Vrouwen die niet van koken houden

Herinner je je Margaret Thatcher nog? En Indira Gandhi? Heb je ooit van Golda Meir gehoord? Alle drie waren het ‘IJzeren Dames’ die als leiders van hun land en fervente verdedigers van nationale belangen echt het verschil hebben gemaakt. Je kunt het al dan niet eens zijn met hun politieke filosofieën en standpunten, maar het valt niet te ontkennen dat deze vrouwen werkelijk grote politici waren, die zelfs de meeste van hun mannelijke tijdgenoten in de schaduw stelden.

Vandaag de dag zijn er zevenentwintig landen waar vrouwen staatshoofd of premier zijn. Hiertoe behoren India, Japan, Denemarken, Italië, Mexico, Oekraïne, de Democratische Republiek Congo en Ierland. IJsland heeft zowel een vrouwelijke president als premier, terwijl ook de minister van Defensie een vrouw is. Mevrouw Ursula von der Leyen, voorzitter van de Europese Commissie, hoewel zij een niet-gekozen usurpator en bedriegster is, kan wellicht ook in deze lijst worden opgenomen, schrijft Hans Vogel.

Van de vrouwelijke politici van vandaag is misschien alleen Giorgia Meloni uit Italië van hetzelfde kaliber als haar illustere voorgangers Thatcher, Meir en mevrouw Gandhi. Haar werkelijke status zou vergelijkbaar zijn geweest als haar land meer gewicht in de schaal legde op het wereldpolitieke toneel. Een invloed vergelijkbaar met die van Duitsland, totdat het in 2022 zelfmoordachtige economische maatregelen oplegde. Angela Merkel, de vrouw die meer dan zestien jaar het lot van Duitsland in handen had, had al haar best gedaan om het sociale weefsel van haar land te vernietigen door de poorten te openen voor miljoenen jonge, alleenstaande mannelijke buitenlanders die geen greintje respect of sympathie koesterden voor de natie die hen met open armen ontving. Met andere woorden, hoewel “das Merkel” (zoals haar vele tegenstanders haar graag noemden) vanwege haar lange regeerperiode en haar greep op de Duitse politiek als een gelijke van Thatcher, Gandhi en Meir zou kunnen worden beschouwd, heeft ze haar plichten op schitterende wijze verzaakt. Zelfs als ze niet de daadwerkelijke slachter van Duitsland is, heeft Merkel haar land klaargemaakt voor de slacht. De meester-slachter die momenteel de leiding heeft over de afslachting van Duitsland is de christendemocraat Friedrich Merz, een man.

Natuurlijk hoeft men, om minister te zijn, geen gedetailleerde kennis te hebben van alles waar dat ministerie zich mee bezighoudt, maar een beetje kennis en enige intellectuele basisvaardigheden komen wel van pas, al was het maar om vertrouwen te wekken bij het publiek. Wat het schrikbarend lage competentieniveau van de meeste ministers van vandaag de dag aangeeft, is dat ministers in moderne regeringen niet meer zijn dan boegbeelden. Inwisselbare figuren die alleen maar hun handtekening op stippellijnen hoeven te zetten, naar fotografen moeten glimlachen, eenvoudige, voorbereide vragen moeten beantwoorden en een beetje rondreizen om de indruk te wekken dat ze daadwerkelijk iets doen. Dat is precies de reden waarom er zoveel onwetenden (m/v) worden benoemd in hoge regeringsfuncties. Zij zijn het niet die de echte beslissingen nemen.

Dat gebeurt door hoge ambtenaren, grote bedrijven, banken, ngo’s, internationale organisaties zoals de Wereldgezondheidsorganisatie en het World Economic Forum, en door af en toe een niet-gekozen orgaan zoals de Europese Commissie, met andere woorden door de globalistische elite. De meeste van deze entiteiten worden geleid door mannen en slechts een zeer klein aantal van deze entiteiten heeft een man-vrouw-evenwicht in hun besturen en uitvoerende organen. Dat is precies de reden waarom vrouwen zo vaak tot minister worden benoemd: het maakt geen verschil voor de manier waarop de zaken worden geregeld, maar het ziet er zo mooi uit in de ogen van een goedgelovig publiek.

Voor degenen die gelijke kansen voor vrouwen eisen (tot en met numerieke gelijkheid in goedbetaalde, prestigieuze banen, maar nooit voor vuilnisophalers), is de politiek een voorkeursgebied voor het bereiken van hun doelen. Aangezien het niet uitmaakt of een minister competent en deskundig is, kunnen vacatures op dat niveau gemakkelijk worden ingevuld met vriendjes (m/v) en marionetten (m/v). Als algemene regel kan worden gesteld dat politici over de hele linie minder competent zijn dan hun tegenhangers buiten de regering. Dit is het duidelijkst op gebieden waar expertise echt telt, waar grote belangen op het spel staan en waar grote winsten worden gemaakt

Momenteel zijn er, in tegenstelling tot slechts enkele jaren geleden, in de hele EU meer mannen dan vrouwen in de Europese Commissie en de meeste nationale regeringen. We kunnen er zeker van zijn dat militante feministen en fanatieke voorvechters van gelijke rechten deze gang van zaken zullen verafschuwen.

De huidige samenstelling van het kabinet staat nog ver af van die van de Wereldgezondheidsorganisatie, die beweert te waken over de gezondheid van de gehele wereldbevolking. De goddelijke WHO lijkt zich volkomen op haar gemak te voelen met haar ernstige discriminatie van vrouwen. In de raad van bestuur zijn er meer dan vier keer zoveel mannen als vrouwen. Tot nu toe heb ik echter nog geen klachten over deze situatie gehoord.

In feite streven veel van de machtigste en meest invloedrijke entiteiten ter wereld niet naar een gelijke vertegenwoordiging van mannen en vrouwen in hun bestuurskamers. Afgezien van het feit dat ze zelden door een vrouw worden geleid, is het juist de genderongelijkheid die hen onderscheidt van de meest “geavanceerde” regeringen in Europa.

Over het algemeen kent de financiële wereld, bestaande uit banken, verzekeraars, vermogensbeheerders en andere financiële dienstverleners, geen gendergelijkheid op de hoogste niveaus. Hetzelfde geldt voor farmaceutische bedrijven en hightechbedrijven. Voorbeelden van egalitaire bedrijven in deze sectoren zijn Allianz en Zurich (beide verzekeraars), Microsoft en Pfizer. Deze bedrijven kunnen met trots besturen laten zien die voor de helft uit mannen en voor de helft uit vrouwen bestaan.

Andere reuzen in deze sectoren hebben een man-vrouwverhouding op de hoogste niveaus die varieert tussen 4:1 en 2:1. Blackrock, ’s werelds grootste vermogensbeheerder, heeft een verhouding van 4:1 in het Global Executive Committee en 10:6 in de raad van bestuur; nummer twee Vanguard (raad van bestuur) heeft een verhouding van 3:1 in zijn raad en Charles Schwab 2:1.

Hetzelfde geldt voor het World Economic Forum. Terwijl het elke gelegenheid aangrijpt om de rest van ons lastig te vallen met zijn ondoordachte projecten en flarden van wrede waanzin, wordt het net zo door mannen gedomineerd als het grootste deel van de financiële wereld, wat eigenlijk zijn kernactiviteit is.

Misschien is het in organisaties waar keiharde cijfers voorop staan, onhaalbaar om modieuze gelijkheidsnormen toe te passen. Dat zou de reden kunnen zijn waarom de Bank voor Internationale Betalingen in Bazel, de centrale bank der centrale banken en de machtigste financiële entiteit ter wereld, minder dan zes procent vrouwen in haar raad van bestuur heeft: één op de achttien. Het feit dat geld uiteindelijk belangrijker is dan man-vrouw-gelijkheid, is de beste verklaring voor het uitblijven van een publieke verontwaardiging over de ondervertegenwoordiging van vrouwen in de wereld van de financiën en de echte macht en invloed.

In dit verband is het misschien de moeite waard om terug te denken aan de Franse feministische wetenschapper Evelyne Sullerot (1924-2017), die een “wet” formuleerde die inhoudt dat wanneer vrouwen de meerderheid vormen in een beroep of vakgebied, het prestige en het salaris lager zullen zijn dan toen mannen de meerderheid vormden.

Zoals iedereen met een beetje verstand weet, kan alles wat mannen kunnen, ook door vrouwen worden gedaan, en sommige dingen zelfs beter. De geschiedenis staat bol van zowel getalenteerde als zeer capabele vrouwen en mannen. Hetzelfde geldt voor “minderheden”, of deze nu raciaal zijn of gebaseerd op de moderne genderwaanzin. Het eisen en zelfs opleggen van “gelijkheid” door middel van speciale wetgeving is echter het toppunt van dwaasheid. Het zal alleen maar de verkeerde mensen naar goedbetaalde banen en hoge regeringsfuncties brengen.

Incompetente vrouwen bijvoorbeeld, zoals EU-commissaris Kaja Kallas, die erop uit lijkt te zijn een spoor van idiote en onzinnige opmerkingen en uitspraken achter te laten. Ik ben er zeker van dat Indira Gandhi nooit zulke domme dingen zou hebben gezegd. Maar blijkbaar is mevrouw Kallas niet in staat om het effect van haar beleid te begrijpen, noch zal ze de gevolgen van haar daden dragen, als ze zich daar al bewust van zou zijn.

Iemand zou mevrouw Kallas moeten zeggen: “if you can’t stand the heat, get out of the kitchen!”

Eigenlijk zou ze beter op haar plaats zijn in de keuken, waar ze iets constructiefs en nuttigs zou kunnen doen, zoals een maaltijd bereiden voor haar gezin, of voor de gaarkeukens waar haar anti-Russische beleid zoveel van haar mede-EU-burgers toe dwingt hun toevlucht te zoeken…

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Vrouwe Justitia is slechts een callgirl

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: