De oorlog tussen de VS en Iran is voorbij de beginfase en is een nieuwe fase ingegaan — een fase waarin Iran impliciet gokt op de volgende fase, namelijk oorlog. Hoogstwaarschijnlijk zal dit bestaan uit korte episodes van beperkte oorlog, maar met het potentieel om regionaal uit te breiden, mochten de VS (en Israël) ervoor kiezen om de situatie sterk te escaleren.
De nieuwe fase brengt natuurlijk risico’s met zich mee, maar Iran heeft de troeven in handen: het vermogen om onevenredig zware schade toe te brengen aan de infrastructuur in de Golf als vergelding voor elke schade die het zelf lijdt — en het besef dat het Westen steeds dichter bij de energiekloof komt, schrijft Alastair Crooke.
De drie pijlers die aan deze verschuiving ten grondslag liggen, zijn ten eerste het vertrouwen dat Iran niet van zijn greep op Hormuz zal (en kan) worden afgebracht, en dat door de consolidatie van zijn bestuurlijke structuren daar, andere staten zich steeds meer zullen realiseren dat Iran Hormuz in zijn greep heeft, en dat dit tot uiting komt in het feit dat zij zich neerleggen bij de Iraans-Omaanse controle.
Aan dit kernprincipe is de implementatie door Iran van escalerende afschrikking ten opzichte van de Amerikaanse zeeblokkade gekoppeld. Elke poging om Iraanse schepen te onderscheppen of aan te vallen of zich te mengen in het beheer van de Straat zal worden beantwoord met steeds hardere tegenmaatregelen. Uiteindelijk kan dit beleid ertoe leiden dat Iran steeds grotere schade toebrengt aan Amerikaanse marineschepen – een ander wrijvingspunt.
Op 3 juni vuurden de VS bijvoorbeeld een Hellfire-raket af op een Iraanse olietanker nabij de Straat van Hormuz. Als reactie daarop werd een schip dat geheel of gedeeltelijk in Amerikaanse handen is, de Panaya, met raketten geraakt. Daarnaast lanceerde Iran drie golven kruisraketten op de Amerikaanse lucht- en helikopterbasis in Koeweit vanwaar de aanval was uitgevoerd. Er zijn ook beelden opgedoken van ernstige schade aan de internationale luchthaven van Koeweit (hoewel de oorzaak van de schade omstreden blijft).
Het tweede onderliggende principe dat deze verschuiving beïnvloedt, weerspiegelt simpelweg de Iraanse minachting voor Trumps voortdurend opgeschroefde eisen, overdreven dreigementen (die duidelijk achterblijven bij de Amerikaanse capaciteiten), samen met zijn voortdurende zigzaggende koers en minachtende retoriek jegens Iran.
Het Iraanse leiderschap lijkt tot de conclusie te zijn gekomen dat er waarschijnlijk geen compromis zal komen en dat het beter is de ‘onderhandelingen’ af te breken “dan door te gaan met de zinloze, te kwader trouw gevoerde onderhandelingen met een bedrieglijk en vervallen Amerikaans regime”, zoals de New York Times de ‘onderhandelingen’ met Iran heeft omschreven — wat suggereert dat de ‘dealchaos’ geen eenmalige misstap van Trump is die beperkt blijft tot de Iraanse kwestie, maar veeleer een consistent patroon van disfunctionaliteit is dat zich herhaalt in vrijwel alle ‘vredesinitiatieven’ van Trump.
Achter het besluit van Iran om de gesprekken op te schorten schuilt echter waarschijnlijk de geleidelijk doordringende duidelijkheid, die naar voren komt uit Israëlische en Amerikaanse verklaringen en analyses, dat het werkelijke doel van de Amerikaanse-Israëlische verrassingsaanval van 28 februari nooit regimeverandering op zich was — met als doel Iraanse ‘hardliners’ te vervangen door een meer gematigde leider in de stijl van ‘Delcy Rodrigues’; maar veeleer bedoeld was om de volledige vernietiging en versplintering van Iran teweeg te brengen – een inzicht dat de afwegingen van Iran onvermijdelijk zou veranderen.
Dit inzicht heeft de publieke steun voor de Islamitische Republiek enorm versterkt en heeft tegelijkertijd de oorlog veranderd in een existentiële strijd om de ethische waarden van de Revolutie te behouden. Vanuit dit perspectief bekeken valt er voor Iran weinig te bespreken met Trump, afgezien van een toekomstige modus vivendi — op het moment dat Washington begrijpt dat het in het nauw gedreven is en dat een nieuw realisme de overhand krijgt.
Het derde principe dat ten grondslag ligt aan deze nieuwe fase van het conflict is het principe dat Iran vanaf het begin van de besprekingen in Islamabad heeft verkondigd: “Een staakt-het-vuren voor iedereen, of een staakt-het-vuren voor niemand”. Dit werd nogmaals benadrukt in het laatste ultimatum van Iran aan Trump: ‘Als de Israëlische dreigementen van vorige week om de zuidelijke voorstad Dahiyeh van Beiroet met de grond gelijk te maken, waren uitgevoerd, dan zou Iran Noord-Israël hard hebben getroffen met zijn raketten.“‘Het was een staakt-het-vuren voor iedereen – of geen staakt-het-vuren”.
Trump koos voor het staakt-het-vuren en kondigde na zijn telefoongesprek met Netanyahu aan dat het van kracht was. Hij zei tegen Netanyahu dat hij zijn geplande bombardement op Dahiyeh in het zuiden van Beiroet moest annuleren. In Israël werd Netanyahu door een enorme golf van woede van alle kanten van het politieke spectrum aangevallen op het idee alleen al om Israëlische aanvallen in Libanon te beteugelen. Voormalig premier Naftali Bennett beschuldigde Netanyahu ervan “de controle over de Israëlische soevereiniteit te verliezen”. En voormalig premier Yair Lapid zei dat Israël was gereduceerd tot een “vazalstaat” nadat de aanvallen waren afgeblazen.
De VS en Israël proberen al enkele maanden een deel van de leiders in Libanon ertoe te bewegen de taak op zich te nemen om Hezbollah te ontwapenen, zoals Rubio uitlegde, “zodat Israël het niet hoeft te doen” — iets wat Libanese leiders duidelijk niet kunnen doen.
Israël heeft geen samenhangende strategie voor Libanon. Voormalig hooggeplaatst officier van de Israëlische militaire inlichtingendienst, Danny Citrinowicz, schetst een nieuwe strategische “Iraanse prestatie”:
“Teheran is er effectief in geslaagd het Libanese front te koppelen aan het bredere Iraans-Israëlische toneel. Elke escalatie in Libanon wordt nu steeds meer bekeken door de bril van de dynamiek tussen de VS en Iran”.
Niettemin merkt hij op:
“De situatie in Libanon blijft zeer onstabiel. Israël en Hezbollah blijven de huidige afspraken op fundamenteel verschillende manieren interpreteren. [Terwijl] Israël volhoudt dat het vrijheid van handelen behoudt in heel Libanon, behalve in Beiroet, houdt Hezbollah [daarentegen] vol dat elke Israëlische militaire activiteit – welke dan ook – het staakt-het-vuren-kader schendt. Deze tegenstrijdige interpretaties creëren een aanzienlijk potentieel voor hernieuwde wrijving en escalatie ter plaatse”.
In Israël blijft de situatie in de noordelijke steden voor bijna alle Israëli’s een gevoelig punt. Veel steden langs de grens met Libanon en tot in Galilea zijn half leeg — “hele stukken land verlaten door de regering”, schrijft Ben Caspit. Lokale politici beweren dat zij “ook Israëli’s zijn” en dat de regering moet reageren.
Libanon zal ongetwijfeld een twistpunt blijven. Het is niet de vraag of, maar wanneer de volgende crisis zal toeslaan. Israël zal de zaak niet op zijn beloop laten – zelfs liberale oppositieleiders eisen de vernietiging van Hezbollah en protesteren tegen het feit dat Trump Netanyahu de handen bindt in Libanon.
Iran zal de zaken evenmin op zijn beloop laten. Bemiddelaars hebben de Amerikanen laten weten dat Iran een einde aan de oorlog tegen Libanon, de terugtrekking van Israëlische troepen en een terugtrekking uit Hormuz als bindende voorwaarden beschouwt – alvorens andere kwesties te bespreken.
Dus hier staan we dan. De militaire schermutselingen – in feite een reeks korte aanvallen door Amerikaanse troepen op Iraanse schepen en infrastructuur in de Straat, voortkomend uit Trumps wens om zijn zeeblokkade aan de Amerikaanse publieke opinie te tonen – gaan door. Deze situatie is duidelijk explosief – net als de context in Libanon.
Iran erkent in feite de realiteit dat in deze nieuwe fase – met zoveel inherente brandhaarden – Amerikaanse militaire escalatie op een gegeven moment waarschijnlijk een politieke noodzaak zal worden voor de binnenlandse behoeften van Trump en zijn joodse financiers.
En de onderhandelingen? Die zullen nergens toe leiden zolang Israël en de Amerikaanse joodse miljardair-donateurs elk resultaat met Iran afwijzen dat Iran zowel intact als sterker laat en – pari passu in dit binaire denken – het ‘Israel First’-project binnen de VS en de regio dienovereenkomstig verzwakt.
Een akkoord dat Iran niet onherstelbaar verzwakt, zal door deze laatste krachten worden veroordeeld als een ‘verraderlijke plichtsverzuim’ van Trump. Hij zal genadeloos worden aangevallen. Toch moet hij inzien dat Iran hoe dan ook op het punt staat de Amerikaanse ketenen af te werpen.
Deze fase van het Iraanse conflict zal waarschijnlijk pas eindigen wanneer het Westen van de naderende economische afgrond valt …
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Iran heeft de hypocrisie aangetoond van omliggende naaste islam-buurlanden.
Iran heeft sterk ontwikkelde Hersenen..én bijgevolg ook de Kracht om het te tonen..Trump én co zijn kleine jongens daartegen…Iran vecht voor het om zijn voorbestaan van de Vrije Wereld…de Joodse miljardairs enkel voor de macht..en de US én de rest van de Eu/Vk én alles wat daar mee te maken heeft…
Het zijn en blijven : Israel + V.s. agressie-oorlogen — tegen Iran.
Plus vele andere oorlogs-misdaden.
p.s. : Israel bezit 80-200 kernwapens.