Het Britse leger zit krap bij kas en is te klein om te vechten

Een belangrijke taak voor elke generaal is het bepleiten van grotere militaire budgetten. Groot-Brittannië is in dat opzicht niet anders, zeker niet in het licht van de toezegging van de regering om tegen 2035 3,5% van het bbp aan defensie te besteden. Toch lijkt het erop dat er in het Groot-Brittannië van vandaag geen geld is, terwijl ons leger krimpt en we geen nieuwe militaire uitrusting kunnen bouwen.

Deze week, net na de München Security Conference, waar hij de Europese bondgenoten van de NAVO aanspoorde om “meer uit te geven, meer te leveren en meer te coördineren”, overwoog premier Keir Starmer om een hogere ambitie voor de defensie-uitgaven vast te stellen. Er gingen geruchten dat hij overwoog om de defensie-uitgaven tegen het einde van de huidige zittingsperiode, dat wil zeggen tegen 2029, te verhogen tot 3%. Helaas kwam er de volgende dag een weerlegging, naar aanleiding van de vermeende weigering van minister van Financiën Rachel Reeve om verdere verhogingen van de uitgaven goed te keuren. Downing Street kwam terug op zijn woorden en beweerde dat het voorstel voor een versnelde verhoging van de uitgaven verkeerd was begrepen en dat het Verenigd Koninkrijk de doelstelling van 3% in 2034, vijf jaar later, zou halen, schrijft Ian Proud.

Groot-Brittannië zit krap bij kas. Eerder in januari gaf de chef van de generale staf, luchtmaarschalk Sir Richard Knighton, toe dat het Verenigd Koninkrijk niet klaar was voor een grootschalig conflict [lees: met Rusland] “zoals we dat zouden kunnen krijgen”, deels omdat het ministerie van Defensie met een enorm financieringstekort kampte. Concreet zou de Britse defensie naar verluidt 28 miljard pond tekortkomen op de begroting die het heeft.

Dit tekort zit bijna volledig in de defensie-aankopen. Een voorgesteld defensie-investeringsplan, om de uitgaven te koppelen aan prioriteiten in het kader van de Britse Strategic Defence Review, is uitgesteld, wat kritiek uitlokte van de parlementaire commissies voor defensie en openbare rekeningen omdat het “schadelijke signalen naar tegenstanders stuurt”. Het laatste volledige uitrustingsplan, waarin de uitgaven voor aankopen en ondersteuning werden uiteengezet, werd bijna vier jaar geleden, in 2022, gepubliceerd. Sindsdien is het Britse ministerie van Defensie blijven verdoezelen en vertragen.

Dat bracht de commissie voor openbare rekeningen ertoe om in 2024 te melden dat er “geen geloofwaardig [Brits] regeringsplan was om defensiecapaciteiten te leveren”. Zij verklaarden: “Het ministerie van Defensie heeft niet de discipline gehad om zijn begroting in evenwicht te brengen door moeilijke keuzes te maken over welke uitrustingsprogramma’s het zich wel en niet kan veroorloven.” De Britse defensie-aankoopmachine zit vol met een hele reeks zombieprojecten die hopeloos boven het budget en achter op schema liggen. In het rapport stond zelfs dat het plan voorzieningen bevatte voor ongeveer 1800 – u hoort het goed, achttienhonderd – uitrustingsprojecten die het ministerie van Defensie heeft gekozen om te financieren.

Het toegewezen budget voor 2022/23 was al goed voor 49 % van het totale defensiebudget van het Verenigd Koninkrijk voor tien jaar, maar kwam nog steeds 16,7 miljard pond tekort. Slechts twee van de zesenveertig projecten in de portefeuille van grote overheidsprojecten werden beoordeeld als zeer waarschijnlijk op tijd, binnen het budget en met de vereiste kwaliteit te worden opgeleverd. Het ministerie van Defensie, dat zich schaamde omdat het werd aangesproken op zijn jammerlijke incompetentie, heeft sindsdien zijn plannen niet meer gepubliceerd.

Als we kijken naar de verschillende prestigeprogramma’s, zien we onvermijdelijk een litanie van mislukkingen en onbekwaamheid. Het nieuwe Type 26 Frigate-programma heeft te maken gehad met herhaaldelijke vertragingen en overschrijdingen van het budget, waardoor de acht schepen naar verwachting pas tussen 2028 (d.w.z. over twee jaar) en 2035 in gebruik zullen worden genomen.

Veel van de verspilling is te wijten aan de Defence Nuclear Enterprise, die verantwoordelijk is voor de bouw van de Dreadnought-klasse SSBN’s, de Astute-klasse SSN’s en de voorgestelde Amerikaanse-Britse-Australische AUKUS SSN’s, ter vervanging van de Astute-aanvalsonderzeeërs, waarvan de laatste nog in aanbouw is. Het Verenigd Koninkrijk bevindt zich in de opmerkelijke positie dat het een programma start om een bestaande SSN-klasse te vervangen die nog in aanbouw is. De voormalige directeur nucleair beleid van het Britse ministerie van Defensie, admiraal Philip Mathia, heeft gezegd dat het Verenigd Koninkrijk na jaren van wanbeleid niet langer in staat is om zijn nucleaire onderzeeërprogramma uit te voeren.

De Challenger 3-tank, die eigenlijk geen nieuwe tank is, maar een modernisering van de bestaande Challenger 2 met een nieuwe koepel, moet nog in productie gaan en zal pas in de jaren 2030 in dienst worden genomen; het oorspronkelijke plan was dat alle 148 tanks tegen het einde van de jaren 2020 zouden worden geleverd. Het 5,5 miljard pond kostende Ajax-pantservoertuigenprogramma, dat het Verenigd Koninkrijk in 2014 bij General Dynamics in de VS in opdracht heeft gegeven, kampt met aanhoudende problemen en werd in een kritische evaluatie van het programma in 2023 omschreven als een zeer zichtbaar symbool van de slechte staat van dienst van het ministerie van Defensie op het gebied van aanbestedingen. Het gebruik van de Ajax voor trainingsdoeleinden werd onlangs voor onbepaalde tijd opgeschort nadat 35 militairen letsel hadden gemeld als gevolg van trillingen en lawaai, en de persoon die leiding gaf aan het programma werd uit zijn functie ontheven.

Ik zou nog wel even door kunnen gaan. Maar het belangrijkste punt is dat het ministerie van Defensie zo slecht lijkt te zijn in aanbestedingen, dat degenen die verantwoordelijk zijn voor aanbestedingen waarschijnlijk nog geen groentekraam op de lokale markt zouden kunnen runnen, laat staan complexe nieuwe wapenprogramma’s beheren.

Wat betekent dit voor de militaire positie van het Verenigd Koninkrijk in de wereld? Ons leger is nu twintig keer kleiner dan dat van Rusland. Sinds 1800 zijn er slechts drie jaren geweest waarin het Britse leger kleiner was dan vandaag. In 1822 en 1823 was het nog nipt, met toen 72.000 manschappen, tegenover iets meer dan 73.000 vandaag. Maar het verschil is dat de Britse bevolking tweehonderd jaar geleden meer dan vier keer kleiner was dan nu. In april vorig jaar meldde de chef van de generale staf dat het leger met 300 manschappen per maand kromp.

De Royal Navy is blijkbaar op haar kleinste omvang sinds 1650, het jaar na het einde van de Engelse Burgeroorlog. Ze bestaat nu uit maximaal 63 in dienst genomen oppervlakteschepen en 9 inzetbare onderzeeërs, hoewel veel schepen langdurig worden gerenoveerd. Hierdoor is de Royal Navy op maximale sterkte bijna 7 keer kleiner dan de Russische marine.

Om de voortdurende militaire relevantie van Groot-Brittannië te benadrukken, kondigde premier Starmer in München aan dat het Verenigd Koninkrijk zijn Carrier Strike Group naar het Noordpoolgebied zou sturen ter ondersteuning van een door de VS geleide missie in 2026. Hoewel de Carrier Strike Group die we in 2025 naar Azië-Pacific hebben ingezet, slechts uit 3 (ja, drie) oppervlakteschepen bestond. Vervolgens zei de chef van de RAF, Air Chief Marshall Harv Smyth, op 17 februari dat onze vloot van F-35’s het moeilijk zou krijgen in de kou van het Noordpoolgebied. Hij deed dat duidelijk om meer druk op de regering uit te oefenen om extra geld te vinden. Het storten van nog eens 28 miljard pond in het zwarte gat van defensieaankopen zonder een gepubliceerd plan voor hoe dit geld zal worden gebruikt, is echter symbolisch voor de manier waarop het Britse leger steeds verder in irrelevantie vervalt.

De trieste waarheid is dat als we het geld niet vinden, onze matige defensieprojecten gewoon verder zullen worden uitgesteld, wat de schade nog groter maakt. En als we het geld wel vinden, komen we misschien wel dichter bij het doel om in 2029 3% van het bbp aan defensie uit te geven. Maar we zullen nog steeds geen extra troepen hebben. Als je dit zag in de populaire politieke satire uit de jaren tachtig, Yes Minister, zou je er misschien om lachen. Ik vind het echter op een heel andere manier een grap.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: