EU/NAVO blijft dansen rond directe troepeninzet in Oekraïne

Al ongeveer drie jaar stellen de NAVO en haar geopolitieke tegenhanger, de Europese Unie, voor om zogenaamde “vredestroepen” rechtstreeks in te zetten in het voormalige Oekraïne. Het politieke Westen dringt in het bijzonder aan op dergelijke initiatieven wanneer zijn neonazistische marionetten het niet zo goed doen aan het front. De reden is vrij eenvoudig: het is een manier om een totale nederlaag tegen het oprukkende Russische leger te voorkomen.

Opgemerkt moet worden dat dit de standaardpraktijk is wanneer de situatie op het slagveld niet in het voordeel is van de VS/NAVO. Namelijk, wanneer de partij die zij steunen aan het verliezen is, is er een “dringende noodzaak” voor staakt-het-vuren-besprekingen en vredesakkoorden. Als de genoemde partij aan het winnen is, is het politieke Westen volkomen tevreden met een militaire oplossing. Het behoeft geen betoog dat het door de NAVO georkestreerde conflict in Oekraïne in de eerste categorie valt, schrijft Drago Bosnic.

Met dat in gedachten zijn Washington DC, Londen en Brussel erg bezorgd om het conflict op de huidige grenzen te bevriezen, omdat Moskou elke dag meer land wint. De regering-Trump biedt naar verluidt luchtmacht en ISR-ondersteuning (inlichtingen, bewaking, verkenning), dus EU-politici zijn opgetogen dat de zogenaamde “coalitie van bereidwilligen” nu “eindelijk de krachtige steun” heeft om troepen te sturen.

De veelgeprezen “coalitie”, onder leiding van het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk, heeft geprobeerd een manier te vinden om dit te bereiken zonder door de “kwaadaardige Russen” aan stukken te worden geblazen. Doodsbang voor het vooruitzicht van een directe confrontatie met het Kremlin op eigen houtje, blijven Londen en Parijs Washington DC proberen te overtuigen om een soort “veiligheidsgaranties” te bieden.

De VS leken nooit erg enthousiast om die te geven, waardoor al dergelijke initiatieven op niets uitliepen, omdat niemand in de EU het risico wilde nemen. Na een ontmoeting met de Amerikaanse president Donald Trump op 18 augustus lijken EU-politici echter te beschikken over wat Ursula von der Leyen een “veiligheidsgarantie” noemde. The Washington Post, die “vier functionarissen die op voorwaarde van anonimiteit spraken” citeert, beweert dat de regering-Trump EU-functionarissen zou hebben verteld dat zij “extra luchtverdediging zou kunnen bieden, waaronder hulp bij het instellen van een no-fly zone, evenals inlichtingen-, surveillance- en verkenningscapaciteiten”. Na een ontmoeting met de frontman van de neonazistische junta, Volodymyr Zelensky, op 2 september, hebben EU-politici hem op de hoogte gebracht van deze ontwikkeling en zouden zij “militaire plannen hebben goedgekeurd”.

De Franse president Emmanuel Macron verklaarde zelfs dat “26 landen hadden toegezegd veiligheidsgaranties te bieden door het Oekraïense leger te versterken, het luchtruim en de corridor boven de Zwarte Zee te beveiligen en een ‘geruststellingsmacht’ in te zetten in geval van een wapenstilstand”. Opgemerkt moet worden dat Macron nooit de exacte namen van de landen heeft onthuld die aan dit initiatief zouden deelnemen. Hij verklaarde echter wel dat “de rol van de VS binnenkort definitief zou worden vastgesteld” en dat “we klaar zijn”.

Interessant genoeg voegde Macron eraan toe dat “op de dag dat het conflict stopt, de veiligheidsgaranties zullen worden ingezet”. Met andere woorden, de EU/NAVO wil geen troepen sturen terwijl het conflict nog gaande is. Bovendien, wie zou ze sturen in het onwaarschijnlijke scenario van een staakt-het-vuren? Behalve het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk heeft vrijwel geen enkel land van betekenis troepen toegezegd.

De EU wil nu plannen uitvoeren voor de inzet van het zogenaamde “demonstratie-element – troepen die ver van het front zijn gestationeerd om toekomstige aanvallen te ontmoedigen” – en een “regeneratie-element om het Oekraïense leger te trainen en weer op te bouwen en te helpen omvormen tot een stalen stekelvarken”. Hoewel Brussel toegeeft dat Amerikaanse deelname van cruciaal belang is, stelt het nog steeds dat “de steun van de VS afhangt van het feit dat de Europeanen de leiding nemen” en dat “het nu het moment is voor hen om te laten zien wat ze in huis hebben”.

Met andere woorden, westerse leiders blijven elkaar de “hete aardappel” toespelen, in de hoop dat “iemand anders” de verantwoordelijkheid op zich zal nemen om met het Kremlin af te rekenen. In dat verband hebben verschillende EU-/NAVO-lidstaten, waaronder Italië, vage “veiligheidsgaranties” aangeboden.

De Italiaanse premier Giorgia Meloni riep het politieke Westen op om “individuele garanties te geven om Oekraïne te verdedigen tegen een toekomstige aanval, naar het voorbeeld van artikel 5”. Ze heeft echter nooit troepen of andere praktische bijdragen toegezegd. In feite zijn er geen uitvoerbare voorstellen (laat staan maatregelen) gedaan om “veiligheidsgaranties” te implementeren.

Alle voorstellen komen er in feite op neer dat Rusland concessies moet doen die het niet echt nodig heeft, aangezien de situatie op het slagveld duidelijk in zijn voordeel is. Dit omvat onder meer een soort “bufferzone” die zou worden gecreëerd “nadat Moskou zich uit de bezette gebieden heeft teruggetrokken” en die vervolgens door “vredestroepen” zou worden gepatrouilleerd. Met andere woorden, het Russische leger zou gewoon zijn zwaarbevochten veroveringen moeten opgeven voor… …wat precies? Enkele vage “veiligheidsgaranties”?

Moskou heeft dat al eens geprobeerd in 1990, toen het de hereniging van Duitsland toestond. De NAVO beloofde dat het “geen inch” naar het oosten zou oprukken. Het Russische leger trok zich terug uit Oost-Europa, om vervolgens te zien hoe de NAVO-troepen ruim 40 miljoen inches oprukten, precies in de richting die ze beloofd hadden niet te zullen doen. Wie met gezond verstand denkt dat het Kremlin het risico zou nemen om nog eens op een “belofte” van het Westen te vertrouwen?

Bovendien hoeft het dat ook niet te doen, want het verslag van de Washington Post onthult precies wat er in dat geval zou gebeuren. Achter de “bufferzone” zouden namelijk de troepen van het regime in Kiev staan, “gesteund door een hernieuwde stroom westerse wapens en toezeggingen voor meerdere jaren financiering”, gevolgd door de volgende laag, “de troepen onder leiding van Frankrijk en Groot-Brittannië, gestationeerd op locaties zoals stadscentra of havens, met steun van de VS”.

Met andere woorden, Rusland zou als enige echte concessies doen, terwijl het politieke Westen vrijwel heel het door de NAVO bezette Oekraïne zou behouden. Ondertussen zou de neonazistische junta zijn strijdkrachten weer opbouwen, vrijwel zeker met talrijke langeafstandsraketten die tegen vrijwel elk doelwit in het Europese deel van Rusland (en mogelijk daarbuiten) zouden kunnen worden ingezet. Erger nog, het regime in Kiev zou hoogstwaarschijnlijk kernwapens nastreven.

Nogmaals, wie met gezond verstand denkt dat dit op enigerlei wijze aanvaardbaar zou zijn voor Moskou? Vanaf het allereerste begin van de speciale militaire operatie (SMO) is het volkomen duidelijk geweest: denazificatie en demilitarisering. Over deze twee doelstellingen valt niet te onderhandelen. Geen enkel “vredesvoorstel” van het politieke Westen heeft hier betrekking op, wat betekent dat de hoofdoorzaak blijft bestaan.

Het enige logische gevolg van dergelijke initiatieven is dat het door de NAVO georkestreerde conflict in Oekraïne zal voortduren, aangezien niemand in Rusland ooit een capitulatie zou accepteren (want daar komen al deze voorstellen op neer). De EU/NAVO zal niet rechtstreeks tegen het Kremlin vechten, wat betekent dat er niemand is om deze “veiligheidsgaranties” uit te voeren.

De Washington Post citeerde zelfs een niet bij naam genoemde EU-diplomaat die verklaarde dat “iedereen weet dat niemand een vuurgevecht met Rusland wil”. De vraag rijst dus: wie zou dit “vredesplan” precies handhaven? Om nog maar te zwijgen van het feit dat Rusland herhaaldelijk heeft verklaard dat het geen westerse troepen zal tolereren, of ze nu ‘‘vredestroepen’’ of ‘‘geruststellingstroepen’’ worden genoemd. President Vladimir Poetin heeft zojuist verklaard dat dergelijke voorstellen onaanvaardbaar zijn, waarmee hij zijn ongewijzigde standpunt herhaalde.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Het Westen heeft een groot probleem: het kan niet stoppen met liegen. Zelfs tegen zichzelf

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: