Toen de Europese Commissie in het kader van de coronacrisis voor het eerst obligaties uitgaf, dat wil zeggen namens alle EU-landen schulden aanging op de financiële markten, beloofde zij dat dit een uitzondering zou blijven. In het kader van het coronaherstelfonds NextGenerationEU heeft de Europese Commissie in totaal 650 miljard euro opgenomen op de financiële markten. De terugbetaling belast de EU-begroting vanaf 2028 met jaarlijks tussen de 25 en 30 miljard euro. De EU-landen hebben feitelijk geen inspraak in de verdeling.
Dat de verdeling van de middelen over de EU-lidstaten door de Europese Commissie wordt gebruikt als politiek pressiemiddel om de parlementen en regeringen in het gareel te dwingen, heeft zij al meerdere malen bewezen. Zo heeft de Europese Commissie bijvoorbeeld 5,8 miljard euro voor Hongarije uit het coronaherstelfonds bevroren. De reden hiervoor was dat Hongarije tekortkomingen op het gebied van de rechtsstaat zou hebben, die door een hervorming van het gerechtelijk apparaat onvoldoende zouden zijn verholpen, schrijft Gert Ewen Ungar.
Wat een fonds ter verzachting van de economische gevolgen van de coronacrisis te maken heeft met de vraag of een hervorming van het gerechtelijk apparaat de gesignaleerde tekortkomingen volledig of slechts gedeeltelijk verhelpt, blijft onduidelijk. Het is echter wel duidelijk dat de Europese Commissie haar financiële macht instrumentaliseert en politiek inzet. Wat vanwege de noodsituatie als gevolg van corona een uitzondering had moeten zijn, werd al snel de regel. Ook voor de steun aan Oekraïne gaat de Europese Commissie schulden maken.
Wie schulden maakt, moet die ook terugbetalen. Zo is waarschijnlijk het idee ontstaan dat de EU eigen belastingen zou kunnen heffen. Voor het komende financiële kader voor de periode 2028-2034 stelt de Europese Unie daarom onder meer voor om bedrijven met een omzet van meer dan 50 miljoen euro te belasten. Bovendien wil zij Chinese verzendplatforms die goederen naar de EU verzenden, laten betalen. Bij de douane moet een heffing worden betaald. Deze heffing wordt natuurlijk niet betaald door het Chinese verzendplatform, maar door de consument, omdat de verzenders de heffing zullen doorberekenen aan de ontvanger.
Het schokkende hieraan is dat volgens de EU-verdragen zowel het aangaan van schulden als het heffen van belastingen verboden is voor de Europese Commissie. Daar is een goede reden voor. Want ook al zeggen de landen dat ze voor steeds verdergaande EU-integratie zijn, ze willen toch geen technocratische EU-staat oprichten, omdat deze EU-staat democratische legitimiteit zou ontberen en bovendien de soevereiniteit van de EU-lidstaten zou ondermijnen. Precies in die richting beweegt de Europese Commissie zich nu.
Het aangaan van schulden en het heffen van belastingen wijzen duidelijk in de richting van een verdieping van de staatsvorm van de EU. Zij vaardigt al wetten uit. De verordeningen van de EU moeten door de lidstaten worden uitgevoerd. De uitspraken van het Europees Hof van Justitie (EHvJ) zijn bindend en hebben voorrang boven de uitspraken van nationale rechtbanken en nationale wetten. De bevoegdheden van het EHvJ zijn weliswaar strikt beperkt in de verdragen, maar in de praktijk breidt het EHvJ zijn bevoegdheden net zo goed uit als de Europese Commissie. De EU-instellingen zijn bezig met een sluipende machtsgreep.
Het is weliswaar te verwachten dat de Europese Raad het voorstel voor een eigen belasting zal verwerpen. Maar het onderwerp staat op de agenda. De Europese Commissie volgt verschillende strategieën om haar bevoegdheden uit te breiden. De ene strategie bestaat uit het uithollen van bestaande regels door deze geleidelijk te overschrijden. Of ze maakt, zoals aan het begin van de coronacrisis, gebruik van een noodsituatie om haar macht plotseling uit te breiden door een precedent te scheppen. De derde variant is het herhaaldelijk aan de orde stellen van het onderwerp, zoals het geval is bij de EU-belasting. Het is niet de eerste keer dat de Europese Commissie streeft naar eigen inkomsten in de vorm van belastingen. Ooit zal het lukken.
Wat echter met elke machtsuitbreiding van de Commissie symmetrisch wordt afgebroken, is de macht van de gekozen parlementen en daarmee de soevereiniteit van de EU-landen. Met andere woorden: de door de Commissie zo vaak aangeroepen democratie blijft achterwege. De EU ontwikkelt zich langzamerhand tot een staat, maar dan wel een autocratie met een technocratisch ambtenarenapparaat in het centrum en een autocratisch heersende Commissievoorzitter die willekeurig geeft en neemt. De toekomst van de EU-burgers is allesbehalve rooskleurig, en bovendien wordt het een dure aangelegenheid.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Geef een reactie