Op internet wordt volop gespeculeerd over een “totale oorlog” waarbij de VS en Israël kritieke Iraanse maatschappelijke infrastructuur zouden aanvallen – zoals watervoorziening, elektriciteitsnetwerken en communicatie, inclusief cybersystemen – voornamelijk in Centraal-Iran.
Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, schrijft Julian Macfarlane.
De VS vertrouwt nog steeds op stealth-technologieën en afstandswapens zoals Tomahawks en diverse vanuit de lucht gelanceerde wapens. Maar Iran heeft niet alleen Amerikaanse vliegtuigen neergeschoten, maar ook diverse raketten, waaronder Tomahawks, en zijn luchtverdedigingssystemen zijn gemoderniseerd. Ze zijn er meer dan klaar voor.
En Teheran heeft, in samenwerking met de Russen en Chinezen, geavanceerde anti-stealth-technologieën ontwikkeld. Hieronder staat een grafiek afkomstig van de VS-gezinde denktank CSIS.
Aangezien het CSIS aan de conservatieve kant zit en beweert dat het Pentagon schat dat er 4 tot 6 projectielen moeten worden afgevuurd om een doelwit te vernietigen, zou het soort oorlog waar de VS het over heeft ernstige schade toebrengen aan de Amerikaanse wapenvoorraden. De VS heeft vele malen minder productiecapaciteit voor geavanceerde wapens in vergelijking met Rusland en China.
CSIS zegt dat de VS mogelijk 2.800 tot 4.600 projectielen nodig zou hebben om “de klus te klaren”. Het zouden er wel eens VEEL meer kunnen zijn!
Natuurlijk vertrouwt de VS ook op cyberoorlogvoering, maar de Iraniërs hebben daarop geanticipeerd en zijn, met de hulp van de Russen en Chinezen, voorbereid op een cyberreactie die de digitale infrastructuur van het Amerikaanse vasteland zou treffen. Dit is een dreiging van enorme omvang in de 21e eeuw, vooral met de implementatie van AI-technologie. Alomtegenwoordigheid is kwetsbaarheid.
Ten slotte is er een nieuwe generatie Iraanse raketten, die verder vliegen, sneller zijn en nauwkeuriger en met grotere impact inslaan. Dit is de echte reden waarom Iran niet in kernwapens heeft geïnvesteerd.
Als Iran alles op alles zou zetten tegen Israël, zou de zionistische non-entiteit binnen een week ophouden te bestaan. Als de VS en Israël Iran aanvallen, zal Iran het overleven en Israël hard – en snel – terugslaan, waarbij ook de Golfstaten het doelwit zullen zijn, die hun Amerikaanse staatsobligaties zullen moeten verzilveren om te overleven.
De VS beweren natuurlijk dat ze de raketvoorraad van Iran en de productiecapaciteit ervan ernstig hebben aangetast, zo niet vernietigd.
Maar het slagveld vertelt een ander verhaal.
De raketten die de Iraniërs nu gebruiken, zijn veel geavanceerder dan voorheen, wat wijst op onverminderde productie- en ontwikkelingscapaciteiten. Recente aanvallen met hybride versies van de Haj Qassem, de Kheybar Shekan en het manoeuvreerbare terugkeervoertuig (MaRV) Fattah-1 duiden op een enorme toename in slagkracht. Deze wapens zijn in alle opzichten veel formidabeler – veel nauwkeuriger, krachtiger en moeilijker te onderscheppen.
De Haj Qassem is een doorontwikkeling van de twintig jaar oude Fateh-110-familie – ballistische raketten met vaste brandstof, die vanaf de weg kunnen worden gelanceerd en geschikt zijn voor precisieaanvallen, en die voortdurend zijn doorontwikkeld voor een groter bereik, verbeterde nauwkeurigheid en geavanceerde voortstuwing en geleiding.
De Kheybar Shekan-familie is door de IRGC ontwikkeld op basis van de Raad-500, oftewel de Zohair-subfamilie binnen het Fateh-raketecosysteem, met een apart engineeringteam en een eigen inkoopketen.
Zowel de Haj Qassem als de Kheybar Shekan-1 zijn uitgerust met granaatkoppen van ongeveer 500 kilogram en hebben een actieradius van 1.400–1.450 kilometer. Het hebben van twee raketsystemen met vergelijkbare kenmerken lijkt misschien overbodig, maar biedt aanzienlijke voordelen in een hete oorlog van deze aard. Het vermindert de gevolgen voor de totale capaciteit in het geval dat één productielijn uitvalt – hetzij door slijtage, sancties, verstoring van de toeleveringsketen of gerichte aanvallen. Het hebben van twee verschillende ontwikkelingsteams bevordert bovendien creativiteit en aanpassingsvermogen
Het bestaan van twee raketten die grotendeels vergelijkbare strategische rollen vervullen, maar afkomstig zijn uit verschillende organisatorische en industriële structuren, zorgt voor strategische redundantie binnen de raketindustrie en bemoeilijkt de pogingen van de vijand om de totale capaciteit te verminderen door zich te richten op één enkel institutioneel of productienetwerk.
Maar waarom hybriden ontwikkelen?
De grote booster van de Haj Qassem biedt meer voortstuwingsenergie, een groter brandstofvolume en potentieel een hogere stuwkracht, wat zich vertaalt in een hogere snelheid of het vermogen om een zwaardere lading met explosieve kracht te vervoeren, versterkt door kinetische en thermische conversie-energie.
Het geavanceerde vluchtcontrolesysteem en de geleiding in de eindfase van de Kheybar Shekan zijn gebaseerd op de lessen die zijn geleerd van de Raad-500, wat resulteert in een raketkop die wendbaarder, nauwkeuriger en moeilijker te onderscheppen is, zelfs door de meest geavanceerde onderscheppingssystemen waarover het Westen beschikt.
Zo krijg je een raket met meer capaciteiten, waardoor je de tijd en moeite bespaart die het zou kosten om een nieuwe raket helemaal vanaf nul te ontwikkelen en te produceren.
Op dezelfde manier optimaliseert de combinatie van een MaRV van de Fattah-klasse en een Haj Qassem-booster de aflevering van de MaRV, waarvan de onvoorspelbare eindtraject het voor gelaagde verdedigingssystemen buitengewoon moeilijk maakt om deze te onderscheppen.
PAC-3 en David’s Sling zijn ontworpen voor onderscheppingen op lagere hoogte tegen raketten; THAAD bestrijdt ballistische doelen in de bovenste atmosfeer en de exo-atmosfeer, eveneens tijdens de eindfase; SM-3 is in de eerste plaats een exo-atmosferische onderschepper die is ontworpen voor aanvallen halverwege de vlucht; en Arrow-3 opereert in een vergelijkbare exo-atmosferische ruimte – maar al deze systemen zijn afhankelijk van berekenbare onderscheppingsgeometrie.
Door de beperkte reactietijd en het beperkte manoeuvreervermogen is het voor elk onderscheppingssysteem moeilijk om een voortdurend veranderend doelwitprobleem op te lossen.
De prestaties van Iran zouden niet mogelijk zijn zonder een functionerende, goed gefinancierde technische en productie-infrastructuur, die het land zelf heeft ontwikkeld om sancties en economische oorlogsvoering te overwinnen.
Dit soort integratie tussen verschillende raketfamilies vereist het gebruik van onderling gekoppelde, zelfvoorzienende ontwerpbureaus, rekenfaciliteiten, productielijnen en testapparatuur die in staat is het geïntegreerde systeem te valideren.
Houd in gedachten dat het Iraanse raketproductiesysteem zowel de booster- als de raketkopdelen van zijn raketten als op elkaar afgestemde sets vervaardigt.
Volgens de in het Westen gebruikelijke productielogica zou er geen reden zijn om de raketkop van een bestaande Kheybar Shekan-raket te nemen en deze te koppelen aan een Haj Qassem-booster, aangezien dit simpelweg neerkomt op het vernietigen van één complete raket om één hybride raket te creëren, zonder netto toename van de voorraad.
Oh, “netto toename”？ —en het zou niet zo winstgevend zijn als het ontwerpen, ontwikkelen en aanpassen van de productiemiddelen voor een volledig nieuwe raket!
Met deze hybride configuratie produceert Iran echter nieuwe Kheybar Shekan-raketkopsamenstellingen en nieuwe MaRV’s van de Fattah-klasse, specifiek voor integratie op Haj Qassem-boosterraketten.
Dit betekent dat de productielijnen van Iran voor zijn meest geavanceerde raketkoptechnologieën, waaronder de Fattah MaRV, volledig actief zijn en meer produceren dan nodig is om bestaande rakettypen in hun standaardconfiguraties in stand te houden.
Jarenlange sancties, sabotage, moorden op topwetenschappers en leiders, en militaire aanvallen hebben het Iraanse raketontwerp en de productie weliswaar op de proef gesteld, maar niet verzwakt; integendeel, ze hebben aanpassing, versnelling en innovatie juist gestimuleerd.
Je krijgt meer waar voor je geld. De Rial-deal… (Sorry, dat kon ik niet laten…)
De VS zijn ervan uitgegaan dat ze de Iraanse raketindustrie zodanig hebben vernietigd dat deze geen geavanceerde raketten meer kan ontwikkelen zoals we die vandaag de dag zien. Ze gaan daar nog steeds van uit, ondanks de vernietiging van Amerikaanse bases in West-Azië en de voortdurende demonstraties van de dodelijkheid van het Iraanse systeem.
De hybride Haj Qassem–Kheybar Shekan/Fattah-configuraties zijn innovatieve en modulaire raketten die niet alleen militair krachtig zijn, maar ook economisch efficiënt en de basis vormen voor toekomstige vooruitgang. Ze getuigen ook van de veerkrachtige industriële basis van Iran en de kwaliteit van zijn ingenieurs en wetenschappers.
Een op grote schaal verspreid AP-bericht bevestigde dat inmiddels bijna 700 Amerikaanse militairen gewond zijn geraakt door drone- en raketaanvallen op Amerikaanse bases. AP merkt op dat, hoewel veel militairen na een eerste behandeling weer aan het werk mochten, belangenbehartigers en medische deskundigen ernstige zorgen uiten over de langetermijneffecten – die op het eerste gezicht onzichtbaar zijn – van deze verwondingen door explosies. – The Associated Press (AP)
Hoewel het aantal gesneuvelden lager ligt dan bij gevechten op het slagveld, zijn de gevolgen van een raketontploffing nog steeds verwoestend: een zeer groot aantal mensen lijdt aan hersentrauma
De nieuwste hybride is een versie van de Fatah 2.
De Fattah-2 is een hypersonisch glijvoertuig (HGV) dat tijdens de vlucht kan manoeuvreren, waaronder het wijzigen van zijn baan door bij terugkeer in de atmosfeer een motor van de tweede trap te ontsteken. “Dit niveau van rakettechnologie is momenteel in geen enkel westers land operationeel”, aldus Marins.
De raket kan naar verluidt snelheden van Mach 14 bereiken, oftewel ongeveer 18.000 km/u, met behoud van een hoge mate van precisie. Door zijn wendbaarheid is hij “vrijwel immuun voor moderne luchtverdedigingssystemen en lucht-luchtraketten”, wat een vermogen onderstreept dat bestaande raketafweersystemen van de VS en zijn bondgenoten zou kunnen bemoeilijken
Ja, de Iraanse “Oreshnik“.
Een aanval door de VS en Israël is iets waar Iran wellicht op hoopt.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Dit artikel vergeet het belangrijkste :
– Israel bezit 80 – 200 nucleaire wapens. [ Door vele bronnen bevestigd. ]
– De V.S. bezit intercontinentale raketten, en meer dan 5.000 nucleaire wapens.
en…wat…dan gaan ze alles vernitiggen en zichzekf ook…
Als de kernwapens bestaan…ik denk dat het allemaal fake is..alleen om mensen in de angst te houden!
En dan? Goede vraag. Het zou best wel eens kunnen zijn dat vetzak Kim uit N.K. dan hier komt binnengewandeld en ons een gouden toekomst belooft, want we hoeven niet meer te gaan stemmen. We weten dan wie de baas is.
Zo simpel kan het soms zijn.
🌟🌟🌟🌟zo goed en Juist..‼
…en vergeet niet al die dakpannen die Iran in Tel Aviv van de daken schoot…dat waren er nogal wat hoor!!