Zijn er, of zullen er, onderhandelingen tussen de VS en Iran plaatsvinden?

Het korte antwoord is ‘nee’. Trump fabuleerde toen hij zei dat hij al in onderhandeling was met ‘belangrijke’ Iraniërs.

Er zit een voorgeschiedenis achter het ‘onderhandelingsnarratief’ van de VS. In eerdere rondes van ‘onderhandelingen’ rond het conflict in Oekraïne suggereerde Trump regelmatig dat er politieke onderhandelingen met Rusland gaande waren, terwijl Witkoff en Kushner in de praktijk gewoon bezig waren met een reeks eindeloze gesprekken met de Europeanen over het tot stand brengen van een staakt-het-vuren en de vermeende door Europa geleide ‘vredeshandhavingsrol’ waar de Europeanen om vroegen. In feite werden deze ‘vredesplannen’ nooit gedeeld met of getoond aan de Russische minister van Buitenlandse Zaken, Sergei Lavrov, schrijft Alastair Crooke.

Een langdurig ‘staakt-het-vuren’ werd toen door het Witte Huis gezien als de omzeilingsstrategie om de diepgewortelde problemen rond de veiligheidsarchitectuur tussen de NAVO en de Russische veiligheidsbelangen op te lossen. Rusland zei simpelweg ‘nee’ tegen Trumps poging om ‘de veiligheidskwestie voor zich uit te schuiven’.

Hetzelfde patroon van verhulling was duidelijk zichtbaar in de onderhandelingen over het staakt-het-vuren in Gaza: er werden staakt-het-vuren voorgesteld zonder enige details te specificeren over wat er in fase twee van het staakt-het-vuren zou kunnen volgen.

Afgelopen weekend stelden Witkoff en Kushner hun verlanglijstje op voor weer een nieuw staakt-het-vuren – ditmaal in Iran – met nog meer ‘blikken’ die voor latere bespreking vooruitgeschopt moesten worden. Hetzelfde verhaal. Dezelfde confabulatie. Een vijftienpuntenplan voor vrede, opgesteld door Witkoff en Kushner, werd voorgelegd aan de bemiddelaars – waarbij de eisen ervan door Trump werden geprezen als “zeer goede en productieve gesprekken over een volledige en totale beëindiging van de vijandelijkheden” – en waarbij Iran “wanhopig op zoek was naar een akkoord”.

Tot Trumps ergernis zei Iran ‘absoluut niet’ tegen het voorstel: Ebrahim Zolfaghari, woordvoerder van het Iraanse leger, zei: “Ons eerste en laatste woord is vanaf dag één hetzelfde geweest, en dat zal zo blijven”.

Iran heeft op dit moment geen belang bij een compromis, aangezien het zijn (gedurfde) strategische ambitie om de langdurige Amerikaanse en Israëlische militaire en financiële dominantie in de Golfregio omver te werpen – en deze om te vormen tot een brede Iraanse economische en militaire invloedssfeer (‘hemisfeer’, zo u wilt) – nog niet heeft bereikt.

Hoe dan ook, Iran bezit de escalerende dominantie in dit conflict – dankzij decennialange voorbereiding en planning. Iran heeft al aangetoond dat het de twintig procent van de wereldwijde olie-export via de Straat van Hormuz controleert. Het beschikt daarom over de middelen (regulering van de doorvaart van schepen door de waterweg) om het volume van de geëxporteerde olie te beheren, en, wat even belangrijk, zo niet belangrijker is, het vermogen om de wereldwijd gevoelige prijsstelling ervan te beïnvloeden (ooit de enige voorwaarde van de VS).

Iran heeft niet alleen een belangrijk onderdeel van de wereldeconomie in zijn greep (olie), maar ook een groot deel van de wereldwijde bevoorradingslijnen en grondstoffenproductie: helium, kunstmest, voedsel en zwavelzuur zijn allemaal in meer of mindere mate afhankelijk van Hormuz, en een sluiting van meer dan drie weken zou tot verlammende tekorten leiden die waarschijnlijk niet snel zouden verdwijnen.

Manipulatie van de economische hefboom van de olie, plus het standpunt van Iran dat schepen die de Straat passeren zowel een hoge vergoeding moeten betalen als moeten aantonen dat hun lading in yuan is gekocht, raakt ook de kern van Trumps politieke kwetsbaarheid – de Amerikaanse economie – in de aanloop naar de Amerikaanse tussentijdse verkiezingen.

Een regionaal rapport waarschuwt:

“Iran heeft een permanent plan voor controleposten in de Straat van Hormuz om verliezen te compenseren. Mocht de dreiging van Trump werkelijkheid worden, dan zal Iran de Straat van Hormuz afsluiten, de routes via de Rode Zee blokkeren en zal het Jemenitische front Bab al-Mandeb afsluiten. Iran is ook bereid om Bahreinse havens terug te vorderen als de situatie dat vereist”.

Trump zei ooit dat het verlies van de dollarhegemonie voor Amerika erger zou zijn dan het verliezen van een grote oorlog. Toch is dit precies wat er op het spel staat in dit ‘spel van blufpoker’ dat Trump met Iran is begonnen, maar waar hij nu niet weet hoe hij uit moet komen zonder vernederende schade op te lopen.

“Washington is in shock”, schreef Anna Barsky, hoofdpolitiek correspondent van het (Hebreeuwstalige) Ma’ariv, in reactie op het Wall Street Journal dat een overzicht gaf van de lijst met tegenvoorwaarden die Iraanse vertegenwoordigers via bemiddelaars aan het team van Trump hebben overgebracht als Iraanse voorwaarden voor een akkoord:

“Ambtenaren van het Witte Huis beschreven de eisen als ‘een verlanglijstje dat losstaat van de realiteit ter plaatse’”.

Nu Iran deze economische troeven al in handen heeft en bereid is de escalatie van de Israëlisch-Amerikaanse bombardementen te beantwoorden met eigen vergeldingsraketaanvallen op de infrastructuur van de Golfstaten, pari passu, lijkt het inherent onwaarschijnlijk dat Trump een plausibele uitweg uit de oorlog zal vinden — niet in de laatste plaats omdat ‘Israël een stem heeft’ in deze kwestie, en Israël is nu overgestapt van de hoop op ‘regimeverandering’ naar het aandringen dat de VS het eiland Kharg in de Straat van Hormuz innemen.

Israël heeft erkend dat zijn verhoopte doelstelling van een regimewisseling in Iran is mislukt, schrijven vooraanstaande Israëlische commentatoren (Ronen Bergman en Anna Barsky). Daarom herijkt het zijn doelstellingen – “Jeruzalem gelooft [nu] dat de weg naar [een Israëlische] overwinning loopt via de controle over het eiland Kharg”, schrijft Barsky.

“Volgens deze gedachtegang is, als de [Amerikaans-Israëlische] campagne niet leidt tot de omverwerping van het regime, een veel concretere stap nodig – een stap die Iran zowel de mogelijkheid ontneemt om op normale schaal olie te exporteren als het vermogen om het scheepvaartverkeer effectief te bedreigen”.

“ Deze discussie leidt tot een andere conclusie: zonder fysieke aanwezigheid op een sleutelpunt is het erg moeilijk om te voorkomen dat Iran herhaaldelijk terugkeert naar hetzelfde patroon … Om de realiteit te veranderen, moet daadwerkelijke controle worden gecreëerd. In deze context wordt Kharg gepresenteerd als een doelwit waarvan de verovering Iran tegelijkertijd zou kunnen beroven van zowel strategische inkomsten als manoeuvreerruimte”

Maar, merkt Barsky op, “Er wordt echter geschat dat de echte moeilijkheid niet aan de operationele kant ligt … Die ligt in Washington”:

“De vraag is niet of de VS Kharg kunnen bereiken en de controle over het eiland kunnen overnemen. De vraag is of Trump bereid is om daar gedurende lange tijd troepen te stationeren, met de mogelijkheid van slachtoffers onder de Amerikaanse troepen”.

Voormalig CIA-officier Larry Johnson schrijft dat een Amerikaanse interventie in Hormuz waarschijnlijk op handen is en rampzalig zou zijn (d.w.z. tot veel Amerikaanse slachtoffers zou leiden):

“Tenzij Donald Trump zich bedenkt, zullen we waarschijnlijk zien dat de VS een poging doen om zowel het eiland Kharg als het eiland Qeshm in te nemen. Als je mijn vorige artikel (hier) leest, lijkt het erop dat Trump zowel Delta Force als Seal Team 6 zal inzetten, samen met twee Ranger-bataljons en het 1st Brigade Combat Team van de 82nd Airborne, om de eilanden in te nemen”.

“De 31e Militaire Expeditie-eenheid, MEU, zal vrijdag in de Arabische Zee aanwezig zijn … Ik heb nu vernomen dat … Trump zijn optreden op CPAC dit weekend heeft afgezegd en dat hij vrijdagavond niet aanwezig zal zijn bij een fondsenwervingsevenement in Mar-a-Lago …”.

“Het lijkt erop dat Trump vanaf vrijdag met andere zaken bezig zal zijn”, speculeert Larry Johnson.

“Maar wat dan? Die troepen zullen een makkelijk doelwit zijn en lopen een groot risico om afgesneden te raken van bevoorrading. Als Iran een tsunami van mijnen loslaat, dan is de enige optie bevoorrading vanuit de lucht, wat waarschijnlijk betekent dat die vliegtuigen te maken krijgen met vernietigend vuur van Iraanse kustbatterijen en luchtverdedigingssystemen. In plaats van de Straat van Hormuz open te stellen, zal de verwachte Amerikaanse militaire actie het vrijwel onmogelijk maken voor welk schip dan ook om de Perzische Golf binnen te varen of te verlaten. De volledige afsluiting van de Straat van Hormuz zal de economische schade aan de wereldeconomie nog verder vergroten”.

De Iraanse admiraal Ali Akbar Ahmadian reageerde op de dreiging van Amerikaanse ‘troepen op de grond’ in Hormuz:

“We wachten al jaren op een Amerikaanse invasie. Nu hebben we maar één boodschap voor de Amerikaanse soldaten: kom maar dichterbij”.

Kom binnen in mijn salon, zei de spin tegen de vlieg.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De aandelenhandel van de Trump-clan tijdens de oorlog wordt niet onderzocht

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: