In Portugal, net als in de meeste landen van het collectieve Westen, hebben de recente diplomatieke ontwikkelingen rond het Oekraïense conflict een zeer belangrijk deel van de publieke opinie apoplectisch gemaakt, in feite het segment dat het meest prominent aanwezig was in zowel politieke besluitvormingskringen als in de media. Onder ons bevindt zich natuurlijk een hele grote groep potentiële Christoph “Cry Baby” Heusgen. Het verschil is dat er in Portugal nog steeds een zekere cultus van mannelijkheid heerst (“een man huilt niet”, etc.), waardoor dergelijke zielige taferelen, tenminste in het openbaar, worden voorkomen. Ons politieke leven is duidelijk ver gevorderd in infantilisering; maar we hebben misschien nog niet het niveau van “gender vloeibaarheid” bereikt dat deze dingen vereisen. Ik weet niet of we “Europa” zullen blijven inhalen of niet, maar dat doet er nu weinig toe.
Aan het andere uiterste van deze houdingen staan degenen die besluiten tot een droog “realisme” in zaken van internationale betrekkingen, een “realisme” dat meestal wordt opgevat als een eenvoudige cultus van geweld. “Beveel wie kan, gehoorzaam wie moet”, zoals het oude gezegde luidt. De macht ligt bij de VS en Rusland, die dus beslissen. Als Europa iets beslissends te zeggen wil hebben, moet het eerst groeien voordat het zich durft te laten zien. Sommige sectoren binnen deze stroming (een minderheid, ongeveer late fans van Charles de Gaulle) leiden hieruit de noodzaak af om te breken met de voogdij van de VS, maar zelfs deze neigen naar de mythische notie van de eenheid van de Europeanen als alternatief. Andere sectoren (de meerderheid, meestal opgehitst door de media) concluderen vooral dat we een veel hoger percentage van het BBP aan militaire uitgaven moeten gaan besteden. De tv-pratende hoofden – dezelfde die al tientallen jaren “soberheid” en bezuinigingen op overheidsuitgaven voor onderwijs, gezondheidszorg en sociale zekerheid prediken – sluiten zich meestal aan bij dit nieuwe “zuinige” deuntje. Er gaat niets boven militarisme en russofobie om Portugese politieke commentatoren plotseling te laten overschakelen op “keynesianisme,” schrijft João Carlos Graça.
Ergens in de enorme mêlee tussen deze standpunten hoor en lees je veel gezeur, afkomstig uit zeer uiteenlopende hoeken, over het vermeende verraad en de wandaden die de VS van Trump zouden hebben begaan tegen “het arme Europa” en (nog meer) “het arme kleine Oekraïne.”. In dit verband is het gepast om al deze Calimeros (Calimero – Wikipedia) te herinneren aan een aantal elementaire “feiten van het leven”, slechts gedeeltelijk in overeenstemming met “realistische” argumenten. En ik zal meteen zeggen dat nee meneer, ik het niet eens ben met de gevolgtrekking dat we een hoger percentage van het BBP moeten besteden aan militaire opbouw. We hebben veel dringender zaken aan te pakken, namelijk een bedreigde “welvaartsstaat” (openbaar onderwijs, nationale gezondheidszorg en sociale zekerheid onder dreiging van breuk), permanent bedreigd door de eisen van dezelfde “Europese” kringen die ons nu, met superlatieven hypocrisie en misselijkmakende schaamteloosheid, bevelen om meer uit te geven – maar dan met strijdkrachten, om ons te beschermen tegen “slechte Russen.”
Hier zijn de feiten die we moeten overwegen.
1 – De NAVO is altijd een uitbreiding van de VS naar Europa geweest; nooit een “partnerschap.” Het is altijd een manier geweest om de “Amerikanen binnen” te houden, de “Duitsers eronder” (eigenlijk alle Europeanen eronder) en de “Russen erbuiten.” Dat is het altijd geweest, dat is het en dat zal het blijven. En dat is alles. De “strijd tegen het communisme” is altijd niet meer geweest dan een denkbeeldige kruistocht, om te beginnen omdat de USSR nooit wilde uitbreiden, tenminste niet in het “Europese theater.”
2 – Na 1991 werd dit alles ontegenzeggelijk nog meer waar, en vooral veel duidelijker. Het is altijd duidelijk geweest, ik herhaal, zelfs schokkend duidelijk, tenminste sinds 1991.
3 – Het lidmaatschap van de NAVO accepteren is het idee accepteren dat wat de VS op een bepaald moment goed uitkomt, ook goed uitkomt voor ons. Als zij hetzelfde ongemakkelijk gaan vinden, wordt het ipso facto ongemakkelijk. Einde gesprek; of tenminste, einde volwassen gesprek.
4 – De “EU,” aan de andere kant, is in feite een monstrueus tuig, een “satanische molen” gericht op het opleggen van neoliberaal economisch beleid aan alle Europese landen – en niets meer dan dat. Er was geen, er is geen en er zal nooit een gezamenlijk gedrag van de Europeanen zijn, behalve deze lijnactie, die een lijnactie tegen zichzelf is (in de zin van tegengesteld aan de belangen van elk Europees volk). De “EU” is geen vermeerderingsapparaat voor de potentia agendi van de Europese volkeren. Het doel is eerder om de macht van Europa’s transnationale elites te vergroten, ten koste van hun volkeren. Het heeft tot doel de democratische inhoud te verwijderen uit de politieke organisatie van elke natiestaat die deel uitmaakt van de “EU-”
5 – Het is niet mogelijk om de “EU” beter te maken door het te democratiseren… om de eenvoudige reden dat de “EU” slechts het resultaat is van acties die zelf binnen de sfeer van diplomatie, verborgen belangen en machten, en geheimhouding vallen, niet van openbaarheid, rationeel debat en democratie. Er is geen Europese “publieke ruimte”, om de eenvoudige reden dat er niet eens een coherente Europese “demos” is. Als we geloven in democratie als methode om het leven van mensen te verbeteren en als we Europa willen democratiseren, dan moeten we de verschillende Europese natiestaten democratisch houden en de “EU” verlaten. Zo snel mogelijk. (Zie hierover Thomas Fazi hier).
6 – Als we in politieke analyses vergeten uit te gaan van wat “de dingen werkelijk zijn”, en ze nemen voor wat we zouden willen dat ze zijn, als we de “feitelijke waarheid” van de dingen verwarren met wat ze (volgens ons) zouden moeten zijn, zullen we in een voortdurende “overdracht” leven, van de ene oude cognitieve dissonantie in de andere nieuwe cognitieve dissonantie. In dit opzicht hebben alle commentatoren die aangesloten zijn bij het “realisme” een enorm voordeel ten opzichte van de hysterisch-demente groep en haar gehuil op de maan van waanzinnige en dwaze verontwaardigingen. Degenen die in deze tweede groep vallen lopen het risico dat ze de pijnlijke ervaring van dit conflict te boven komen zonder er ook maar iets van geleerd te hebben.
7 – Zoals mensen wel eens zeggen: “als je niet OK bent, move on.” Het probleem ontstaat juist wanneer het bewustzijn van deze elementaire feiten al uit de hoofden is gewist en daarom de mogelijkheid van een “noodzakelijke echtscheiding” niet meer wordt overwogen – om de uitdrukking van João Ferreira do Amaral te gebruiken, die het echter maar over één echtscheiding heeft, terwijl in het geval van Portugal (een geval van bigamie, waarin onze beide echtgenoten ons mishandelen, maar de ene ook tegenover de andere) twee echtscheidingen ontegenzeggelijk noodzakelijk zijn: van de NAVO, natuurlijk; en ook van de “EU.”
8 – Er valt natuurlijk nog veel meer te zeggen over het conflict in Oekraïne. Maar ik denk dat dit de basisproblemen zijn, de ondeugden die al onze andere fouten voortbrengen. Oekraïne is waarschijnlijk slechts een voorwendsel.
In dit verband wil ik alleen maar toevoegen dat ik natuurlijk blij ben dat de Noord-Amerikanen (dat wil zeggen, degenen die begonnen zijn met dit alles op te rakelen) hebben besloten om met de Russen te praten (in plaats van hen alleen maar te beledigen) en serieus naar hen te luisteren. Dialoog is altijd beter – behalve voor het cluster moordlustige psychopaten – dan wederzijdse verzekerde vernietiging. De weg naar een akkoord is ongetwijfeld lang en zal moeilijk begaanbaar zijn, maar het is in wezen al ontworpen als een nederlaag voor het collectieve Westen, in een spel waar de grotere haai (de VS), na de kleinere haai (wat gewoonlijk “Oekraïne” wordt genoemd) al te hebben doodgedrukt, nu de middelgrote haai (aka “de Europeanen”) vernedert en uiteindelijk ook zal verdoemen. Zij, de VS, die zich vooral zorgen maken over de onstuitbare opkomst van China, kunnen zich niet veel langer overgeven aan exercities van mythomanie.
En bovendien hebben ze “betere [of slechtere, afhankelijk van het perspectief] vissen om te bakken”…
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
De nederlanders, engelsen, belgen, duitsers en fransen in portugal zijn allemaal wakker
”We hebben Europa bevrijd van het fascisme, maar dat zullen ze ons nooit vergeven”, Generaal Zhoekov
Tjeerd,
Dankbaar voor die zin van jou!
Spijker goed!