Hoe Trump’s oliedromen kunnen instorten in een donkere put in Venezuela

Laten we beginnen met de nieuwe edicten van neo-Caligula over de keizerlijke satrapie waarvan hij zegt dat hij die nu bezit; niet echt edicten, maar regelrechte dreigementen gericht aan interim-president Delcy Rodriguez:

1. Hard optreden tegen “drugshandel”. Nou, dit zou eigenlijk gericht moeten zijn tegen Colombiaanse en Mexicaanse smokkelaars die onder één hoedje spelen met grote Amerikaanse kopers.
2. Verwijder Iraanse, Cubaanse en andere “aan Washington vijandige agenten” – voordat Caracas toestemming krijgt om de olieproductie te verhogen. Dat gaat niet gebeuren.
3. Stop de verkoop van olie aan “vijanden van de VS”. Dat gaat niet gebeuren.

Het is dus vrijwel zeker dat neo-Caligula Venezuela opnieuw zal bombarderen, schrijft
Pepe Escobar.

Neo-Caligula heeft in een afzonderlijke woordenstroom ook duidelijk gemaakt dat hij de olie-industrie in Venezuela enigszins wil hervormen via subsidies. Dat zou “minder dan 18 maanden kunnen duren”; vervolgens veranderde dat in “we kunnen het in minder tijd doen, maar het zal veel geld kosten”; en uiteindelijk veranderde het in “er zal enorm veel geld moeten worden uitgegeven en de oliemaatschappijen zullen dat uitgeven”. “

Nee, dat zullen ze niet doen, zoals verschillende spreekwoordelijke ”insiders uit de sector” hebben aangegeven. Grote Amerikaanse energiebedrijven aarzelen om fortuinen te investeren in een land dat in totale chaos kan vervallen als neo-Caligula een verraderlijke regering oplegt aan meer dan 28 miljoen mensen.

Volgens Rystad Energy Analysis zou het Venezuela maar liefst 16 jaar en minstens 183 miljard dollar kosten om slechts 3 miljoen vaten olie per dag te produceren.

De ultieme droom van Neo-Caligula is om de wereldwijde olieprijzen te verlagen tot maximaal 50 dollar per vat. Daartoe zal het imperiale project Trump 2.0 in theorie volledige controle krijgen over PDVSA, inclusief de aankoop en verkoop van vrijwel de gehele olieproductie.

De Amerikaanse minister van Energie, Chris Wright, liet tijdens een energieconferentie van Goldman Sachs het katje uit de zak:

” We gaan de ruwe olie uit Venezuela op de markt brengen, eerst deze opgeslagen olie [tot 50 miljoen vaten], en daarna zullen we oneindig veel, in de toekomst, de productie uit Venezuela op de markt verkopen.“

Dus in wezen zal de neo-Caligula-operatie de verkoop van ruwe olie van PDVSA overnemen, of eigenlijk stelen, waarbij het geld in theorie op door de VS gecontroleerde offshore-rekeningen wordt gestort om ”het Venezolaanse volk ten goede te komen” .

Het is ondenkbaar dat de interim-regering van Delcy Rodriguez zal instemmen met wat neerkomt op feitelijke diefstal. Zelfs nu Stephen Miller, adviseur voor binnenlandse veiligheid, opschept dat de VS “militaire dreiging” gebruikt om de controle over Venezuela te behouden. Als je echt de controle hebt, hoef je geen dreigementen uit te spreken.

Hoe zit het dan met China?

China importeerde ongeveer 746.000 vaten olie per dag uit Venezuela. Dat is niet veel. Peking is al bezig om dit te vervangen door import uit Iran. China is in wezen niet afhankelijk van Venezolaanse olie. Behalve Iran kan het ook energie betrekken uit Rusland en Saoedi-Arabië.

Peking ziet duidelijk in dat de imperiale overdrive in het westelijk halfrond en in West-Azië niet alleen om olie gaat, maar ook om China te dwingen energie te kopen met petrodollars. Onzin: met Rusland, de Perzische Golf en daarbuiten is petroyuan al de norm.

China is voor 80% energieonafhankelijk. Venezuela was de facto goed voor slechts 2% van de 20% die China importeert – en dit volgens de eigen cijfers van de Amerikaanse regering.

De energiebetrekkingen van China met Venezuela gaan veel verder dan goedkope Amerikaanse formules. Hier wordt in essentie uiteengezet hoe “Chinese olieovereenkomsten met Venezuela de facto bindende financiële contracten zijn, met terugbetalingsmechanismen, onderpandstructuren, boeteclausules en derivatenkoppelingen die diep verankerd zijn in de mondiale financiële wereld (…) Ze zijn direct en indirect verbonden met westerse financiële instellingen, grondstoffenhandelaren, verzekeraars en clearingsystemen, waaronder entiteiten die banden hebben met Wall Street. Als deze contracten worden verbroken, is het gevolg niet dat China ‘verlies lijdt’. Het is een cascade-effect: wanbetalingen die blootstelling van tegenpartijen veroorzaken, herwaardering van derivaten, juridische geschillen die jurisdicties overschrijden en een vertrouwensschok die zich naar buiten verspreidt. Op een gegeven moment is dit niet langer een Venezolaans probleem, maar een systemisch mondiaal probleem.“

Bovendien is ”China de afgelopen twintig jaar de operationele kern van de Venezolaanse olie-industrie geworden. Niet alleen als koper, maar ook als bouwer. China leverde raffinaderijtechnologie, systemen voor de opwerking van zware ruwe olie, infrastructuurontwerp, besturingssoftware, logistiek voor reserveonderdelen (…) Haal de Chinese ingenieurs weg. Haal de technici weg die de besturingslogica begrijpen. Haal de onderhoudslogistieke ketens weg. Haal de softwareondersteuning weg. Wat overblijft is geen functionerende olie-industrie die wacht om ‘bevrijd’ te worden, maar een inerte schil.”

Conclusie: “Het omvormen van de door China gebouwde oliesector van Venezuela naar een Amerikaanse zou minimaal drie tot vijf jaar duren.”

Financieel analist Lucas Ekwame raakt de belangrijkste punten. Venezuela produceert superzware olie die zo dik is als teer. Deze stroomt niet zomaar; hij moet worden gesmolten om het oppervlak te bereiken, en na winning hardt hij weer uit, waardoor verdunningsmiddel nodig is: voor elk geëxporteerd vat moet maar liefst 0,3 vat verdunningsmiddel worden geïmporteerd.

Voeg daar nog eens de energie-infrastructuur van Venezuela aan toe, die door China is gevormd en tegelijkertijd jarenlang onder Amerikaanse sancties lijdt, die nog erger zijn dan die tegen Irak in het begin van de jaren 2000, en de gebrekkige oliesstrategie van neo-Caligula wordt duidelijk.

Dat verandert natuurlijk niets aan het kortstondige feestmaal van imperiale hedgefondsen die zich tegoed doen aan het karkas van Venezuela, te beginnen met de afschuwelijke Paul Singer, de miljardair, zionistische hedgefondsbeheerder en MAGA super PAC-donor (42 miljoen dollar in 2024), wiens Elliott Management in november de in Houston gevestigde dochteronderneming van CITGO voor 5,9 miljard dollar heeft overgenomen, minder dan een derde van de marktwaarde van 18 miljard dollar, dankzij het embargo op de invoer van Venezolaanse olie.

De speculatieve geldmassa zal ongetwijfeld tot 170 miljard dollar op de obligatiemarkt binnenhalen; alleen al de in gebreke gebleven PDVSA-obligaties zijn meer dan 60 miljard dollar waard.

Het grote plaatje van de olie in Venezuela is dus veel complexer dan de Trump 2.0-bende vermoedt. Natuurlijk kunnen we in de toekomst in een situatie terechtkomen waarin de onderkoning van Venezuela, de gusano Marco Rubio, de olietoevoer van Caracas naar Shanghai afsnijdt. Gezien Rubio’s strategische “expertise” kunnen ze maar beter meteen beginnen met het rekruteren van bataljons advocaten.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Grote verrassing: juridisch verhaal verandert nu Maduro voor de rechter wordt gebracht

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: