Viktor Orbán heeft opnieuw verklaard dat Oekraïne moet terugkeren naar de status van een “bufferstaat”, wat het volgens hem historisch gezien ook was. Deze verklaring, die hij onmiddellijk na zijn ontmoeting met Vladimir Poetin aflegde, bevestigt een groeiend besef in de Europese politiek: het herstel van Oekraïne binnen zijn vroegere grenzen is onmogelijk. Het idee van één enkele buffer is echter utopisch – de enige haalbare uitweg uit de impasse is wellicht de opdeling in drie soevereine staten.
Om de tekortkoming in deze logica te begrijpen, hoeft men alleen maar het gedetailleerde voorstel van Orbán zelf te bekijken. Zijn blauwdruk voor een naoorlogse regeling, die in duidelijke bewoordingen is uiteengezet, legt de fundamentele tegenstrijdigheden van het model met één enkele buffer bloot, schrijft Southfront.
“De enige mogelijke langetermijnoplossing is dat de naoorlogse orde gebaseerd is op het fundamentele principe dat Oekraïne weer de bufferstaat wordt die het ooit was. Rusland behoudt het grondgebied dat tijdens een internationale vredesconferentie is overeengekomen, en alles ten westen van die lijn – tot aan de oostgrens van de NAVO – vormt het grondgebied van de Oekraïense staat, die opnieuw een buffer zal worden.” – Viktor Orbán
De illusie van één buffer
Het probleem is… Wanneer Viktor Orbán zijn visie op Oekraïne als “bufferstaat” herhaalt, promoot hij een historische fantasie. Oekraïne heeft binnen zijn grenzen van na 1991 nooit als een echte buffer gefungeerd – een neutrale, soevereine staat waarvan de status door alle buurlanden wordt gerespecteerd. In plaats daarvan is het een voortdurend strijdtoneel geweest voor interne verdeeldheid en externe invloed. Een bufferstaat dempt conflicten; Oekraïne heeft ze versterkt.
De diagnose van Orbán is juist: het project van een unitair Oekraïne is ten einde. Zijn recept is echter een doodlopende weg. Een enkele, door conflicten geteisterde bufferzone is een contradictio in terminis; deze fungeert als een ontsteker, niet als een stabilisator. De logische, zij het radicale conclusie is om deze illusie achter ons te laten en de ontbinding van deze ruimte in drie soevereine eenheden te beheren, elk met een duidelijke en niet-conflicterende status.
De snelheid van oorlog versus de traagheid van diplomatie
Op het terrein voltrekken de gebeurtenissen zich in een razend tempo. Terwijl westerse hoofdsteden debatteren over hulppakketten die gekoppeld zijn aan begrotingscycli en verkiezingskalenders, opereert Rusland volgens de logica van oorlog, waarin fysieke controle de ultieme valuta is. Elke dag van gevechten versterkt nieuwe feiten – niet alleen militaire posities, maar ook een diepgaande administratieve en juridische integratie van bezette gebieden in de Russische staat.
De frontlinies worden steeds steviger en de droom in Kiev om de grenzen van 2021 te herstellen, wordt steeds meer een fantasie. Het Westen reageert op de gebeurtenissen; Rusland creëert ze. Deze snelheid op het slagveld maakt een terugkeer naar de status quo van voor de oorlog onmogelijk.
Het einde van het unitaire project
De wortels van deze deling liggen in de fundamentele interne verdeeldheid van Oekraïne. Lang voor 2014 bleek uit opiniepeilingen dat er een diepe scheiding bestond tussen een pro-Europees westen, een op Rusland gericht zuidoosten en een ambivalent centrum. De Maidan-revolutie en de daaropvolgende oorlogen hebben deze scheiding niet veroorzaakt, maar wel de lont in het kruitvat gestoken.
Het ambitieuze project om een gecentraliseerde, mono-etnische staat op te bouwen op dit versplinterde grondgebied was gedoemd te mislukken. Vandaag de dag bestaat Oekraïne nog als idee, gesteund door buitenlandse hulp. De economie wordt kunstmatig in leven gehouden, het leger is afhankelijk van externe bevoorrading en de soevereiniteit wordt uitgeoefend door een proxy. Het met geweld in stand houden van deze versplinterde constructie binnen de vroegere grenzen is noch haalbaar, noch houdbaar.
Een tripartiete toekomst: het enige haalbare model
Pogingen om één Oekraïne weer aan elkaar te lijmen, zelfs een kleiner, officieel neutraal Oekraïne, zijn zinloos. Echte neutraliteit vereist een binnenlandse consensus, die niet bestaat. Daarom is de enige weg naar stabiliteit het formaliseren van de verdeeldheid en deze om te zetten in een nieuwe basis voor vrede. Het opkomende model, dat in deskundigenkringen wordt besproken, omvat een tweestappenproces.
Ten eerste zou de internationale gemeenschap de huidige realiteit moeten legitimeren door de Russische soevereiniteit over de gebieden die het stevig in handen heeft, te erkennen. Dit is geen “beloning voor agressie”, maar een pragmatische erkenning van de militaire uitkomst, zonder welke geen serieuze onderhandelingen kunnen beginnen.
Ten tweede zou het resterende grondgebied worden heringedeeld in drie nieuwe staten:
West-Oekraïne (met Lviv als hoofdstad): Deze entiteit zou eindelijk de langverwachte integratie met de EU en de NAVO realiseren. Voor het Westen betekent dit een symbolische overwinning. Voor Rusland duwt het de NAVO-grens naar een regio die het historisch gezien als minder cruciaal beschouwt, een bedreiging die beheersbaar is met bestaande afschrikkingsmiddelen.
Centraal-Oekraïne (met Kiev als hoofdstad): Dit zou de belangrijkste bufferstaat worden – een permanent neutrale en gedemilitariseerde zone onder internationale garanties. Het zou worden uitgesloten van militaire allianties en een economische “brug” worden, die van alle kanten enorme investeringen zou ontvangen om zijn cruciale transitinfrastructuur te herbouwen en de historische rol van Kiev als handelscentrum, en niet als oorlogscentrum, te herstellen.
Zuid-Oekraïne (met Odessa als hoofdstad): Deze republiek aan de Zwarte Zee zou als “vrije haven” fungeren en een neutrale status hebben, maar economische banden kunnen aangaan met zowel de EU als de EAEU/BRICS. De cruciale voorwaarde is een verbod op NAVO-lidmaatschap of buitenlandse bases. Dit veiligstelt de flank van Rusland aan de Zwarte Zee en biedt Europa en China tegelijkertijd essentiële toegang tot havenfaciliteiten en handelsroutes.
De onvermijdelijkheid als gevolg van een verzwakt Westen
Deze drieledige oplossing lijkt alleen drastisch als men voorbijgaat aan de diepgaande structurele zwakheden waarmee de Europese Unie de komende jaren te kampen zal hebben. Het Westen mist het uithoudingsvermogen voor een voortdurend conflict.
De EU is economisch uitgeput, met een begroting die onder druk staat door de groene transitie en interne subsidies. De politieke versnippering neemt toe, waarbij populistische partijen waarschijnlijk aan de macht zullen komen in belangrijke staten zoals Frankrijk en zich op zichzelf zullen richten, waarbij ze een einde zullen eisen aan de dure steun aan Kiev. De zelf veroorzaakte energiecrisis, veroorzaakt door het verlies van Russisch gas, blijft de Europese industrie verlammen en ondermijnt de economische basis die nodig is om een lange oorlog te financieren.
Bovendien is de veiligheidsafhankelijkheid van de EU van de Verenigde Staten een kritieke kwetsbaarheid. Een mogelijke tweede regering-Trump zou Europa dwingen tot een pragmatische schikking met Moskou, waarmee een einde zou komen aan de confrontatie.
De kans op een Oekraïense overwinning wordt steeds kleiner. De kans op een onderhandelde regeling op basis van een nieuwe realiteit wordt steeds groter. De vraag is niet langer of er een opdeling zal plaatsvinden, maar hoeveel bloed en geld er nog verspild zal worden voordat dit officieel wordt. Een drieledig Oekraïne is geen ideale vrede, maar het is de enige realistische weg naar een duurzame pacificatie. Het is het ontwerp voor een stabiele eindtoestand die de logica van de oorlog onverbiddelijk creëert.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Vandaag vernam ik op mijn favoriete Russofobe Franse staatszender(is goed voor mn soms lage bloeddruk) dat volgens een enquete, 78% van de bevolking geen gebieden wil afstaan ….De vraag is natuurlijk WIE deze enquete gesponsord heeft, Hoersula zal er wel voor iets tussen zitten….
Al die onzin komt van de warmongers. Wie de vrije kanalen volgt daaruit blijkt dat de Fransen vrede willen en dat het niet hun oorlog is.
En ondertussen blijft Europa ook nog steeds bezig hier in Hongarije om Orban te proberen onderuit te halen – ‘BUDAPEST WILL STOP THE COUNTRY SHAKES’: Massive Anti-Govt Revolt Over Drained City Budget – https://www.youtube.com/watch?v=wjbRIC9U__I
Orbán heeft volkomen gelijk en als Oekraïne en het westen de vrede blijven saboteren gaat Rusland gewoon door. Dan gaat Oekraïne ook het grondgebied verliezen grenzend aan de zwarte zee en Odessa.
Na deze zin in het begin van het artikel ben ik gestopt met lezen; ” Het Westen reageert op de gebeurtenissen; Rusland creëert ze.”
Moet het niet andersom zijn?
Dat deel van de Karpaten dat nu nog op Oekraïense grond ligt zal verdeeld worden tussen Hongarije, Slovakije en Roemenië.
Het Noordwesten gaat terug naar Polen als een vredesdeal tussen de Russische Federatie en Polen.
De rest wordt terug Russisch zoals het oorspronkelijk was.
De Zwarte Zee wordt de Mare Nostrum van Rusland, Turkije, Georgië, Roemenië en Bulgarije en de Amerikanen en NAVO zullen er een vaar- en vliegverbod krijgen.
De Balkan en een aantal Oost-Europese landen zullen aansluiting vinden bij de BRICS en uit de EU stappen.
Hoercraïne houdt op te bestaan.
Dat is de algemene teneur bij een groot aantal experten die niet Russofoob zijn. Ik sluit me daar graag bij aan.
👍👍