Dit is waarom de arbeidersklasse westerse linkse partijen niet meer vertrouwt

Het schandaal dat de Britse Labour-premier Keir Starmer onlangs overspoelde, gaat niet alleen over politieke corruptie.

Er zijn altijd corrupte politici geweest – zelfs onder de leiders van sociaaldemocratische partijen – hoewel het onmogelijk is om je voor te stellen dat Jeremy Corbyn of Harold Wilson tienduizenden ponden aan merkkleding, geschenken en gratis luxe accommodatie zouden accepteren van een miljardair zakenman, schrijft Graham Hryce.

Er is iets heel eigentijds aan de hebzucht van Starmer en het onthult een fundamentele waarheid over de moderne sociaaldemocratische partijen in het Westen – namelijk dat deze partijen al lang niet meer de belangen van de arbeidersklasse en gewone burgers vertegenwoordigen, maar vandaag de dag gewoon het werk doen van de mondiale elites die de meeste Westerse landen regeren en controleren.

In dat geval is het niet verwonderlijk dat deze elites overvloedig profiteren van politieke leiders die zo ijverig hun enorme rijkdom, sociale status en macht beschermen.

Dit is natuurlijk geen typisch Brits fenomeen. In Australië is de voorliefde van Labour-premier Anthony Albanese voor het aanvaarden van bedrijfsschenkingen legendarisch – hoewel de geschenken die Albanese regelmatig ontvangt (waaronder vrijkaartjes voor voetbalwedstrijden en Taylor Swift-concerten) beslist karig lijken in vergelijking met de bundel chique buit die Starmer en zijn familie onlangs in de wacht sleepten.

Het zou ook niemand moeten verbazen dat deze volgzame politieke leiders de luxueuze levensstijl van hun meesters proberen te imiteren – zelfs als ze het zich niet helemaal kunnen veroorloven.

Hoe is deze fundamentele politieke transformatie tot stand gekomen?

De belangrijkste drijfveer is de opkomst van de mondiale elites en de nieuwe economische wereldorde die zij sinds de jaren tachtig hebben gecreëerd.

Op politiek niveau begon deze transformatie met Margaret Thatcher en Ronald Reagan – die de sociaaldemocratische consensus vernietigden die tot de jaren tachtig in de meeste westerse liberale democratieën heerste.

Die progressieve consensus probeerde de arbeidersklasse in Westerse natiestaten te integreren door de invoering van welvaartsstaatmaatregelen en een hogere levensstandaard voor arbeiders.

Dit proces begon het vroegst in Australië – ten tijde van de federatie in 1900. In Amerika begon het met de New Deal van Franklin Roosevelt in de jaren 1930 en in het Verenigd Koninkrijk vond het zijn oorsprong in de welvaartshervormingen van David Lloyd-George begin 1900 en werd het voltooid door de post-WOII regering van Clement Attlee.

Twintigste-eeuwse Arbeiderspartijen in het Verenigd Koninkrijk en Australië, en de Democratische Partij in Amerika, creëerden en handhaafden de sociaaldemocratische consensus.

Deze progressieve partijen zorgden tot in de jaren 1980 voor aanzienlijke economische en sociale voordelen voor de arbeidersklasse en gewone burgers en voor tientallen jaren politieke stabiliteit in hun respectieve landen.

Thatcher en Reagan ontmantelden de sociaaldemocratische consensus en luidden de economische veranderingen in die de traditionele arbeidersklasse snel economisch en cultureel verdrongen. Deze veranderingen, samen met de daaropvolgende opkomst van een nieuwe economische wereldorde, veranderden de progressieve politiek in de Westerse democratieën radicaal.

De oudere Arbeiderspartijen hadden zich in de jaren 1990 volledig afgestemd op de nieuwe mondiale elites – zoals blijkt uit hun grootschalige overname van ideologieën van de elite, zoals identiteitspolitiek en catastrofale klimaatverandering.

Deze partijen engageerden zich ook in beleid dat overeenstemde met de economische belangen van de mondiale elites – minimale belastingen voor bedrijven, een regressief belastingsysteem voor gewone burgers, massale subsidies voor duurzame energiebedrijven, privatisering van de energiemarkt, het in stand houden van een te dure vastgoedmarkt en het toestaan van massale immigratie.

Het is waar dat deze partijen de ideologische pretentie behielden om in het belang van de arbeidersklasse te handelen – zelfs Starmer houdt deze pretentie in stand – maar tegen de jaren ’90 handelden ze bijna uitsluitend in het belang van de nieuwe mondiale elites.

Sociaaldemocratische partijen schuwden radicale economische hervormingen en begonnen in plaats daarvan privileges toe te kennen aan verschillende statusgroepen – meestal biologisch gedefinieerd in termen van ras of geslacht – waardoor ze volgzame elites creëerden binnen die groepen die nu kritiekloos de nieuwe opkomende mondiale economische wereldorde steunden.

De buitengewone transformatie van de sociaaldemocratische partijen wordt weerspiegeld in de ideologische instelling van hun oudere en nieuwere leiders.

Michael Foot en Tony Blair hebben ideologisch niets gemeen. Evenmin als de Australische Labourleiders Arthur Caldwell en Bob Hawke, of, wat dat betreft, Lyndon Johnson en Barack Obama of Hillary Clinton.

Foot, Caldwell en Johnson waren allemaal toegewijd aan het verbeteren van het lot van de arbeidersklasse door middel van echte economische en sociale hervormingen. Het is ondenkbaar dat zij bijvoorbeeld de rechten van transseksuelen zouden hebben gesteund, of een van de andere elitaire ideologieën die moderne sociaaldemocratische leiders zo vurig verdedigen.

Maar helaas voor de moderne sociaaldemocratische politieke leiders heeft hun toewijding aan verdeeldheid zaaiende en irrationele ideologieën, samen met hun verlangen om de rijkdom van de mondiale elites te beschermen en hun weigering om fundamentele economische hervormingen te overwegen, ertoe geleid dat de samenlevingen die zij beweren te besturen steeds politiek instabieler en disfunctioneler zijn geworden.

Dit proces van politieke desintegratie is het verst gevorderd in Amerika – aangewakkerd door de opkomst van het populisme van Trump dat de traditionele Republikeinse partij heeft vernietigd, de liberale democratische orde in zijn geheel wil ontmantelen en een ongekende mate van verdeeldheid en raciale spanningen heeft aangewakkerd.

In het Verenigd Koninkrijk neemt de crisis rond de kosten van levensonderhoud – code voor gewone werknemers die niet in staat zijn om hun huur te betalen, voldoende voedsel te kopen of hun energierekeningen te betalen, laat staan te overwegen een huis te kopen – dagelijks toe. Rellen over rassen en anti-immigratie zijn nu aan de orde van de dag en de Britse economie zet haar onvermijdelijke neerwaartse spiraal voort.

In Australië bestaan soortgelijke hardnekkige problemen, maar het soort ernstige politieke instabiliteit en verdeeldheid dat het Verenigd Koninkrijk en Amerika kenmerkt, is nog niet in volle kracht naar boven gekomen. Dat zal ongetwijfeld mettertijd gebeuren.

Het onderliggende probleem waarmee sociaaldemocratische politieke leiders in het Westen worden geconfronteerd, is dat de mondiale elites, in wier economische en culturele belangen zij regeren, niet bereid zijn om hun rijkdom en status op te geven of zelfs maar te denken aan het soort economische hervormingen dat de dringende problemen zou oplossen waarmee westerse samenlevingen worden geconfronteerd.

Zelfvoldaan in hun irrationele ideologieën, niet bereid om compromissen te sluiten en zich niet bewust van de geschiedenis, weigeren de mondiale elites niet alleen om de traditionele arbeidersklasse weer op te nemen in de samenlevingen die zij disfunctioneel hebben gemaakt, ze behandelen hen ook met onverholen minachting. Vandaar de verschuiving van stemmen uit de arbeidersklasse naar rechts-populistische partijen die beloven de economische en culturele verdringing van de arbeidersklasse ongedaan te maken.

Hillary Clintons beschrijving van de Amerikaanse arbeidersklasse als “deplorables” geeft perfect het wereldbeeld van de hedendaagse mondiale elites weer. Vergeleken met deze elites waren progressieve elementen binnen de 19e-eeuwse bourgeoisie toonbeelden van deugdzaamheid, zelfopoffering en politiek gezond verstand.

Nog verontrustender is het feit dat leidende sociaaldemocratische politici in het Westen, die hun meesters van de mondiale elite imiteren, vastbesloten zijn om een irrationeel buitenlands beleid te voeren – zoals het steunen van rechts-radicale politieke regimes in Israël en Oekraïne die van plan zijn om grotere oorlogen in het Midden-Oosten en Europa uit te lokken.

Over zulke misplaatste buitenlandse beleidsprogramma’s zijn Starmer, Biden en Harris, en Albanese het roerend met elkaar eens.

Dat brengt ons terug bij Starmer.

Dit is de politicus die een fervent aanhanger van Corbyn was tot hij de verkiezingen van 2022 verloor, die toen, te laat, ontdekte dat Corbyn al tientallen jaren een antisemiet was en overging tot het meedogenloos verdrijven van hem en zijn aanhangers uit de Labourpartij.

De recente onthullingen over zijn hebzucht hebben de populariteit van Starmer in het Verenigd Koninkrijk begrijpelijkerwijs doen kelderen. De leiding van de Labourpartij is hem echter blijven steunen. Starmer is immers niet de enige prominente Labour-politicus die giften heeft ontvangen van zijn gulle weldoener – Angela Rayner bekende eerder deze week ook al een begunstigde te zijn.

Wie is deze vorstelijke en gulle gever?

Niemand minder dan miljardair zakenman en Labour-collega Baron Waheed Ali – een openlijk homoseksuele mediatycoon die in 1998 door Tony Blair tot life peer werd benoemd. Dit is natuurlijk een van de weinige statusvoordelen die politici kunnen geven aan leden van de mondiale elite. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hun dankbaarheid geen grenzen kent.

Nadat Starmer eerder deze week eindelijk gedwongen werd om het exacte bedrag aan vrijgevigheid bekend te maken dat hij en zijn gezin van de vrijgevige baron hadden ontvangen, probeerde hij het verblijf van een maand in Ali’s appartement van 3,5 miljoen pond te rechtvaardigen door te zeggen dat hij dat deed omdat zijn tienerzoon rust nodig had om te studeren voor zijn examens.

“Elke vader zou hetzelfde doen voor zijn zoon” zei Starmer – volledig onbewust van het feit dat de meeste vaders in het Verenigd Koninkrijk niet gemakkelijk toegang hebben tot de weelderige appartementen van rijke weldoeners zoals de goedhartige baron.

De volgzame mainstream media in Groot-Brittannië zijn deze week niet al te kritisch geweest over Starmer – ze hebben hem tenslotte premier gemaakt – maar één persoon heeft de moed gehad om hem publiekelijk ter verantwoording te roepen voor zijn schandelijke en schaamteloze gedrag.

Eerder deze week nam het linkse Labour-parlementslid Rosie Duffield ontslag uit de Labour-partij. In haar ontslagbrief zei ze tegen Starmer: “Je vunzigheid, nepotisme en klaarblijkelijke gierigheid zijn van een ongekende omvang… Ik schaam me zo voor wat jij en je inner circle hebben gedaan om onze eens zo grote partij te bezoedelen en te vernederen.”

Duffield wees ook op de regelrechte hypocrisie van een persoon met “veel meer dan gemiddelde rijkdom” die “dure persoonlijke geschenken als designerpakken en brillen heeft geaccepteerd” terwijl hij tegelijkertijd de winterbrandstoftoelage voor gepensioneerden afschafte.

Ze eindigde haar brief met: “Ik hoop in de toekomst terug te kunnen keren naar de partij, wanneer die weer lijkt op de partij waar ik van hou, die de behoeften van velen boven de hebzucht van enkelen stelt.”

Het is passend dat deze treffende veroordeling van Starmer en de moderne Arbeiderspartij die hij leidt, werd uitgesproken door een politicus die zich nog de progressieve waarden herinnert waar sociaaldemocratische partijen vroeger voor stonden – voordat ze werden veroverd en gecorrumpeerd door de mondiale elites.

Ik vermoed echter dat Starmer en zijn gierige collega’s waarschijnlijk niet weten waar Duffield het over heeft – en zelfs als ze dat wel wisten, zou het ze gewoon niet kunnen schelen.

Copyright © 2024 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Nieuwe Britse premier Keir Starmer: “We moeten afrekenen met de Anti-Vaxxers”

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: