Henry Nowak: Hoe ‘antiracismetraining’ blanke mensen doodt

De publieke opinie is overweldigend niet geneigd om één enkele politieagent verantwoordelijk is voor de manier waarop de politie heeft gereageerd. In plaats daarvan wordt de schuld gelegd bij het geïnstitutionaliseerde racisme tegen blanken. Een racisme dat begon met een incident in Amerika in 2020 en ertoe leidde dat veel ideologen in het VK zich onderwierpen aan marxistische “antiracismetrainingen.”

Het publiek heeft het bij het rechte eind: sinds 2020 heeft deze racistische identiteitspolitiek, voortkomend uit Critical Social Justice en Critical Race Theory, de Britse overheidsinstellingen besmet en ambtenaren geïndoctrineerd, met als hoogtepunt het verlies van het leven van een jonge man, schrijft Rhoda Wilson.

De moord op Henry Nowak

Het is misschien zinloos om de details van wat er op de avond van woensdag 3 december 2025 op Belmont Road in Southampton is gebeurd in elkaar te puzzelen – we kennen de kern van het verhaal – maar toch is het interessant om te doen.

Henry Nowak: De beelden die we nooit hadden mogen zien

De ware tragedie van Nowaks dood is niet alleen de harteloze onverschilligheid van de betrokkenen, maar wat de reactie zegt over Groot-Brittannië, de heersende klasse, en hoe diep we als natie zijn gezonken.

Dat de politie van Hampshire uiteindelijk heeft toegegeven aan de publieke druk om de beelden vrij te geven (of daartoe opdracht kreeg), is naar mijn mening een soort overwinning. Het is echter de moeite waard om op te merken dat de beelden onvolledig zijn. Momenteel circuleren in de media de eerste drie minuten na de aankomst van de politie van Hampshire ter plaatse. Het stopt op het moment dat agenten zich realiseren dat Nowaks pupillen niet reageren op een zaklamp. Deze selectieve weergave roept op zichzelf ongemakkelijke vragen op: wat is er precies weggelaten (vermoedelijk het toedienen van reanimatie), en waarom?

De beelden zijn bijna ondraaglijk om naar te kijken. Het legt Nowaks laatste momenten vast in gruwelijke helderheid. Hij ligt roerloos op de grond en smeekt herhaaldelijk: “Ik ben neergestoken … Ik kan niet ademen.” Hij mompelde variaties op “Ik kan niet ademen” ongeveer negen keer. Toch reageert een agent met afschuwelijke minachting: “Ben je neergestoken? Waar dan? … Ik denk niet dat dat zo is, maat.”

Beelden van de bodycam van de politie van de moord op Henry Nowak

Broer van de moordenaar belt 112

De broer van Vickrum Digwa belde de politie met een misleidend 112-telefoontje, waarin hij beweerde dat Henry Nowak de Sikh-moordenaar “op racistische gronden had aangevallen”.

Dit leidde ertoe dat de politie ter plaatse kwam op Belmont Road in Southampton en de stervende 18-jarige student in de boeien sloeg, terwijl hij in zijn eigen bloed wegkwijnde.

Henry Nowak: een slachtoffer van anti-blank racisme

Met de vrijgave gisteravond van de audio van een 112-melding en enkele beelden van de bodycam, voelen velen van ons wat Nigel Farage “Pure. Koude. Woede.” noemde. Een groot deel van die woede zal gericht zijn op Gurpreet Digwa, de broer van Vickrum Digwa, de man die Henry Nowak heeft vermoord. In zijn 112-melding zei Gurpreet …

Henry Nowak: Hoe antiracisme je racisme opleverde

Ga eens precies 6 jaar terug in de tijd. Het is de zomer van 2020 en Groot-Brittannië maakt door wat de commentatoren ademloos omschreven als een “afrekening”. De moord op George Floyd door een politieagent in Minneapolis bracht honderdduizenden Britten de straat op. Standbeelden werden omvergeworpen. Bedrijven brachten kruiperige verklaringen uit. Politieagenten – Britse politieagenten, in Britse steden, die toezicht hielden op Britse burgers – gingen voor de demonstranten op één knie zitten. De boodschap, eindeloos herhaald door politici, journalisten en allerlei soorten instellingen, was ondubbelzinnig: racisme doodt, en we zullen er alles aan doen om ervoor te zorgen dat het nooit meer gebeurt.

Zes jaar later werd een 18-jarige student genaamd Henry Nowak vijf keer neergestoken op een straat in Southampton. Terwijl hij bloedend op de grond lag, vertelde hij de politieagenten die ter plaatse kwamen precies wat er was gebeurd: hij was neergestoken door Vickrum Digwa, die vlakbij stond. Digwa vertelde de agenten echter iets anders: dat hij het slachtoffer was geweest van een racistische aanval.

De agenten geloofden Digwa en sloegen Nowak in de boeien.

Henry Nowak: we moeten verantwoording eisen

De ideologie achter de behandeling van Henry Nowak, en helaas ook achter een groeiende lijst van staatsfouten in naam van antiracisme, is – uiteraard – een politieke.

Het meest ongemakkelijke aan de politiebeelden van de arrestatie van Henry Nowak is de schijnbare minachting voor zijn leven. “”Ik denk niet dat dat zo is, maat”, antwoordt een agent nadat Henry hem vertelt dat hij is neergestoken. Het weerspiegelt de onmiddellijke profilering van een vermoedelijk dronken, blanke racist die, in de ogen van de politie, een respectabele Sikh-familie had beledigd en daarom niet de moeite waard was om naar te luisteren. Je kunt het vooroordeel van de politie in realtime zien werken.

Henry Nowak en de politiegids voor het arresteren van de bloedende man

Er zijn veel manieren waarop je het slachtoffer op de plaats van een steekpartij kunt identificeren. Je zou kunnen beginnen met de persoon die gaten in zijn borst heeft. Je zou kunnen zoeken naar de jonge man die op de stoep is ingestort, onder het bloed zit en met een helderheid die je in een noodsituatie meestal niet ziet, zegt dat hij is neergestoken. Je zou misschien kunnen opmerken dat hij niet goed kan ademen, wat, buiten de seminarruimte van de metropool, over het algemeen wordt beschouwd als een aanwijzing dat er iets mis is.

Of je kunt blijkbaar luisteren naar de man die hem heeft neergestoken, de bewering accepteren dat de bloedende blanke jongen een racistische agressor was, het stervende slachtoffer in de boeien slaan en hem zijn rechten voorlezen terwijl zijn long zich met bloed vult.

Institutionele racisme, omgekeerd: Henry Nowak en de fatale gevolgen van raciaal getinte politiewerk

18 maanden geleden rapporteerde ik over de training in Critical Race Theory bij een Britse politiedienst; ik waarschuwde dat het gevolg een institutionele cultuur van anti-blank racisme zou zijn.

Henry vertelde de agenten dat hij was neergestoken. Hij zei dat hij geen adem kon halen. In plaats van hem onmiddellijk te behandelen als een mogelijk slachtoffer van een steekpartij, sloegen ze hem in de boeien terwijl hij op straat lag te sterven. Tegen de tijd dat men de ernst van de situatie begreep, was het te laat.

De politie heeft, volkomen terecht, de morele schuld voor Henry’s dood gelegd waar die hoort: bij de moordenaar. Maar daar mag het niet bij blijven. De aanvankelijke verdediging van de politie, dat agenten waren voorgelogen, is niet voldoende. Politieagenten worden elke dag voorgelogen. Moordenaars liegen, getuigen liegen, omstanders begrijpen het verkeerd, familieleden raken in paniek en verdachten verzinnen verhalen om zichzelf te redden. Het hele punt van politiewerk is dat agenten het bewijs voor zich moeten beoordelen, en niet simpelweg het eerste verhaal moeten accepteren dat past bij een institutionele verwachting.

Na 30 jaar in Human Resources te hebben gewerkt, herken ik institutionele cultuur als ik die zie. Die komt zelden tot uiting in slogans. Ze komt tot uiting in aannames, standaardreacties, reflexen, aarzelingen, stiltes en prioriteiten; ze komt veeleer tot uiting in de manier waarop de woorden van de ene persoon worden geloofd en die van de andere worden genegeerd; in hoe een beschuldiging als doorslaggevend wordt behandeld voordat de feiten zijn vastgesteld. Het komt naar voren wanneer het ‘juiste’ verhaal opduikt en het professionele oordeel lijkt uit te schakelen.

Luister naar de woorden van Henry Nowaks vader

De familie van Henry Nowak geeft een hartverscheurend statement af na de veroordeling van de moordenaar

“Ik denk niet dat dat zo is, maat”

Door Laura Dodsworth, 2 juni 2026

De “banaliteit van het kwaad” is waarschijnlijk de beroemdste uitdrukking van Hannah Arendt.

In 1961 zat ze in een rechtszaal in Jeruzalem en zag ze hoe Adolf Eichmann – de nazi-bureaucraat die de logistiek van de Holocaust had geleid – zich moest verantwoorden voor zijn misdaden. Ze had een monster verwacht, maar wat ze aantrof was een kleine, zelfingenomen, volkomen gewone man. Hij sprak in clichés. Hij was, zo schreef ze, bijna saai.

Arendt zei niet dat Eichmann niet slecht was – dat was hij duidelijk wel. Wat ze zei was dat het kwaad dat hij vertegenwoordigde gedachteloos was. Hij keek niet naar de mensen voor hem en berekende niet dat hun lijden er niet toe deed. Hij zag hen simpelweg helemaal niet als mensen. Hij had een categorie – Joden, vijanden van het Reich – en die categorie deed al het denken voor hem. Het individu verdween en de persoon hield op te bestaan.

Zodra dat verdwijnen een feit is, wordt bijna alles mogelijk. Dit is wat zij de banaliteit van het kwaad noemde. Ze waarschuwde dat het zich als een schimmel verspreidde. En misschien had ze gelijk.

Op 3 december 2025 werd Henry Nowak neergestoken. Hij was pas achttien jaar oud, een eerstejaarsstudent, op weg naar huis na een avondje uit met vrienden. Hij was in de Hobbit Pub geweest. Deze jongeman had zijn hele leven nog voor zich. Zijn vader zou hem later omschrijven als zijn “prachtige zoon.”

Op een bepaald moment tijdens die wandeling naar huis kruiste Henry het pad van Vickrum Digwa, een 23-jarige man die een kirpan bij zich droeg – een Sikh-ceremonieel mes met een lemmet van 21 cm. Tijdens een confrontatie stak Digwa Henry vijf keer. Eén steekwond kwam in zijn borst terecht en Henry’s long begon zich met bloed te vullen. Henry rende weg en werd met zijn gezicht naar beneden op een grindpad gevonden toen de politie arriveerde. Een omstander wees erop dat hij bloedde.

Wat er daarna gebeurde, is nu op camera vastgelegd. De beelden van de bodycam zijn vrijgegeven door de politie van Hampshire na Digwa’s veroordeling voor moord bij de Southampton Crown Court, en je zou ze moeten bekijken als je het aankunt.

Henry zei meerdere keren tegen de agenten: “Ik ben neergestoken” en “Ik kan niet ademen.”

De reactie van een agent op een stervende tiener is nu een van die zinnen die je bijblijven: “Ik denk niet dat dat zo is, maat.”

Op basis van Digwa’s valse beschuldiging dat Henry hem racistisch had beledigd en aangevallen, behandelden de agenten de gewonde tiener als verdachte in plaats van als slachtoffer. Henry kreeg zijn rechten voorgelezen, werd geboeid en stikte in zijn eigen bloed.

De rechter in de moordzaak merkte op dat “het feit dat Henry Nowak alleen, vernederd en geboeid stierf, een direct gevolg was van de oneerlijkheid van Vickrum Digwa.”

Dat is zeker waar. Digwa heeft gemoord en gelogen. Hij verzon een verhaal over racistische beledigingen voor agenten die hem geloofden, en Henry Nowak stierf daardoor. Digwa is veroordeeld voor moord en krijgt levenslang met een minimum van 21 jaar. Het recht heeft gezegevierd.

Maar de vraag blijft: waarom geloofden de agenten hem? En waarom geloofden ze Henry niet?

Henry vertelde hen herhaaldelijk dat hij was neergestoken en geen adem kon halen. De reactie van de agenten vereiste actieve ongeloofwaardigheid. En dat was het gevolg van de actieve keuze om Digwa te geloven.

Ik wil hier voorzichtig zijn, want ik bedoel dit zorgvuldig.

Ik denk niet dat die agenten slechte mensen waren. Dat meen ik oprecht. Ik heb medelijden met hen. Hoewel ik nog veel meer medelijden heb met Henry en zijn familie. Wat ik denk – en wat ik verontrustender vind – is dat het waarschijnlijk volkomen gewone mensen zijn, gevangen in een systeem dat hen heeft getraind om bepaalde informatie eerder te verwerken dan andere informatie.

Laat ik het zo zeggen. Ze kwamen aan op de plaats delict. Eén man stond op. Hij beweerde dat hij racistisch was beledigd. Hij behoorde zichtbaar tot een etnische minderheid. Eén man lag op de grond. Hij was blank.

Hebben de categorieën het denken voor de agenten gedaan?

Het lijkt erop dat Henry Nowak, bloedend op een grindpad, op dat moment niet als individu werd gezien. Mensen die hun morele oordeel hebben uitbesteed aan een instelling zijn de mensen waar Arendt het over had.

Terwijl Arendt dit als politiek filosoof zag, identificeerde C.S. Lewis als theoloog iets soortgelijks: de “strategie van de duivel”. Hij waarschuwde dat de duivel je zelden rechtstreeks tot het kwaad verleidt, maar veeleer vertrouwt op je intense afkeer van de ene fout om je in de tegenovergestelde te trekken. In dit geval zouden we kunnen concluderen dat de angst voor racisme een overcorrectie werd die de individuele verantwoordelijkheid versluierde. En een toewijding aan het beschermen van minderheden kostte een jonge man het leven.

Hoewel Arendt putte uit de onvergelijkbare gruwel van de Holocaust en Lewis schreef over christelijke ethiek, zijn de observaties universeel. Wanneer deugd loskomt van het geloof in de waardigheid van het individu, wordt ze een gevaar op zich. Fouten en tragedies zullen blijven bestaan zolang mensen – complex, moreel verschillend, elk met hun eigen verhaal en hun eigen waardigheid – in categorieën worden ingedeeld en een hiërarchie van belangrijkheid en geloofwaardigheid toegewezen krijgen. Identiteitspolitiek creëert deze val op beschavingsniveau.

De minder belangrijke groepen zijn de mensen die Arendt de “overbodige mensen” noemde. Zodra je hebt besloten dat het leven van sommige mensen minder belangrijk of minder geloofwaardig is dan dat van anderen, begeef je je al in zeer ernstige problemen. In dit geval lijkt het duidelijk welk personage de “overbodige” persoon was.

En als je nog meer bewijs wilt dat sommige groepen mensen er meer toe doen dan andere, let dan eens op hoe de mensen die op hun knieën gingen voor de crimineel George Floyd, nu vage, nutteloze, te weinig en te late verklaringen afleggen, waarbij ze ‘mescriminaliteit’ de schuld geven.

Dus, wat doen we?

De oplossingen vereisen meer dan één enkel artikel kan bieden, maar ik wil wel dit zeggen: het begint en eindigt niet met het onderzoek van het Independent Office for Police Conduct (“IOPC”) of het herzien van de trainingsprotocollen bij de politie van Hampshire en bij alle andere korpsen. Uiteraard moet de vraag gesteld worden: heeft training op het gebied van gelijkheid en diversiteit een gevaarlijke vooringenomenheid geïntroduceerd? Als het antwoord ja is, moet dat veranderen. En in dat geval zijn een krachtig publiek debat, journalistiek die de zaken bij hun naam noemt, politieke verantwoordingsplicht en het hertrainen van de politie allemaal essentieel.

[Opmerking van The Exposé: In 2021 heeft het IOPC kleur bekend in het artikel ‘Remembering George Floyd’]

Maar gaat dat ver genoeg? Ik ben sceptisch. Dat is nog nooit het geval geweest. Instellingen onderzoeken zichzelf, er worden rapporten in opdracht geschreven, onderzoeken slokken belastinggeld op, en goedbedoelde trainingen worden herzien.

Vrij denken is wat er echt nodig is. Je moet in staat zijn om naar de persoon voor je te kijken en een mens te zien, en de voorverpakte categorieën te weigeren.

Dit houdt me al bezig sinds de covid-19-pandemie en daarom schreef ik ‘Free Your Mind’ na ‘A State of Fear’. Vrij denken is nog nooit zo urgent geweest.

Er is hoop. Het meest interessante aan al die conformiteitsexperimenten – Milgram, Asch, Zimbardo – is niet dat de meesten zich conformeren, maar dat sommigen dat niet doen. Toch is zelfs vrij denken niet de stevigste grond.

Ik denk steeds meer dat de stevigste grond ouder is dan dit alles. Ik denk dat we de overtuiging moeten vernieuwen en ons er weer op moeten richten die door de hele traditie van het westerse recht en de westerse beschaving loopt, namelijk dat ieder mens een intrinsieke waardigheid bezit die door geen enkele instelling, staat, ideologie of groepsidentiteit mag worden ontnomen of aangetast.

Die overtuiging heeft een bron. En ik vrees dat sommigen van u hetgeen volgt misschien een beetje ouderwets zullen vinden. Het is geen product van de liberale democratie – integendeel, de liberale democratie is ervan afhankelijk. Het komt voort uit het besef dat mensen naar Gods beeld zijn geschapen; dat we heilig zijn. De bron van die overtuiging is het christendom.

Of u nu christen bent of niet, of u nu in God gelooft of niet, we hebben niettemin een beschaving gebouwd op christelijke fundamenten. Steeds meer kom ik tot de conclusie dat de ware bron van zoveel van de hedendaagse existentiële problemen is dat we hebben genoten van de bescherming van een gebouw terwijl we de fundering ervan negeerden.

Ik blijf terugkomen op zoveel details van Nowaks dood. De “maat”, de schijnbare naleving van de procedure tot aan de blauwe handschoenen toe, en het feit dat hij op weg was naar huis vanuit de Hobbit Pub. Het kwaad bedreigde de mensen in de Shire ook.

Identiteitspolitiek moet voor sommige mensen als iets aardigs en vriendelijks hebben geklonken, maar in werkelijkheid is het een instrument geweest voor de banaliteit van het kwaad.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Woede neemt toe nu politie midden in de nacht beelden vrijgeeft van Henry Nowak die in de boeien wordt geslagen

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: