de stank van de dood die de lucht doordrong, allemaal door toedoen van machtigere stammen die kleinere stammen onderwierpen. De oude wereld was een heidense hel op aarde. De gemiddelde linkse persoon die opgroeit in de ongekende veiligheid en redelijkheid van het moderne Westen kan zich de nachtmerries niet voorstellen die bestonden voordat kolonisten de kusten van Afrika, Azië en Amerika bereikten.

Toen we sommige van deze plaatsen verlieten in naam van “sociale rechtvaardigheid”, lieten we verbluffende infrastructuur achter. Miljarden en nog eens miljarden dollars aan geavanceerde systemen en industrie, schoon water, afvalverwerking, gezondheidszorg en transport.

De inheemse bevolking ontmantelde uiteindelijk alles uit hebzucht of liet het uit luiheid wegrotten. Veel landen vielen economisch en technologisch terug. Zelfs landen als India, die nog steeds nauwe handels- en politieke banden met het Westen onderhouden, zijn verder gigantische mesthopen, met bergen afval en uitwerpselen op straat. Ze zijn simpelweg niet in staat hun beschavingen behoorlijk te besturen, en daarom willen ze allemaal naar het Westen reizen.

Het is tijd om een einde te maken aan de westerse zelfhaat en het nihilisme dat door politiek links wordt aangeprezen. We moeten accepteren dat onze cultuur qua opzet superieur is, of dat in ieder geval was totdat de progressieven haar in handen kregen. En uiteindelijk moeten we een filosofie van selectiviteit, verdienste en weigering om compromissen te sluiten aannemen. Als dit betekent dat mensen uit de derde wereld in groten getale moeten worden gedeporteerd, dan zij dat zo. Als het betekent dat militante linkse mensen eruit moeten worden gegooid en naar een of ander eiland moeten worden gestuurd, dan zij dat zo.

Zij hebben ons als eersten de oorlog verklaard. Er bestaat geen regel die zegt dat we hen moeten laten winnen. Zoals Jean Raspail opmerkt in The Camp of the Saints:

“In de vreemde oorlog die op komst was, zou de overwinning gaan naar degenen die het meest van zichzelf hielden…”

De roman beschrijft de dood van het Westen als zelfmoord door empathie; een veroordeling van de liberale neiging om het uitschot van de wereld als onze morele verantwoordelijkheid te beschouwen. Maar het is niet de verantwoordelijkheid van het Westen om de wereld te redden. Als we haar wel zouden redden, zou kolonialisme de enige praktische methode zijn.

Het Westen naar de derde wereld brengen is de enige manier om hen uit de goot te halen. De derde wereld naar het Westen brengen is een zekere manier om ons allemaal de goot in te sleuren. Na een decennium van invasie door de plunderaarsklassen in de VS en Europa, na de recente plaag in de Spaanse enclave Ceuta, na de rellen en plunderingen die we deze week in Frankrijk zien, is het verschrikkelijke eindresultaat voorspelbaar en onmiskenbaar.

De waarheid is dat als de ondergang van onze beschaving doorgaat, dit alleen komt doordat wij het hebben laten gebeuren.

Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Elke blanke etnische groep wordt met verdwijning bedreigd

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: