Een zwaard zal de leeuw doorboren: de operatie van USrael tegen Iran

Het leek een ver, grimmig scenario, maar het gebeurde: op zaterdag 28 februari 2026 viel de zionistische entiteit die bekend staat als de staat Israël opnieuw de Islamitische Republiek Iran aan.

Israël koos ervoor om te doen wat het de afgelopen weken met Amerikaanse steun niet was gelukt, en gaf er de voorkeur aan om alleen te handelen en alles op het spel te zetten. En het lukte. Binnen een paar uur werd ook Amerika in het conflict meegesleept, waardoor een scenario ontstond dat, in de marge van de oorlog tussen Pakistan en Afghanistan die op 27 februari uitbrak, beslist een daad van pure waanzin is. Maar zo is het nu eenmaal, schrijft Lorenzo Maria Pacini.

De eerste aanval was gericht op de twee belangrijkste politieke figuren, de hoogste leider van de revolutie, ayatollah Ali Khamenei, en de president van de republiek, Masoud Pezeskhian. De aanval was duidelijk bedoeld om het Iraanse leiderschap te treffen. Daarna volgden gerichte aanvallen op militaire en logistieke faciliteiten en, helaas, ook op burgerdoelen.

De aanleiding was een zeer snelle claim van verantwoordelijkheid en de naamgeving van de operatie ‘The Lion’s Roar’, in het verlengde van de 12-daagse oorlog. Israëlische functionarissen legden talrijke krachtige verklaringen af, waaronder die van generaal Halevi, die sprak van een ‘nucleaire aanval’ op Iran, een daad die in overeenstemming zou zijn met de herhaalde dreigementen van de regering in Tel Aviv aan het adres van Teheran.

Ook de media-aanval was belangrijk: aanvankelijk nam de VS geen standpunt in over deze kwestie en bleef het liever aan de zijlijn staan. Israël schakelde onmiddellijk de grote Amerikaanse kranten in en sprak over een gecoördineerde aanval met de VS; kort daarna bereikte het nieuws de Europese en vervolgens de Aziatische media. Pas een paar uur later kwam de eerste Amerikaanse verklaring (die we in de volgende paragraaf zullen analyseren) van president Donald Trump.

De reactie van Iran op de aanval was zeer gematigd: Tel Aviv en een paar andere Israëlische steden werden getroffen, waarbij militaire gebouwen het doelwit waren. Hetzelfde gebeurde met Amerikaanse militaire bases in Koeweit, Qatar, Jordanië, Bahrein en de Verenigde Arabische Emiraten. De aanval was echter zeer gematigd: een paar aanvallen, meer symbolisch dan effectief, met conventionele wapens, waarmee een snelle en demonstratieve inzet werd getoond, maar die niet in alle opzichten destructief waren.

Wat Trump zei

De toespraak van Trump verdient een zorgvuldige analyse, omdat deze misschien wel het meest geloofwaardige beeld geeft van wat er gebeurt en wat er gaat gebeuren.

De toespraak begint met een zeer symbolische benadering, gebaseerd op het idee van ‘absoluut kwaad’. De eerste uitdrukkingen – ‘grote gevechtsoperaties in Iran’ en de definitie van de vijand als een ‘wrede groep zeer harde, verschrikkelijke mensen’ – zijn niet technisch of analytisch van toon, maar emotioneel en moreel geladen. Er wordt geen melding gemaakt van een regering waarmee we in conflict zijn, maar eerder van een ‘terroristisch regime’, een ‘radicale dictatuur’ en zelfs ‘de grootste staat ter wereld die terrorisme ondersteunt’. Het geopolitieke plan wordt zo onmiddellijk omgevormd tot een ethisch plan: geen oorlog tussen staten, maar een botsing tussen goed en kwaad. Amerika vecht niet tegen een strategische tegenstander, maar tegen een moreel corrupte entiteit. Deze taalkundige keuze heeft een specifiek effect: het verschuift de legitimering van het conflict van het politieke domein naar dat van de morele noodzaak.

Dit kader wordt versterkt door systematische verwijzingen naar traumatische herinneringen. De toespraak roept herinneringen op aan de belegering van de ambassade in Teheran en de 444 dagen gevangenschap, de bomaanslag in Beiroet in 1983, de aanval op de USS Cole en de gebeurtenissen van 7 oktober die aan Hamas worden toegeschreven. Dit zijn geen losse verwijzingen: wanneer ze in volgorde worden geplaatst, vormen ze een continu narratief, een “ononderbroken lijn van agressie” die bijna een halve eeuw beslaat. Het huidige conflict wordt niet gepresenteerd als een toevallige keuze, maar als het onvermijdelijke resultaat van 47 jaar geduld. Vanuit dit perspectief is oorlog niet één van de vele opties: het is de onvermijdelijke conclusie van een geschiedenis van bedreigingen en geweld. Deze benadering neutraliseert interne kritiek bij voorbaat, omdat het militaire actie transformeert in een historisch noodzakelijke daad van verdediging.

Binnen deze retorische constructie speelt de obsessieve herhaling van de zin “Ze zullen nooit een kernwapen bezitten” een centrale rol. De herhaling is niet toevallig: ze dient om een emotioneel anker te creëren, om een principe vast te leggen dat als niet-onderhandelbaar wordt beschouwd, en om een complex dossier samen te vatten in een eenvoudige en absolute slogan. De nucleaire kwestie, met al haar technische en diplomatieke implicaties, wordt zo gereduceerd tot een duidelijk en begrijpelijk doel. Psychologisch gezien maakt dit het mogelijk om een potentieel grote en complexe militaire operatie voor te stellen als het noodzakelijke middel om een lineair en universeel aanvaardbaar doel te bereiken.

Tegelijkertijd wordt het beeld van de sterke leider gecreëerd. Wanneer de president zegt: “Ik heb ons leger opgebouwd en herbouwd”, ontstaat er een personalisering van de macht die typerend is voor zijn communicatiestijl. Het is niet “Amerika heeft besloten”, maar “mijn regering” en “ik ben bereid om vanavond te handelen”. De staat en de leider lijken in elkaar over te lopen. De impliciete boodschap is duidelijk: ik doe wat andere presidenten niet durfden te doen. Dit activeert een dynamiek van uitzonderlijkheid en een breuk met het verleden; militaire actie is niet alleen een politieke keuze, maar het kenmerk van een verlossend leiderschap.

De toespraak krijgt ook een religieuze en bijna messiaanse dimensie. Uitdrukkingen als “We vragen God”, “Moge God zegenen” en “nobele missie” plaatsen het conflict in een horizon die verder reikt dan historische contingentie. Oorlog wordt een voorbestemde missie. Religieuze aanroeping versterkt de interne consensus, sacraliseert militaire actie en maakt deze moreel onaanvechtbaar: het is niet alleen een strategische beslissing, maar een verheven taak, bijna bekleed met transcendente legitimiteit.

De meest delicate passage is echter de directe oproep aan het Iraanse volk: “het uur van uw vrijheid is nabij”, “Neem uw regering over”, “Dit is waarschijnlijk uw enige kans.” Hier maakt het discours een kwalitatieve sprong. Het beperkt zich niet tot afschrikking, maar moedigt impliciet een regimewisseling aan. Het conflict krijgt naast een militaire ook een psychologische en politieke dimensie. De boodschap is tegelijkertijd gericht aan verschillende doelgroepen: het Amerikaanse publiek, het Iraanse leger, dat “immuniteit” wordt aangeboden, en de Iraanse burgerbevolking, die wordt uitgenodigd om een historische kans te grijpen. Het is een communicatie met meerdere doelgroepen, afgestemd op het bereiken van interne en externe effecten.

Het ultimatum past in dezelfde logica: “leg je wapens neer… totale immuniteit of… een zekere dood.” De duidelijke en dichotomische formule dient om de tegenstanders te verdelen, overlopers aan te moedigen en absolute vastberadenheid te tonen. Het is een klassieke strategie van psychologische oorlogsvoering: de ruimte voor alternatieven beperken, een drastische keuze afdwingen en duidelijk maken dat de wil onherroepelijk is.

Als geheel bekeken volgt de structuur van de toespraak een nauwkeurig crescendo: eerst de demonisering van de vijand, dan de historische reconstructie van het trauma, vervolgens de existentiële nucleaire dreiging; gevolgd door morele legitimering, de bevestiging van persoonlijke kracht, religieuze aanroeping, het aanbod tot overgave en ten slotte de revolutionaire oproep. Het lijkt geen geïmproviseerde toespraak te zijn, maar eerder een dramatische reeks die is ontworpen om de emotionele spanning geleidelijk te intensiveren.

De impliciete betekenissen, los van elke complottheorie, lijken veelzijdig te zijn. Ten eerste interne consolidatie: de aanwezigheid van een externe vijand versterkt historisch gezien de nationale eenheid. Ten tweede de constructie van een ‘historisch’ leiderschap: de president presenteert zichzelf als degene die de daad verricht die niemand vóór hem heeft durven verrichten. Dan is er de transformatie van het conflict van een oorlog tegen een staat naar de bevrijding van een volk, met een daaruit voortvloeiende geopolitieke herdefiniëring die verder gaat dan alleen nucleaire afschrikking en de mogelijkheid opent voor een regionale herschikking.

Wat daarentegen niet wordt gezegd, is opvallend. Er wordt geen melding gemaakt van een exitstrategie, de duur van het conflict, de economische kosten of de gedetailleerde rol van bondgenoten. Het discours is noch technisch, noch diplomatiek: het is emotioneel, moreel en mobiliserend.

Uiteindelijk werkt deze communicatie in op vier fundamentele hefbomen: de existentiële angst die verband houdt met de nucleaire dreiging, traumatische historische herinneringen, charismatisch leiderschap en een moreel-religieuze missie. De centrale boodschap is niet alleen “we vallen Iran aan”, maar iets ambitieuzers dat verband houdt met identiteit: ik doe wat de geschiedenis vereist en wat niemand voor mij de moed heeft gehad om te doen.

Wat kunnen we verwachten?

Laten we nu kort kijken naar wat we kunnen verwachten en proberen enkele voorspellingen te doen.

Iran heeft de Straat van Hormuz geblokkeerd, een stap die het land zal dwingen om met tal van andere landen te onderhandelen, aangezien de straat essentieel is voor het verkeer van goederen en grondstoffen. Dit zal de westerse blokkade onder grote druk zetten, met gevolgen die tot zeer sterke sociale onrust kunnen leiden.

De militaire reactie van Iran, die niet bijzonder sterk is geweest, kan betekenen dat er onderhandelingen gaande zijn en dat het gebruik van wapens met een lage impact bedoeld is om de vijand bezig te houden in afwachting van een politieke oplossing.

In deze context heeft de VS herhaald dat zij een regimewisseling nastreeft, dus het is waarschijnlijk dat de operatie in deze richting zal worden voortgezet, met als doel Iran op zijn meest kwetsbare punt te raken.

Israël zal waarschijnlijk proberen de klus te klaren, en de enige echte belemmering is de tegenstrijdigheid met de VS. Als Israël inderdaad een kernwapen gebruikt, is het vrijwel zeker dat dit niet ongestraft zal blijven in de rest van de wereld, tenzij de VS het land te hulp schiet. Opgemerkt moet worden dat Amerikaanse betrokkenheid ook een manier zou kunnen zijn om de situatie onder controle te krijgen en een Israëlische nucleaire escalatie te voorkomen, hoewel het waarschijnlijker is dat de VS op dit moment Israël zal gebruiken om zijn eigen belangen te behartigen.

China heeft opgeroepen tot een oplossing voor het conflict en heeft zich gemengd in de discussie met een zeer duidelijke en verrassend snelle verklaring (China is doorgaans zeer terughoudend met het mengen in dergelijke zaken).

De interventie van Europese landen was gênant: Frankrijk heeft opgeroepen tot een spoedvergadering van de VN-Veiligheidsraad. Rusland heeft vetorecht. China heeft vetorecht. Beide landen steunen Iran. De vergadering zal plaatsvinden. Een oplossing zal er niet komen. De VN-Veiligheidsraad is de plek waar oorlogen worden besproken terwijl ze voortduren.

Ondertussen gooit het Verenigd Koninkrijk olie op het vuur, met de ambitie om een deel van de koek te krijgen waar het al sinds de dagen van de Seven Sisters van de olie op uit is, en om deze affaire te gebruiken om de enorme schandalen die momenteel in de media spelen te verdoezelen.

Eén ding is zeker: Iran is een duizendjarige beschaving, waarvan het zwaard klaar is om de Israëlische leeuw te verslaan.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Iran doorziet Trump’s bluf terwijl Deep State in opstand komt tegen oorlog

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: